Vertraging

Na een dag vertraging is de Acapella niet maandag, maar dinsdag uit het water gegaan.
De Deltavile boatyard werkt een beetje rommelig, 'hap, snap'. De Marina daarentegen wordt prima gerund door haven meester Ed Peake. Hij was getrouwd met een Nederlandse vrouw, die helaas twee jaar geleden is overleden. Ed treedt zaterdag opnieuw in het huwelijk met Kathie. "Wij wensen dit paar heel veel geluk en heel veel liefde".

Nadat de Acapella op de kant was gezet hebben we vanwege het weer nog meer vertraging opgelopen.

                               Ze verdienen het eigenlijk niet, maar het is wel een mooi plaatje

Het heeft twee dagen pijpenstelen geregend. De werkzaamheden die we wilden verrichten vielen letterlijk en figuurlijk in het water. Gelukkig hadden we ook nog genoeg 'binnen dingen te doen', zodat we ons niet hoefden te vervelen.
Ellen heeft de naaimachine uit de kast gehaald om een extra regenflap aan de nieuwe sprayhood (buiskap) te bevestigen. Het resultaat is fantastisch, de Acapella heeft nu niet alleen oogjes maar ook oren.

Nadat de regen eindelijk ophield konden we aan de slag om de aangroeiwerende verf op de boot te smeren. Dat de boot niet klein is wisten wel, maar als je haar moet schilderen blijkt ze plotseling toch erg groot.

Na een dagje flink door werken hadden we twee lagen antifouling op de boot gesmeerd.

Dit proberen we te bestrijden. 'Pokken'.

Meestal zit Martin onder de verf, deze keer was het Ellen

Selfie, van twee blije mensen, als de klus geklaard is

Morgen nog een laatste laag, poetsen, waxen en dan maandag hopelijk weer het water in.

Weer aan boord

Het laatste blog is al meer dan anderhalve maand geleden geplaatst. Op de een of andere manier is er in Nederland niets van terecht gekomen om iets te schrijven. Een keer ben ik begonnen met een concept maar heb het niet afgemaakt.

Koningsdag

We hebben heel veel tijd met en bij mijn moeder doorgebracht. Er moesten de nodige dingen in en om het huis gedaan worden en daar hebben we behoorlijk wat tijd in gestoken. Tussen de bedrijven door was er ruimte voor gezellige dingen. Bezoekjes aan familie en vrienden, winkelen, lekker uit eten, borrelen in de stamkroeg van mijn moeder, Koningsdag, de verjaardag van Ellen, zwemmen met de kleinkinderen enz.

Ellen's verjaardag, ze moest wel zelf de slingers ophangen

Bezoek aan Gerrit en Yola

Bezoek aan Anneke die nog moest studeren voor haar Flight Safety Examen. 

Dat hoeven wij gelukkig nooit meer te doen ;-))

Er moest wel geklust worden

Nieuwe vloerbedekking werd gelegd

Gelukkig was er nog wel tijd voor gekkigheid

Onze kleindochters, Bodhine en Asha

Kleinzoon Bardo

Ook had mijn moeder een familiedag georganiseerd. Alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen waren aanwezig. Als verrassing was ook de familie van Ellen uitgenodigd, dat maakte het dubbel gezellig.

Het hele spul bij elkaar

Moeder, dochter en schoondochter

Vier generaties

Het gezin

De Reijndorpjes,

Nichtje Tessa, Ellen, Marcel en Andre

Na een volle maand was het weer tijd om naar de boot te gaan. Het blijft altijd weer een feestje om bij de KLM in de Business Class te mogen zitten. Vanaf de luchthaven  Dulles bij Washington DC, was het nog ongeveer drie uur rijden om weer in Deltaville te komen. De Acapella lag er nog goed bij. De eerste vroege hurricane, Ana, die precies onderweg was naar dit gebied heeft gelukkig geen schade veroorzaakt.

 Helaas waren een aantal werkzaamheden, die uitgevoerd zouden worden door de jachtwerf tijdens ons verblijf in Nederland, niet verricht. Jammer, want hierdoor lopen we wel wat vertraging op. Wat wel héél erg goed gelukt is, met complimenten aan Bob en Sue Golembicki van Phase 2 Canvas, zijn de nieuwe bimini en sprayhood van de Acapella. De oude buiskap en zonnetent waren aan vervanging toe. Nu hebben we er één met een connector ertussen. De connector beschermt je extra tegen regen en wind.

Ellen blij met bimini,buiskap en connector en ook nog helemaal in kleur

Bob van www.phase2marinecanvas.com

Maandag gaat de boot voor een paar dagen op de kant om het onderwater schip te verven, De meeste klussen, die nog op ons lijstje stonden, hebben we de afgelopen week al gedaan. Alleen nog verven en poetsen, dan zijn we klaar en kunnen we weer verder.

Werden we zomaar uitgenodigd om te komen eten bij Anne en John Hutchings, die hier in de Cheasapeake Bay het dealerschap hebben van Beneteau, via hun bedrijf Annapolis Yacht Sales South.

Chesapeake

US Coastguard  op sleeptouw

 

Van de een op de andere dag is het afgelopen met bloot lopen op het achterdek, zwemmen naast de boot en lekker buiten borrelen. De temperatuur is, nadat we Cape Hatteras gerond hebben, met 10 graden gedaald. Het is hier ronduit koud. Overdag is het gemiddeld 13 graden met uitschieters naar 20 in de luwte, achter het glas.

Koud, maar wel gezellig

Na aankomst in Beaufort leek het er even op dat we daar wel een tijdje verwaaid zouden liggen. Plotseling leek er een weergaatje te ontstaan en daar zijn we maar ingesprongen. Het was een gok want Cape Hatteras is berucht. Het probleem is, dat de warme golfstroom van uit het zuiden, daar botst op de koude golfstroom vanuit het noorden, hierdoor wordt het weer beïnvloed en is vrij instabiel. Daarbij komt, dat rondom de kaap de bodem oploopt van een paar duizend meter naar 40 meter. Je kunt je voorstellen dat daardoor het golfpatroon vrij onrustig is. Wanneer er dan ook nog veel wind is, heb je de poppen aan het dansen. Wij hebben deze kaap gerond, met 'geen' wind. We hebben de gok genomen en deze heeft gelukkig goed uit gepakt.

Geen wind

 

We liggen nu bij het dorpje Deltaville in de staat Virginia, ergens aan de zuidkant van de Chesapeake Bay in een marina. De Acapella blijft hier liggen en wij vliegen, vanuit Washington naar Nederland voor een maand. Als we terugkomen, begint hier hopelijk het voorjaar en gaat de temperatuur omhoog. De boot blijft in het water maar als we eind mei weer terug zijn halen we haar er wel een paar dagen uit. Het onderwaterschip moet gedaan worden en we willen de romp ook goed poetsen.

Maandag

Fort Sumter

Vandaag is het maandag, het is grauw, winderig en regenachtig. Eigenlijk zo'n maandag, zoals ik ze mij herinner van vroeger. Op de één of andere manier waren die maandagen altijd saai en grijs.

Vanochtend om 05.00 uur zijn we opgestaan om vroeg vanuit Charleston te vertrekken naar Beaufort. Het is ongeveer 200 mijl varen en met de stroom mee hopen we dat in 36 uur te kunnen doen. Dat betekent dat we dinsdag, net voor donker aankomen. Op de kaart ziet het er zeer overzichtelijk uit, dus in het slechtste geval zou ik het wel aandurven om in het donker te arriveren. 

In principe gaan we daar in een haven liggen en men heeft al aangegeven dat er ook 's nachts altijd iemand aanwezig is om assistentie te verlenen. Dat is toch ook wel weer een gerust gevoel.

Wat een prachtige stad is Charleston. Keken we in Key West onze ogen uit, hier is het allemaal nog een factor mooier en groter. Enorme houten huizen, goed in de verf en mooi onderhouden tuinen. Overal om je heen zie je de grootsheid van weleer. Leuke historische wijkjes, mooie winkelstraten, er is van alles te doen. Zeker de moeite waard. 

Het is, dat er een mooi weergaatje was anders waren we zeker nog wel een paar dagen gebleven. 

NB. Ondanks de zware tocht is het gelukt om op tijd binnen te zijn. De beloofde zuidoosten wind liet 24 uur op zich wachten, zodoende moesten we al die tijd tegen een noordooster opboksen. Wind tegen stroom gaf een hele rare, ruwe, onprettige zee. Daarbij regende het ook nog de hele nacht, voor het eerst in jaren hebben we weer zeil kleding gedragen en van slapen kwam weinig.

We liggen nu rustig en veilig in de Portside Marina van Morehead/Beaufort, North Carolina.
Positie 34’ 43' 117"N 076’ 42'293"W  Morgen gaan we de boel verkennen.
 

Opstapper biedt zich aan.

Mark, het 20 jarige neefje van Ellen, zoekt een plekje als opstapper. 

Hij heeft zijn CWO 3 en is instructeur op kleine, open bootjes. 

Hij wil dolgraag wat 'zee en zout' ervaring op doen, want hij heeft het plan opgevat om van de zomer, samen met z'n vriendin, in Griekenland een kajuitjacht te gaan huren voor een week. 

Wie o wie kan een deckhand gebruiken. 

Hij is open, sociaal, contactueel, heeft gevoel voor humor en weet van aanpakken. Meestal is hij niet al te eigenwijs en voor zover wij weten, rookt en drinkt hij niet. Kortom een prima knul om een paar dagen aan boord te hebben.

Heb je een plekje, heb je vragen of ken je iemand die eventueel een plekje heeft, neem dan svp contact met ons op via: sy.acapella@gmail.com

Fort Lauderdale

Skyline tussen Miami en Fort Lauderdale

 

Het was de bedoeling om vanaf de Keys rechtstreeks naar West Palm Beach te varen. Dit bleek uiteindelijk iets te ambitieus voor het moment, daarom hebben we maar een tussenstop gemaakt in Fort Lauderdale. Toen we vlak bij de uiterton waren zegt Ellen opeens: "Bart Hummel woont toch hier?" Bart is een KLM collega, we hebben hem een mailtje gestuurd en binnen een kwartier hadden we antwoord. Hij was inderdaad nog drie dagen thuis en wilde ons graag ontmoeten. Met de dinghy zijn we, vanaf onze ankerplek onder de brug, in 10 minuten naar zijn huis gevaren.

Dit zijn toch wel weer bijzondere ontmoetingen. 

Martin,Nadine en Bart

Fort Lauderderdale is ook weer zo'n plek voor de 'rich and famous'. Famous hebben we niet gezien, maar wel heel veel 'rich'. De huizen zijn groot, groter, grootst en bij ieder huis ligt wel een bootje. In alle soorten en maten. Je kijkt je ogen uit.

Ook langs de boulevard en langs het strand kom je ogen tekort en dan hebben we nog niets gezegd over de terrassen, kappers, selfie stick verkopers en schoonheids producten die aan de man gebracht worden.

Lior, verkoopt crémes voor U$800. Een koopje ;-))

Onze volgende stop was uiteindelijk West Palm Beach. Ze zeggen weleens: "In America, everything is big", maar hier komen superlatieven te kort. Er is hier bijvoorbeeld een Marina, speciaal voor superjachten, ze hebben 70 ligplaatsen. Kleintjes voor bootjes vanaf 30 meter, de grootste zijn tot 120 meter. 

Stel je voor dat je even geen zin en tijd hebt om te varen of dat het nog geen seizoen is, dan laat je je boot gewoon op de kant zetten.

Moeten we hem voor u inpakken of neemt u hem zo mee?

De weervoorspellingen zijn gunstig, er zit heel veel zuid in de wind, dus maken we maar van de gelegenheid gebruik om weer een grote stap noordwaarts te maken. Vanmiddag vertrekken we naar Charleston, South Carolina en hopen daar in de loop van vrijdag aan te komen.

Key West

Het meest zuidelijke puntje van de Verenigde Staten, 90 mijl van af Cuba.

 

De beroemde schrijver, Ernest Hemingway (1899-1961, middelbare school, Engelse literatuur) heeft hier zijn bekendste novelle, 'The Old  Man And The Sea', geschreven. Een zeer toepasselijke omgeving.
 

Muurschildering

Het historische centrum van Key West is prachtig, je vindt hier heel veel mooie, houten koloniale gebouwen, compleet met veranda's en schommelstoelen. Helaas zien de woonwijken zelf, er een beetje uitgestorven uit. De winkelstraten en de boulevards daar en tegen worden overstroomd door toeristen. Naast de reguliere toeristen komen er gemiddeld drie cruiseboten per dag. Het is een drukte van jewelste, maar wel heel gezellig.

De Keys zijn een serie van aaneengeschakelde eilandjes die d.m.v bruggen met elkaar verbonden zijn. Key West, het meest zuidelijkste puntje dus, is het beroemdste. De havens liggen hier vol met lokale dag charteraars. De gemiddelde prijs voor een ligplaats in een marina is ongeveer U$4 per voet per nacht. In ons geval is dat dus ongeveer U$200 per nacht. Dat is duur slapen. ;-(

Dinghy dock in Key West, U$6,50 per dag

 

We liggen dus gewoon achter ons anker. De ankerplek ligt vrij open naar alle kanten, dat is wel een nadeel, er is nauwelijks enige beschutting tegen wind en swell. Voordeel is wel dat de dolfijnen vrij rondom de boot zwemmen. 

Het weer speelde ons een beetje parten. Er was 20 knopen wind met uitschieters tot 25 knopen voorspeld, het werden er uiteindelijk 40. Het anker hield gelukkig goed. We hebben anker wacht gehouden, want je weet maar nooit wanneer het mis kan gaan. Zo sloeg één boot van z'n anker, recht tegen een ander schip aan, één kwam op het strand terecht en weer bij een andere boot scheurde het zeil totaal aan flarden. Het was een avontuur waar we goed van af zijn gekomen. 

"If it doesn't kill, it makes you stronger".

Gelukkig hadden we nog wat geld over en kon Ellen, eindelijk na lange tijd, de door haar zo gewenste IPad mini met IOS 8.zoveel kopen. Zij had nog een IPad 1, uit de digitale middel eeuwen. Heel veel apps, werkten hier niet meer op, omdat dit apparaat een te oud besturingssysteem heeft.

Nu is zij weer helemaal up to date