Concrete plannen

Een tijdje terug kwamen we op de BVI's, Clare en Andrew tegen. Zij zijn, met hun Bavaria 39 al tien jaar onderweg. Eerst hebben ze zeven jaar in het Middellandse zee gebied rond gezworven en nu al weer drie jaar hier in de Carieb. Ze komen uit Australië en hun boot heet  Eye Candy.

Na onze eerste ontmoeting hebben we elkaar nog wel eens ergens gezien maar van een echte kennismaking was het nog nooit gekomen. Tot nu.

Bij de BBQ van de boatboys leerden we elkaar iets beter kennen. Clare en Andrew zijn ook al New York geweest met de boot, iets wat wij volgend jaar willen gaan doen. Het was dus wel heel interessant om naar hun verhalen te luisteren.
Hun plannen zijn om in het komende stormseizoen naar Bonaire en Curaçao te gaan, daar over konden wij weer alles vertellen.

Zie hun blog: http://freedomandadventure.blogspot.com/

Na de BBQ volgde een uitnodiging om te komen borrelen hetgeen weer resulteerde in een wederkerig bezoek. Gezellig!

Wij hebben rugkussen met zuignappen in de kuip. Clare vond deze helemaal geweldig en vroeg waar ze vandaan kwamen. We hadden er nog twee over en die hebben we aan hen cadeau gedaan.
Hoewel het absoluut niet nodig was stonden ze erop om ons ook iets te geven. We kregen twee prachtige pilots van hen. Eentje over de Bahama's en de ander over de Intercoastal Waterway naar New York.

Nu kunnen we onze globale plannen verder concreet maken.

                                            

Je zou er bijna aan kunnen wennen

Alles werkt, de watermaker, de energievoorziening, zelfs de koelkast doet het optimaal. Je zou er zomaar aan kunnen wennen. Wellicht heeft het ook met de omgeving te maken. Reggaemuziek en weeddampen gaan hier hand in hand.
Dominica is gelukkig niet onbekend voor ons en daarom hoeven we ook niets. Vorig jaar hebben we bijna alle highlights van dit eiland gedaan, hetgeen betekent dat we het nu rustig aan kunnen doen.

Het is wel grappig om te merken dat het toeristische karakter van onze reis meer en meer naar de achtergrond verdwijnt naarmate je vaker op een bepaalde plaats komt. Het begint steeds meer een manier van leven te worden. Kleine klusjes, die gedaan moesten worden, zijn gedaan en het nodige onderhoud, gebeurt bijna vanzelf.

Als boatboy moet je ergens beginnen.

De meeste boatboys, of eigenlijk mannen, krijgen het uiteindelijk toch voor elkaar om met grote zelfgebouwde sloepen met een 40pk motor erachter hun zaken te regelen.

De boatboy's hier, kun je voor alles inschakelen. Ze doen -althans hun moeders c.q. vrouwen- de was voor je, verkopen fruit, nemen afval mee, wil je een toertje maken dan kan dat ook. Op het strand organiseren ze twee keer in de week een BBQ voor de zeilers, op woensdag en op zondag. Wij zijn alleen op zondag geweest, ondanks het feit dat het eten lekker was, de sfeer gezellig en de gratis rumpunch rijkelijk geschonken werd.

Door een paar vissertjes werd ons een prachtige tonijn aangeboden.

Het schoonmaken had wel wat voeten in de aarde. Een vis fileer cursus en een paar goede messen zou wel gemakkelijk zijn geweest.

                              Ondanks alles smaakte de filets voortreffelijk

't Is haast niet te geloven

De watermaker doet het. En hoe! De eerste tank van ongeveer 250 liter hebben we gevuld, zonder piepje, kreuntje of steuntje. Volgens Rob Wink (www.robwink.nl) hoef ik me echt geen zorgen meer te maken. Vanaf nu blijft ze het doen.
't Is haast niet te geloven.

 

De euforie van het inbouwen werd 's nachts teniet gedaan door de harde wind. Dit in combinatie met slechte ankergrond zorgde ervoor dat we ondanks het feit, dat er een anker alarm was geactiveerd, we toch om de zoveel tijd ons bed uitgingen om te controleren of de Acapella nog wel op de zelfde plek lag.  Een boot die naast ons geankerd was, zagen we de volgende ochtend 100 meter verderop liggen. Hun anker was gaan krabben en ze dreven, zo leek het, af naar open zee. 

Martin in de rubberboot er naar toe om ze te waarschuwen. Ze wisten dat ze los geslagen waren maar wilden wachten tot het weer licht was om er wat aan te doen. Hun anker zat ergens op 40 meter diepte vast achter een steen.

Wij waren sowieso van plan om weer verder te gaan en dit was de bevestiging dat het de hoogste tijd werd om te vertrekken. We zijn verhuisd naar Les Saintes, een eilandengroepje net ten zuiden van Guadeloupe. Het is ook Frans en hoort nog bij Guadeloupe. Hier kunnen we ook uitklaren voor als we  zaterdag naar Dominica gaan.

Gewandeld, gesnorkeld, heerlijk gezwommen en een beetje geluierd, mail beantwoord, gebeld, whatsappen en facetimen. Het leek wel vakantie. 

We zagen hier de Star Clipper onder vol tuig vertrekken. Wat een prachtig gezicht.

Op Îlet a Cabrit, waar we aan een mooring lagen ontmoetten we Ulrik, die hier al acht jaar in zijn eentje-op het verder onbewoonde eiland-woont. Hij voorziet in zijn levensonderhoud door het maken van maskers. Hij heeft ons iets over de geschiedenis van het eiland vertelt en heeft ons van de Aloë Vera Plant laten proeven. Het vruchtvlees was wat glazig en bitter maar, er schijnt erg veel proteïne in te zitten.

 

 

Eindelijk klaar

Al met al was het een klus van 8 uur om alles om te bouwen.

In eerste instantie was het na vijf uurtjes geconcentreerd doorwerken klaar, maar er bleek toch nog iets te lekken. Dan moet je alles weer uitbouwen om de lekkage te verhelpen. 

      Bij de tweede keer was alles oké. 

Het resultaat klinkt als een klok. Een mooie droge 'klik', in plaats van piepen, kreunen en steunen. 

Watermaker update 2.0 werkt fantastisch. In principe is het leed nu geleden en daar wil ik héél graag in geloven.

Voorlopig, zal ik iedere maand, even een kleine update geven over het gedrag van deze "Waterheks". Laten we maar hopen dat ze zich een beetje gedraagt, dan zijn we eindelijk klaar ;-))

Ondertussen gaan de huiselijke beslommeringen gewoon door. 

't Is toch niet te geloven.....

Het watermaker onderdeel is er. Eindelijk, hier na nooit meer ellende met dat apparaat. Heerlijk.

Audrey, ons contactpersoon bij DHL had het allemaal geregeld. Maandagmiddag, vanaf 14.00 uur konden we het ophalen. 

Hoeveel geld moesten we ook al weer meenemen voor de afhandeling?........ 180 euro! Pardon, ....oké...... hier had ik niet direct op gerekend maar goed. Daarnaast ook nog €190 voor de verzendkosten, tel uit je winst. Volgende keer toch maar weer gewoon zelf halen. Is even duur, gaat sneller en is wel zo leuk. 

Wij met de bus naar de andere kant van het eiland. Ging perfect. Razendsnel. De ene bus had aansluiting op de andere en binnen het uur waren we bij DHL. Het pakket stond klaar. Mijn dag kon niet meer stuk.

Nadat we afgerekend hadden nam ik het pakket op mijn schouders om weer terug te gaan naar de bushalte. 

De onderkant van de doos is nat en zompig, er steekt iets uit. Het blijkt een slang te zijn. Nadere inspectie leert dat de aansluiting is gebroken en is gaan lekken, waardoor de doos nat is geworden. 

In Italië hebben ze de onderdelen zo klunzig ingepakt dat er wel iets kapot moest gaan. 't Is toch niet te geloven. 

Gelukkig kan ik met oude onderdelen deze kapotte wel vervangen maar hier is het laatste woord nog niet over gezegd. 

Hoe voorspoedig de heenreis ook ging, de terugreis was een ander verhaal. 

Na meer dan een uur gewacht te hebben bij de bushalte kregen we te horen dat de bus die we moesten hebben deze halte meestal overslaat. "Kom maar mee, we brengen jullie naar een halte die wat meer strategisch ligt voor de plek waar jullie naar toe moeten". 

Widley, een jonge lokale vrouw nam ons op sleeptouw. Bij de halte waar ze ons naar verwezen had, duurde het ook nog wel een tijdje maar uiteindelijk waren we op weg. 

Bij de volgende overstap, de laatste 5 kilometer, zijn we maar gaan liften wat eigenlijk vrij snel ging. 

Om 12.30 uur gingen we van de boot, even voor zessen waren we weer terug. 

Morgen de nieuwe onderdelen inbouwen. 

Guadeloupe, deel 2

Met een beetje geluk kunnen we het watermakeronderdeel maandag ophalen.

We hebben afspraken gemaakt bij Fedex. Zij zorgen voor de hele afhandeling met de douane en welke andere instanties dan nog meer. Zo heb ik het ook door gegeven.
Wie schetst echter mijn verbazing? De onderdelen werden, vanuit Italië, opgestuurd met DHL naar het service punt hier van Fedex. Gelukkig maakte onze contactpersoon bij Fedex er niet zoveel van en heeft ons in contact gebracht met een concullega van DHL. 

Deze persoon begreep ook goed waar het om ging en verzekerde ons dat het allemaal goed zou komen. Daar gaan we dan maar vanuit.
 

Toen ik haar vroeg welke papieren ik allemaal mee moest nemen, we zijn tenslotte een schip in transit en willen geen invoerrechten betalen, moest ze heel hard lachen. Ze zei: "Het enige dat je mee moet nemen is geld en een legitimatiebewijs".
Hoeveel geld ik mee moet nemen weet ik niet maar dat hoor ik maandag wel. Ben benieuwd. 

Het was de bedoeling om in de tussentijd met de bus naar Basse Terre te rijden.

Ellen had gehoord dat daar een prachtige  stoffen zaak is en daar wilde ze dan ook graag naartoe. 

Zij heeft iets met lapjes. We zouden zonwerende stof kopen om de rubberboot mee te beschermen. Het UV maakt alles kapot dus op deze manier hopen we dat het bootje iets langer meegaat.

Het is er niet van gekomen in de plaats daarvan hebben we heerlijk ge-SUP-t. Had ik nog te goed voor mijn verjaardag, Stand Up Paddleboard. Het was leuk, hoewel dit wel een heel erg grote plank was.
Alleen paddlen gaat goed.
Samen paddlen, waarbij de één zit en de ander staat is nog net te doen.
Samen staand paddlen, brengt heel veel hilarische momenten met zich mee. Binnen 30 seconden lig je in het water. 

Na 10 dagen Deshaies was het ook wel weer tijd om een stukje verderop te gaan. De volgende baai heet Malendure en ligt tegenover Pigeon Island. Hier is het Jacques Cousteau onderwaterpark. 

Ellen heeft haar eerste "Sand Dollars" gevonden. (Hierover volgende keer meer)

Guadeloupe

Inmiddels liggen we al meer dan een week op Guadeloupe, in een prachtige baai bij het dorpje Deshaies. Dit ligt aan het meest noord westelijkste puntje van het eiland. We zijn eigenlijk een beetje in afwachting van wat er nu met de watermaker gaat gebeuren.

Het nieuwe onderdeel is besteld maar we weten nog niet hoelang het gaat duren voordat het hier is. 

In de tussentijd maken we maar van de nood een deugd en genieten we van dit mooie plekje.

Het anker ligt perfect ingegraven tussen het zeegras. Het heeft even geduurd -we hebben vijf keer moeten ankeren- voor dat het zover was. Nu liggen we als een huis.

Het dorpje Deshaies is lieflijk, er zijn wat restaurantjes, wat kroegjes, een bakkertje en twee supermarktjes. Alles is er en we hebben ook nog gratis internet op de boot.

Je kunt hier heerlijk zwemmen, het water is helder en schoon. Snorkelen valt een beetje tegen maar daar staat tegenover dat hier wel schildpadden rondzwemmen.

We hebben een prachtige wandeling gemaakt langs, door en over de rivier. In 2 a 3 uur tijd kun je de rivier beklimmen. De hele bedding ligt bezaait met grote keien waar je overheen kunt klimmen. Tussen die keien lopen watervallen in allerlei soorten en maten en kom je poelen met water tegen. Op sommige plekken waan je je helemaal alleen op deze wereld en sta je heel erg dicht bij de natuur. De totale afstand die je aflegt is ongeveer vier kilometer en je stijgt zo'n 200 meter. Terug kun je langs een pad.

We waren echt op expeditie. Rugzak, water en broodjes mee. Halverwege de tocht verloor Ellen de zool van één van haar nieuwe schoenen, dat maakte het lopen niet gemakkelijker. Een kwartier later verloor ze haar tweede zool.

Toen werd het wel een hachelijke en glibberige onderneming. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen. Op zee ben je kwetsbaar met z'n tweeën maar zo midden in het bos is het niet veel anders.

Op zondag hebben ze hier zeil wedstrijden van de lokale vereniging. Het is een eenheidsklasse met allemaal prachtige houten scheepjes. De mast en giek zijn gewoon van bamboe stokken.