Cuba, wat een bijzonder land (update met foto's)

Na ons uitstapje naar Trinidad stond een bezoek aan Havana op het programma. In de marina hebben we het zo kunnen regelen dat we daar de boot een paar dagen konden achterlaten, waardoor we met een gerust hart op pad konden gaan.

Wanneer je door de vergane glorie heen kunt kijken, zie je de grandeur van wat Havana eens moet zijn geweest. Prachtige oude gebouwen, leuke kleine straatjes, verborgen galerijtjes, koffie tentjes, winkeltjes, terrasjes, heerlijke eettentjes, alles wat een echte wereldstad te bieden heeft.

Na een dag Havana, zijn we verder gereisd naar Pinar del Rio, Viñales, een klein stadje in het westen van het land. Viñales ligt aan de rand van de "Stille Vallei". Hoewel het stadje/dorpje vrij toeristisch is, stap je hier nog verder terug in de tijd. Op de rug van een paard hebben we vijf uur door de vallei gezworven. Hier kun je echt alleen maar met paard en wagen of met een ossenkar komen. Onze gids heeft ons naar een 'Finka' gebracht waar ze tabak verbouwen.

        Het geheim van de Cubaanse sigaar is dat ze met honing geplakt worden.

Te voet zijn we door een grotten stelsel gegaan en hebben heerlijke sapjes gedronken bij een fruitteler. De grond waarop de mensen verbouwen is meestal gepacht en ze moeten dan ook 90% (!!) van de opbrengst afstaan aan de staat. (Hebben wij in Nederland toch weinig te klagen)

In Cuba slaap je, in 'Casa's Particulares', dit is vergelijkbaar met een Bed&Breakfast bij ons. Omgerekend ben je met 2 man €27 inclusief ontbijt per nacht kwijt. Iedere Cubaan mag een paar kamers van zijn huis ter beschikking stellen voor de verhuur. Met dien verstande, dat wanneer je aan dit programma meedoet, je ongeacht de bezetting, €300 per maand afdraagt aan de staat. De meeste Casa's proberen je te strikken om het diner ook bij hen te gebruiken, waardoor ze wat extra  verdiensten hebben. De kwaliteit van het eten is vaak goed en de prijzen liggen op het zelfde niveau als dat van de restaurants, waar je voor een tientje een driegangen menu voorgeschoteld krijgt. Prima vertoeven dus.

Het vervoer is ook prima geregeld. Voor de korte afstanden neem je de fietstaxi of een paard en wagen taxi, kosten €1. Voor de langere tochten ga je met de bus of stap je in zo'n prachtige old timer. Hier moet je wel even opletten want sommige van die auto's zijn zo oud en krakkemikkig dat je letterlijk en figuurlijk vergast wordt, door een lekke uitlaat, wanneer je achterin zit. Voor de foto, ziet het er echter prachtig uit.

Na bijna 3 weken Cuba is het weer tijd om verder te gaan. De gemakkelijkste manier voor ons om hier vandaan naar Key West in Florida te gaan is om eerst Islas Mujeres (Het vrouwen eiland) in het meest Zuidoostelijkste puntje van Mexico aan te doen. Als het weer het toe laat gaan we woensdag die kant op. We hopen daar ook weer behoorlijk internet te kunnen krijgen opdat we de Cuba foto's kunnen publiceren voordat we Amerika bereiken. Jullie gaan het zien.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Geen internet, wel SSB (update met foto's)

Hoewel het internet in Cuba erg moeilijk te krijgen is, zijn we niet voor één gat te vangen. Met behulp van de SSB radio kunnen er ook berichten op het blog geplaatst worden. Zonder foto's weliswaar maar dat mag de pret niet drukken. De foto's komen wel weer in een aparte bijlage.

De overtocht van Jamaica naar Cuba heeft precies 50 uur in beslag genomen. In de planning zouden we er 52 uur over doen, maar deze uitkomst is natuurlijk veel beter. Onderweg werden we gelukkig weer eens een heel stuk door dolfijnen begeleid. Plotseling zijn ze er en dan zwemmen ze een heel stuk, zeker wel een half uur, met je mee. Even zo snel als ze komen zijn ze ook weer verdwenen. Het blijft altijd bijzonder, zulke ontmoetingen. Onderweg hadden we wind, geen wind, heel veel wind en alles daar tussen in. Ongeveer de helft van de tijd konden we zeilen.

Onze eerste indrukken van Cuba

 

Ché en Fidel kom je overal tegen

In Cuba stap je 50 tot 100 jaar terug in de tijd. Aan de ene kant is het best heel modern hier maar aan de andere kant kijk je echt je ogen uit. De meeste jongelui hier, hebben een behoorlijk nieuwe GSM waar ze net als de rest van de wereld de hele dag mee bezig zijn, maar internet op je telefoon is onmogelijk en Wi-Fi bestaat hier nagenoeg niet.

Het openbaar vervoer gaat voor een groot deel nog met paard en wagen en het algemene stadsbeeld wordt gedomineerd door fietstaxi's.

Natuurlijk kijk je ook je ogen uit naar de prachtige oude Amerikaanse auto's. Over het algemeen zijn het rijdende wrakken maar op het eerste gezicht zien ze er geweldig uit.

Het leven is hier spotgoedkop, een brood kost 20 cent, een ananas een kwartje, vier koffie met een koekje voor één euro en voor 10 euro krijg je in de meeste restaurants een drie gangen menu.

Samen met Rob en Annemieke van de Charlie II en hun gasten Theo en Marijke, zijn we met een enorme slee naar het dorpje Trinidad geweest. Heel veel vergane glorie, maar wel op de lijst van wereld erfgoederen. Prachtig.

Doordat er heel veel koude wind van af de Amerikaanse oostkust deze kant op komt liggen de gemiddelde temperaturen ver onder normaal. Voor het eerst in twee jaar tijd hebben we weer onder een dekbed geslapen. De nachttemperatuur ligt rond de 10 graden en overdag is het zo 20 tot 25 graden.

De "Northerlies" bepalen ook de wind en de afgelopen paar dagen moesten we echt de boot bewaken, vanwege de harde wind en de golven in de baai. Gemiddeld stond er de hele dag door zo'n 35 knopen wind. Er was echt paniek want er zijn zeker 5 schepen van hun anker geslagen.

Deze kwamen we tegen in Cienfuegos. Belgen ;-))

 

De Acapella ligt nu in de marina, waardoor we van de week een paar uitstapjes met overnachting kunnen maken. Eerst gaan we een paar dagen naar Havana en daarna door naar het westen, naar het platteland, waar je nog echte cowboys schijnt tegen te komen. Ik ben benieuwd.

Wordt vervolgd....

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Verstoken van internet

De Acapella ligt sinds, 14 februari, in de baai van Cienfuegos aan de zuidkant van Cuba.

Internet is hier nagenoeg niet te krijgen, daarom kunnen we ook geen berichten op het blog plaatsen.
Verhalen en foto's houden jullie tegoed, tot het moment dat we weer bruikbaar internet hebben.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Jamaica

Ya man, ik wil iedereen heel hartelijk danken voor alle kaarten, mailtjes, smsjes, whatsappies, telefoontjes en alle andere manieren van communicatie die ik mocht ontvangen voor mijn 59e verjaardag. Dank!

Het was een topdag. In de nacht voorafgaand begon van uit het restaurant waar we tegenover lagen, om 22.30 uur de muziek over het water te schallen, dit duurde tot 04.30 uur. Hier werd de 70e verjaardag van Bob Marley gevierd. Op het moment dat de muziek uitging werd op één of andere manier, een enorme oceaandeining aangezet en lagen we ontzettend te rollen. Met zware wallen onder onze ogen begonnen we de dag met een kopje koffie. Uiteindelijk zijn we in de loop van de dag maar verhuisd naar de andere kant van de baai. Niet alleen vanwege de herrie maar ook omdat de wind gaat draaien en we dan daar in een gevaarlijke en ondiepe lagerwal situatie terecht zouden komen.

Nu liggen we tegenover de sjieke  Montego Bay Yacht Club, waar we prima internet van kunnen gebruiken en waar we 's-avonds heerlijk hebben gegeten.

De hele noordkant van Jamaica hebben we inmiddels bevaren, we hebben een viertal stops gemaakt langs deze kust en zijn  nu in afwachting van een goed 'weather window' om naar de Kaaiman eilanden over te steken. Dit zal nog wel even op zich laten wachten, want de wind draait precies die hoek in waar wij naar toe willen. Midden op de Atlantische Oceaan liggen drie enorme lage druk gebieden die het weer hier behoorlijk beïnvloeden in de vorm van veel wind uit de verkeerde kant, hoge golven en een rommelige zee. We wachten het maar even af, we amuseren ons nog wel even hier. Er is genoeg te doen en te beleven.

We hebben de beroemde Dunn watervallen beklommen, deze schijn je op alle reisgidsen van Jamaica tegen te komen. Jamaica is een prima bestemming, leuke en enorm vriendelijke mensen, lekker eten, goed georganiseerd maar ook duur.

.   

Jerk

 

In het Engels of Amerikaans is "jerk" (spreek uit: djurk) een scheldwoord met uitge- breide toepassingsmogelijkheden, van het simpele 'aso' tot 'grote kl... zak' en alle schakeringen die daar tussen zitten.

In Jamaica, is jerk een mengsel van specerijen. Op ieder hoek van de straat verkopen ze deze kruiden, los in plastic zakjes maar ook als olie. De jerk is behoorlijk pittig maar wel erg lekker. Je kunt het heel goed gebruiken om vlees te marineren. In de meeste restaurantjes serveren ze jerk chicken, jerk pork en jerk beef. Het vlees heeft uren op de BBQ gelegen, is lekker knapperig en super gaar. Heerlijk.

Het ziet er niet uit maar is wel erg lekker.

Norma, verkoopt onder andere zelf gemaakte jerk olie.

Anders dan op Ile a Vache, zijn de boatboys hier minder vasthoudend, als je tegen ze zegt dat je geen business voor ze hebt, dan roepen ze "Ya mannnnn, no problem" en gaan weer weg. Over het algemeen zijn de mensen zeer vriendelijk en goedlachs.

Clive, the Banana man.

We varen aan de noordkant van Jamaica in de richting van Montego Bay, van waar uit we willen oversteken naar de Kaaimaneilanden. Doordat de wind uit de noordoost hoek komt is de zee hier over het algemeen wat onrustiger dan aan de zuidkant. De baaitjes liggen hier ook meer open naar het noorden waardoor er toch behoorlijk wat swell staat.

Jamaica is wel alles wat we er ons van hadden voorgesteld. De mensen zijn super relaxed, je ziet inderdaad heel veel rasta's lopen, het ruikt overal naar weed en de reggae muziek is alom vertegenwoordigd. Het is hier ook wel duur, de prijzen in de supermarkt liggen zeker op Nederlands niveau.

Het water is hier echt wel blauw.

Met de lokale bus of lopend maken we uitstapjes om de omgeving te verkennen. Je hebt hier bijvoorbeeld de Blue Lagoon, waar de gelijknamige film met Brook Shields in de hoofdrol is opgenomen, kleine baaitjes met strand, watervallen en natuurlijk de dorpjes.

                                          Kortom Jamaica is gewoon leuk.

Ile a Vache, Haiti

Wanneer je op Ile a Vache aankomt, stap je 50 jaar terug in de tijd. Het eiland behorend bij Haïti, lijkt nog redelijk puur en ongerept, als je door het vuil dat over al ligt heen kunt kijken.  Er is geen elektriciteit op het eiland, sommige mensen hebben een generator, anderen weer zonnepanelen maar de meesten zijn van dit soort luxe verstoken. Water komt uit een put en ploegen gebeurt nog met ossen. Wegen zijn er niet, het zijn paden waar de mensen gebruik van maken. Je loopt, of je komt met het paard en wanneer je het je kunt permitteren laat je je met een scootertje brengen.

De mensen zijn allemaal even vriendelijk. Wanneer je hier de baai in vaart wordt je overvallen door een hele horde boat boys. Alles wat kan varen of drijft wordt gebruikt om je te verwelkomen.

Hello, bonjour, welcome to Haïti, this is the first time that you are here. Did you sleep well. My name is Winston, my name is Ashley, I am Jasmin en zo kun je nog wel een hele tijd door gaan.

De één na de ander komt zijn diensten aanbieden. Ze willen allemaal je dek en de romp in de was zetten, je rvs poetsen, brood voor je halen, je begeleiden naar de markt of naar de stad, op je boot passen wanneer jij weg bent. Alles willen ze doen. Ze vragen je om bij hen thuis te komen eten, hun moeder wil wel koken. Ook kan moeder de was doen, ondanks het feit dat ze geen water hebben.
Het maakt niet uit wat, als ze maar iets te doen hebben waarmee ze iets kunnen verdienen.

De meeste vissers hier gebruiken nog traditioneel gebouwde houten zeilscheepjes. Er zit geen motor in die bootjes en wanneer er geen wind is, dan roeien ze. Deze vissers zijn echte zeilers, met deze zelf gemaakte boten kunnen ze bijna tegen de wind in zeilen.

We hebben geprobeerd om het werk zoveel mogelijk te verdelen maar er was nooit genoeg werk voor iedereen. Tientallen jongens kwamen elke dag weer naar de boot en iedere dag weer begon het ritueel opnieuw. Goodmorning captain, bonjour, did you sleep well. Do you remember my name. Van heel veel jongens hebben we de namen opgeschreven maar op een gegeven moment konden we het niet meer bij houden. Het werden er steeds meer en natuurlijk kwamen ook weer steeds dezelfde. Ze wilden werk, geld om naar school te gaan, oude afgedankte spullen, ze konden alles gebruiken.
Als we er na alle plichtplegingen en beleefdheden genoeg van hadden, dan sloten we ons maar op in de kajuit. Sommige van de jongelui bleven dan gewoon aan de reling hangen om dan maar een beetje in de kuip te staren, met die zielige ogen van hen.

Ashley

Ashley heeft voor ons het dek in de was gezet, Jasmin heeft ons begeleid naar de markt, Winston had zo'n honger die hebben we maar wat te eten gegeven, MacAndrew heeft, in ruil voor een snorkel, de waterlijn schoongemaakt. Bij Dou Dou en Vilna hebben we gegeten.
Zij hebben een restaurantje aan huis. Het is een piepklein huisje waar ze wonen met vier dochters. De woonkamer (3x5) is omgetoverd tot eetkamer, de meisje slapen twee aan twee in een eenpersoonsbed in de slaapkamer en Vilna en Dou Dou slapen in een tweepersoonsbed ergens in een soort bijkeukentje. Het eten, rijst met bonen, groene papajamoes, een jus met uien en wat kleine gebakken visjes, wordt bereid op een open vuur ergens in de achtertuin.

Jasmin en zijn Opa

Clivens (11 jaar), die later de president van Haïti wil worden, heeft ons een rondleiding gegeven door het dorp en in ruil daarvoor heeft hij een oude telefoon gekregen.

Clivens

William had een dongel in de aanbieding met daarop redelijk werkend internet.
We hebben meer fruit gekocht, bij de diverse stalletjes, dan we hoogstwaarschijnlijk op kunnen eten.
Er kwamen kunstenaars langs de boot, we hebben een vlaggetje van Haiti gekocht, ze hebben brood voor ons gehaald. Voor Ashley hebben we een getuigschrift geschreven en voor Jean Jean, die ook een restaurantje heeft, hebben we een nieuwe brochure gemaakt. Het hield niet op.

Jean Jean

Er kwam een meneer die een donatie wilde voor de wekelijkse filmavond die ze op het dorpsplein organiseren. Hem konden we verblijden met een hele stapel dvd's.
Last but not least, hebben we onze oude Genua weggegeven aan twee vissers waar van we dachten dat ze het wel konden gebruiken.

Ile a Vache is een bijzonder plekje, zeker de moeite waard om te bezoeken. Door de hangjongeren echter, wordt het verblijf toch ook wel weer enigszins beladen. Een week is genoeg.

Horror verhalen deel 3

Langs de hele kust van de Dominicaanse Republiek, in iedere baai, iedere haven, op ieder eiland, bevinden zich posten van de kustwacht, de zogenoemde Commandancias.

Onderweg van Barahona naar Ile a Vache bij Haïti moet je langs de meest zuidwestelijke kaap van de DR. Hier vlak achter ligt het eilandje, Beata. Op dit eiland wonen ongeveer 150 vissers, onder vrij primitieve omstandigheden. Vers water hebben ze niet en als de generator werkt hebben ze soms elektriciteit. Er wonen ook drie vrouwen op het eiland, die er speciaal zijn om te koken voor de mannen.
Door ons uitstapje naar Barahona, waren we eigenlijk wel gedwongen om een tussenstop te maken op Isla Beata om te voorkomen dat we anders in het donker bij Ile a Vache zouden aankomen.

Na een heerlijke zeiltocht lieten we ons anker, vlak voor zonsondergang, zakken bij Isla Beata. We voeren op met de 3 Pence, zij kwamen vlak achter ons aan. Miguel stond te gebaren dat ik naar hem toe moest komen, want hij had een enorme tonijn gevangen die hij met ons wilde delen.

Verser dan dit, kan natuurlijk niet. Na een heerlijk maal volgde dan ook een prima nachtrust.

De volgende ochtend, zo rond achten, stonden we op punt om weer ankerop te gaan. In mijn ooghoek zie ik een visserssloep op ons afkomen. Twee mannen in uniform en twee in burger.
Controle. Wie zijn jullie. Waar komen jullie vandaan, waar gaan jullie naar toe, despachio por favor. In een groot boek werden alle relevante gegevens opgeschreven.

De mannen waren vriendelijk en spraakzaam, de woordvoerder sprak zelfs redelijk Engels. Op een gegeven moment vroeg de man aan ons of we rookten. Nee, dat doen we al heel lang niet meer.
De volgende vraag, of we dronken. Nee, dat doen we ook al niet. (Hoe vroom kan een mens zijn ;-))
Tenslotte vroeg hij of we voldoende water hadden. Dat konden we wel bevestigen.
De rest van de vraag bleef in de lucht hangen.......

Ik vroeg hen of ze wellicht wat water wilden hebben. Nou dat wilden ze wel en ze hadden zelfs, toevallig, een jerrycan aan boord. We hebben hen 50 liter water gegeven en 4 biertjes. Heel blij namen ze afscheid en werden we uitgezwaaid.

Zo komen zelfs de horror verhalen, toch nog, tot een gelukkig eind.