Minerva

Het is bar en boos. Buiten staan huizenhoge golven die over het rif spoelen. Binnen staan de witte schuimkoppen op het water. Zelfs de kustwacht heeft beschutting gezocht binnen het rif. Het waait al dagen achter elkaaar gemiddeld 25 tot 30 knopen. De wind giert om de boot en maakt eigenlijk de hele dsg door een afschuwelijk kabaal. Zelfs onze windgenerator is gestopt met draaien. Bij teveel wind stopt het apparaat om overbelasting van het circuit te voorkomen. We liggen goed,maar je wordt hier wel een beetje onrustig van. Er is nog steeds geen vooruitzicht wanneer het beter gaat worden. De weer modellen spreken elkaar tegen en het plaatje ziet er iedere dag anders uit.

Anyway, we hadden ons,onze 16e trouwdag anders voor gesteld maar desalniettemin hebben we een prima dag gehad. Klusjes gedaan, gelezen, muziek gemaakt en een fles champagne open getrokken. Op naar 17.

Donderdag 23 mei 2019 (18.15 uur Nieuw Zeeland tijd/06.15UTC/NL dinsdagavond 20.15)

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

Gevangen op de oceaan

Nadat de storm was gaan liggen in Nieuw Zeeland, hebben we nog een dag gewacht tot de zee een beetje tot bedaren zou komen. Op dinsdag 14 mei zijn we vertrokken van uit Opua in de richting van Fiji. Aanvankelijk was er geen wind en hebben we de eerste 24 uur constant de motor aan gehad. Op een gegeven moement, toen we uit de luwte van NZ kwamen stond er een heerlijk briesje van ongeveer 15 knopen, schuin van achter. Dit is voor de Acapella een prima windje om goed vooruit te komen. Met een knik in de schoot gingen we richting Fiji.

Onderweg hebben we iedere dag om 18.00 uur contact met de andere schepen met wie we op varen. De Loupan, Atla en Exocet Strike (weet nog niet waar deze naam vandaan komt).Ook melden we ons iedere avond via de korte golf radio op het SOPAC Net(South Pacific Cruisers Net) Dit net is voor en door cruisers opgezet. Je kunt je positie melden en de situatie waar in je je bevindt, weer, wind golven etc. Op deze manier krijg je zelf weer informatie over de situatie om je heen en welke schepen zich bij jou in de buurt bevinden.

De voortgang is goed, nog ongeveer 1000nm te gaan. Overdag hangen we op de bank in de kuip, lezen een beetje, luisteren naar muziek of kijken een filmpje op de Ipad. Er is voldoende vers voer aan boord dus we hoeven niet te vissen. Gedurende de nacht hebben we een wacht systeem van 3 uur op, 3 uur af. Na het radio net gaat Ellen om 19.00 uur naar bed tot 22. Daarna ga ik van 22 tot 01 en vervolgens Ellen weer van 01 tot 04. Als ik dan na mijn slaapje van 04 tot 07 op dienst kom, kunnen we om 07.15 luiteren naar Gulf Harbour Radio. GHR is een radio net, opgezet door David en Patricia, beiden ex cruisers. Patricia begint iedere ochtend met algemene informatie over wat er in de wereld gebeurt waarna David -hij is meteoroloog- om half acht met de weerberichten komt. David geeft vrij specifieke weer en routing informatie voor het hele gebied tussen NZ, Vanuatu, New Caledonia,Fiji en Tonga. Ook kun je ze mailen om specifieke informatie voor jou positie en route te vragen.

We gaan lekker en maken al plannen wat we gaan doen om onze trouwdag, op 23 mei te vieren. We zijn onderweg naar Savusavu en onze vrienden, Hanny en Jacob, van de Jonas hebben beloofd ons daar op te wachten.

Veel boten onderweg naar Fiji en Tonga maken een tussen stop op het Minerva Reef. Dit is een verzonken atol, midden op de oceaan. Het heeft een doorsnee van ongeveer 5km en het water in het atol gedraagt als een klein meer. Buiten het rif heb je oceaan deining, maar binnen is het water vlak. Je kunt er goed ankeren, want het is maar 20m diep. Hoewel het een bijzondere plek is, hebben wij niet zo'n behoefte om naar Minerva te gaan. We varen lekker en het is toch een omweg.

Op een gegeven moment meldt David van GHR dat zich noord van Fiji een Tropical Depression ontwikkelt. Deze TD zou kunnen uitgroeien tot een cycloon en het is ook nog niet duidelijk hoe hij/zij zich gaat gedragen.(Het heeft nog geen naam, alleen een nummer.F29). Dit is natuurlijk geen nieuws waar je op zit te wachten. Ergens in het weekend komt de depressie bij Fiji aan met verwachte windsterktes tussen de 40 en 50 knopen.

Met onze voortgang komen wij net na het weekend in Fiji aan. Dit betekent, dat we de laatste paar dagen, er dus middenin komen te zitten. Dit is helemaal geen goed nieuws.

GHR,raadt iedereen die voor het weekend binnen kan zijn aan, om gas te geven. Alle andere schepen wordt geadviseerd om uit te wijken naar het Minerva Reef(Pos:23*38'452Z-178*53'636W)om daar af te wachten tot de situatie duidelijk is.

Inmiddels zijn we op Minerva(Noord)(Zuid bestaat ook)aangekomen. We liggen met ons anker goed in gegraven op 17m water met 60 meter ketting uit. Het waait 18 tot 20 knopen en het water is vrij glad. Buiten zie je golven van 2 tot 3 m maar hier binnen zijn het korte golfjes van 30cm.

Hiervandaan is het nog 450 nm naar Savusavu. De wind verwachting is naar beneden bijgesteld en de TD wordt geen cycloon. Dit is het goede nieuws! Hier op Minerva moeten we de komende dagen nog wel rekening houden met een windsterkte van 25 knopen, met uitschieters tot 30kn, maar dit is allemaal goed te overzien. Helaas als de depressie voorbij is, draait de wind naar het noorden. Laat dit nou precies de richting zijn waar wij naar toe moeten.
Dus met andere woorden, het kan nog wel een tijdje duren voordat we hier weer weg kunnen. We maken van de nood en deugd en genieten van deze bijzondere gevangenis.

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

Je hoopt het nooit nodig te hebben

In principe vertrekken we maandag in de richting van Fiji. Zoals de weersverwachting er uit ziet moet het goed te doen zijn.

Ter voorbereiding hebben we alle zwemvesten gecontroleerd. Je hoopt ze nooit nodig te hebben. In de afgelopen weken hebben we toch een paar zeer verontrustende berichten gehoord, die je weer aan het denken zet.

Allereerst kregen we het bericht dat onze vrienden van de Tina Princess, Peter en Eva, schipbreuk geleden hebben.

Eva en Peter, december 2016 op de San Blas eilanden

Tijdens hun overtocht van de Kaap Verden naar de Canarische eilanden hebben ze iets geraakt. Het roer was ontzet en het schip kon alleen nog maar in cirkels varen. In overleg met een RCC (Rescue Coordination Centre) zijn ze opgepikt door een vrachtschip en hebben hun 49ft Hallberg Rassy op volle zee moeten achterlaten.(Klik hier om naar hun blog te gaan.)
Inmiddels zijn zij op Gran Canaria aangekomen, waar ze voorlopig een appartement hebben gehuurd om zich te bezinnen op het vervolg van hun leven.

Een andere bekende zeiler, Jeffrey van de Flying Fish, is door een monstergolf platgeslagen. Gelukkig is de boot weer overeind gekomen en kon Jeffrey het navertellen.
In plaats van naar Fiji te varen, is hij uitgeweken naar New Caledonia, dat voor de wind uit verder naar het westen ligt. (Klik hier om naar zijn blog te gaan.)

Een voor ons onbekende solo zeilster is ook, nog niet zolang geleden, door een freakwave platgeslagen.

In de marina van Marsden Cove, spraken we een zeiler die in aanvaring met een walvis was gekomen, waardoor hij weer terug moest naar Nieuw Zeeland.

Als klap op de vuurpijl kregen we in de laatste Sailspecials ook nog een video voorgeschoteld over monstergolven. (Klik hier en huiver)

Al deze verhalen, drukken je toch wel weer even met je neus op de feiten. Ja, het is leuk wat we doen, heel erg leuk zelfs, maar er zit toch ook een risico factor in. We proberen ons zo goed mogelijk voor te bereiden, maar een ongeluk zit in een klein hoekje.

Van de week toen we ankerop gingen om naar Opua te gaan, komt Ellen terug in de kuip en stapt mis. In eerste instantie lijkt er niets aan de hand te zijn, maar de volgende dag kon ze niet meer lopen. Haar enkel was enorm opgezwollen en ze verging van de pijn. Gelukkig lagen we al in de marina van Opua en met hulp van het havenkantoor wisten we heel snel waar we de dichtstbijzijnde medische post konden vinden. Van de lokale autoverhuurder kregen we zonder omhaal een auto mee en een uur later zaten we bij de dokter. Gelukkig bleek er niets gebroken, alleen zwaar gekneusd. Ellen werd goed ingetaped en kreeg krukken mee. Een paar dagen later moesten we terugkomen. De zwelling was al een stuk minder, de pijn draaglijk en lopen ging alweer redelijk.
Deze keer hoefden we niet eens voor de auto te betalen. Wat een super service van Northland Car and Bike Hire.

Ondanks de storm die nu woedt, zijn we klaar om te vertrekken. Ellen heeft de hele dag staan koken en maaltijden voor onderweg geprepareerd. De boot is vol getankt, de jerrycans gevuld, de lijnen van de Parasailor liggen aangeslagen op het dek, de filters van de watermaker zijn gewisseld dus we kunnen vers water maken, de radio is gecontroleerd en alles werkt.

Varen in Nieuw Zeeland

Na zes maanden stilgelegen te hebben heeft de Acapella haar eerste tocht weer gemaakt. Vanuit Whangarei zijn we de rivier afgevaren en voor anker gegaan bij Urquarts Bay. Een prachtig plekje achter de hoge heuvels, met goeie beschutting tegen de stevige oostenwind.

Met de dinghy zijn we naar het strandje gevaren en hebben, tussen de Black Angus stieren door, een heerlijke wandeling gemaakt naar de oceaankant. Door het grote verschil tussen eb en vloed is het altijd weer een verrassing hoe ver je de dinghy omhoog of omlaag moet sjouwen. Bijna iedereen heeft hier klapwielen onder zijn bootje om het wat makkelijker te maken.

Na twee dagen draaide de wind naar het noorden, waardoor wij in de richting van het zuid oosten konden vertrekken, naar Great Barrier Island. We hadden een heerlijke tocht met genoeg wind. Het was weer even wennen aan de bewegingen van de boot, maar aan het eind van de dag waren we flink ingeslingerd. Bij het eiland aangekomen voeren we een brede baai binnen met aan weerskanten vulkanische rotspartijen, diverse eilandjes, groene heuvels en overal ankerplekken. We hoorden later dat de orka's ook net naar binnen gezwommen waren, maar wij hebben ze niet gezien.

Eenmaal voor anker tussen  de rotsen in Kiwikiri Bay bleek dat we achter de NOK en de Vagabond, een Nederlandse en een Belgische boot lagen. We hadden An en Ivan van de Vagabond 4 jaar geleden voor het laatst gezien in Bonaire. Zij wonen en werken inmiddels al weer twee jaar in Nieuw Zeeland. Het was een gezellig weerzien.

          Heinze en Anneke (NOK)                                                                        An en Ivan (Vagabond)

Great Barrier Island is een geliefd vakantie eiland door zijn prachtige natuur en er je kunt er veel tracks lopen. Deze tracks variëren in moeilijkheidsgraad en lengte van beginners tot gevorderden en van een half uur tot drie dagen. Klimmen en klauteren, glibberen en glijden met veel spektaculaire vergezichten onderweg. Wij kozen voor de 'Old ladies track'.....(90 min ;-))

Vanuit Great Barrier Island zijn we na een week weer terug gevaren naar het vaste land. Tijdens de heftige tocht met veel wind en behoorlijke golven zijn we er achter gekomen dat de nieuwe verstaging toch nog wat bijgesteld moest worden en het grootzeil ook niet helemaal lekker inrolde.
Inmiddels is alles opnieuw afgesteld en het grootzeil aangepast.

Om het nuttige met het aangename te combineren hebben we gelijk maar vier verjaardagen gevierd.
Die van de Z.K.H Willem Alexander, van Pelle en Peter uit Zweden ( Loupan en Atla) en mijn verjaardag.
Het was erg gezellig met lekkere hapjes, Nieuw Zeelandse wijn en lieve cadeautjes. Van Eva (Atla) kreeg ik een heel bijzonder cadeau.

                                                           Peter, Elle en Pelle, drie stiertjes

Zij schildert prachtige aquarellen en had van de foto, die we 's morgens op Facebook geplaatst hadden een schitterende prent gemaakt. Ik ben er heel erg blij mee.

We zijn langzaam naar een weer gaatje aan het kijken om naar Fiji te gaan, maar daarover meer in het volgende blog. Er kan namelijk altijd iets tussen komen.....

Tijd om afscheid te nemen

Met pijn in ons hart gaan we afscheid nemen van Whangarei. Wat een heerlijke tijd hebben we hier gehad. Hard gewerkt maar ook enorm veel plezier gemaakt. Volgend jaar komen we hier weer terug. We moeten wel, maar daarover straks meer.....

Hoogtepunten van ons verblijf hier in Whangarei waren toch wel de twee 'Rock the Dock party's' die we hebben georganiseerd. De eerste in de Townbasin Marina en nummer twee in een loods van de Riverside Drive Marina

15 zeilende muzikanten uit 7 verschillenden landen (Zweden, VS, Canada, Australië, Nieuw Zeeland, Nederland en Frankrijk) niveau van beginner tot professioneel.

Je hebt geen idee wat er allemaal voor instrumenten uit de boten komen. Een 88 toets keyboard, een elektrische cello, een viool, 3 basgitaren, ukulele's, akoestische en elektrische gitaren en diverse soorten percussie instrumenten.

Dacht men er in eerste instantie wat vrijblijvend over, naar mate de datum van het eerste optreden dichterbij kwam werd er steeds serieuzer en geconcentreerd gerepeteerd. Op de één of andere manier werd ik tot muzikaal leider gebombardeerd of wellicht heb ik mij wel in die positie gemanoeuvreerd, ik weet het niet ;-)) Hoe dan ook, het was bijzonder leuk om te doen.

We vertrekken vrijdag uit Whangarei en gaan richting Opua, dit ligt iets noordelijker. De afstand naar Opua is groot genoeg om de verstaging en het nieuwe zeil te testen. Moet er dan nog iets bijgesteld worden, dan kan dat daar gebeuren.

Zodra het weer het toe laat varen we dan naar Fiji, waar we de Nieuw Zeelandse winter willen ontvluchten. Ergens rond november komen we hier weer terug. We moeten wel want.......................,

.................we hebben een auto gekocht.

Een zogenoemde 'self contained' campervan. Het is een Toyota Estima, een busje die is omgebouwd tot kampeer wagen. Alles zit er op en aan.

Een keukentje met potten en pannen, een tweepersoons bed, een water tank en een opvang tank voor afvalwater, zelfs een toiletje.

Volgens zijn nummer plaat heet hij 'Ben'. Dat is een goede naam, want de vader van Ellen heette ook Ben. Ondanks het feit, dat het al een oud beestje is met (heel) veel kilometers op de teller, gaan we er van uit dat Ben ons volgend jaar heel Nieuw Zeeland laat zien.

Geen nieuwe avonturen, maar wel veel gedaan

De zaken lopen toch niet helemaal zoals gepland. Aanvankelijk hadden we de werkzaamheden, die gedaan moesten worden aan de Acapella, goed onder controle. We hielden behoorlijk wat druk op de ketel en alles liep voorspoedig.

Ons plan was om iedere week een dag of drie of vier aan de boot te werken en de andere dagen te gebruiken om een beetje rond te toeren. In eerste instantie kon dat ook.

De eerste tien dagen, terwijl de boot op de kant stond, verbleven wij in een Air B&B, direct tegenover de marina. We begonnen om 07.30 met het werk en stopten rond 17.00. De werkzaamheden verliepen vlot en de boot kon met een dag vertraging weer het water in.
Heerlijk om weer in je eigen bed te liggen en het wiegen van de boot te voelen. Na een paar dagen van herinrichten konden we aan ons eerste tripje, over land beginnen.

Ellen had een aantal routes uitgestippeld die we in de loop van de komende weken zouden kunnen gaan rijden.

In de tussentijd had Martin aansluiting gevonden bij een aantal muzikanten die een paar keer in de week, vrijblijvend, muziek maakten met elkaar. Na een paar keer gespeeld te hebben rees het plan om een "Rock the dock party" te organiseren. Dat vraagt natuurlijk om regelmatig en serieus repeteren. Dit was allemaal wel in ons schema in te plannen.

Het einde van de grote klussen kwam in zicht. De mast, met nieuwe verstaging, zou terug geplaatst worden. Vrijdag rond 15.00 was de kraan besteld, de Acapella lag klaar en de mast was op het terrein aanwezig. Na alle voorbereidingen gedaan te hebben was daar het moment dat de mast de lucht in ging en op het dek geplaatst werd. De verstaging werd vast gezet maar bleek veel te lang te zijn. Met geen mogelijkheid kon de mast vastgezet worden. Na een vloek en een zucht moest de mast dus weer terug op de aanhangwagen en kon de kraan onverrichter zake verdwijnen. De tuiger zou zijn fout herstellen en maandag weer terug komen om het opnieuw te doen.

Wij hadden een tripje gepland van een paar dagen maar dat moesten we dus maar bijstellen.

Nieuw Zeeland kent natuurlijk een groot aantal  wijnmakers. Bij de meeste daarvan kun je lunchen en natuurlijk, wijn proeven. Hier waren we bij Marsden Estate in Kerikeri, waar we een heerlijke Chardonnay hebben gevonden.

Of het nu door de hoeveelheid wijn kwam, weet ik niet, maar op een gegeven moment had Ellen heel erg de behoefte om een boom te knuffelen.

De Kauri bomen zijn beroemd in Nieuw Zeeland. Ze zijn enorm en kunnen wel 50 meter hoog worden. Helaas worden ze door uitsterven bedreigd. Ze zijn gevoelig voor allerlei ziektes. Bezoekers worden dan ook verzocht om de bomen met respect te behandelen, niet op de wortels te staan/lopen en om je voeten te vegen wanneer je het bos in gaat......

Na overleg kwam de tuiger inderdaad maandagmiddag terug met de aangepaste verstaging. Deze keer paste het wel allemaal en werd de mast keurig op zijn plaats gezet.

Helaas bleek de borgpen tussen mast en giek 'verdwenen'. De tuiger zou op zoek gaan en anders zou hij een nieuwe moeten laten maken of bestellen.  Ook bleek dat er, ondanks goede afspraken, een aantal dingen toch niet gedaan waren. De tuiger zou nog een keer terug komen. Woensdag of vrijdag.

Op deze manier kun je dus weinig plannen.

Voor de repetities van de muziek kwam het wel goed uit, maar dit was zo niet de bedoeling.

Uiteindelijk kwamen de tuiger en zijn maat, natuurlijk op vrijdagmiddag. Ook nu weer had hij niet alles voor elkaar en moet hij nog een keer terug komen.
Wij zijn niet de enige die last hebben van dit soort praktijken. In gesprekken met ander zeilers blijkt dat het hier in Nieuw Zeeland lastig plannen is. Ze hebben hier wat dat betreft, wel een beetje een Caraïbische mentaliteit. Komt het vandaag niet, dan misschien morgen maar.

Om een lang verhaal kort te maken. De mast staat en alles wat er mee te maken heeft is nu achter de rug. We zouden kunnen gaan varen. Echter, we willen/kunnen nog niet.

Allereerst hadden we natuurlijk de Rock the Dock. Als initiator en organisator hoor je natuurlijk wel altijd aanwezig te zijn ;-))

Het werd een enorm succes. Met elf zeilende muzikanten kregen we het voor elkaar, om in twee weken, een programma van een uur in elkaar te draaien. Uiteindelijk hadden we 52 man publiek en was er voor iedereen iets te eten en te drinken. Het was super gezellig.

De volgende en laatste reden om nog niet te vertrekken is dat we willen wachten op de terugkeer van Cindy en Geert van de Zensation. Wij hebben hun auto in gebruik en we hebben hen beloofd, ze op te halen op de luchthaven van Auckland als ze daar aankomen. Wat ze niet verteld hebben, is dat ze om 04.00 in morgen landen ;-)) Om het nuttige met het aangename te combineren hebben we voor het hele weekend een Air B&B geboekt in de stad. Op deze manier maken we er gewoon een heerlijk weekendje uit van.

We hebben dus weinig echte avonturen beleefd maar uiteindelijk hebben we heel veel leuke en nuttige dingen gedaan.

Nieuw hoofdstuk

Na vier bijzondere maanden in Nederland zijn we sinds een week weer terug in Whangarei, Nieuw Zeeland. Het waren intensieve maanden met veel emoties.

Verdriet, vanwege het overlijden van Bep, Martin's onvergetelijke moeder. Vreugde, om alle vrienden en familie weer te zien. Veel gezelligheid bij de kerstdiners en onze zeilers reünie. Genoten van alle muzikale ontmoetingen in Podium Pingjum. Lekker ontspannen tijdens onze wintersport vakantie in Italië. Berusting bij het leeghalen van mam's huis en opluchting bij de snelle verkoop.
Dankbaarheid aan alle lieve mensen die ons verblijf in Nederland zo bijzonder hebben gemaakt. We hebben in ieder geval weer veel mooie herinneringen meegenomen.

Nu weer volop aan de bak om Acapella zo snel mogelijk vaarklaar te krijgen. Na onze aankomst in Nieuw Zeeland vorige week zijn we meteen bij B&B Kauri Nest ingetrokken, een heerlijk plekje tegenover de marina. De boot staat inmiddels op de kant, want na vier maanden in de rivier gelegen te hebben was de aangroei enorm. We zijn met z'n drieën een hele dag bezig geweest om alle kokkels eraf te krabben. Jammer dat ze niet eetbaar zijn, dan hadden we de hele marina uit kunnen uitnodigen. Met de kraan is de mast eraf gehaald. Deze krijgt een grote beurt, de verstaging wordt vernieuwd en alle lijnen en kabels worden vervangen. Na twaalf jaar intensief gebruik is dit geen overbodige luxe.

Ondertussen wordt de onderkant geschuurd en opnieuw in de antifouling gezet. De seal van de saildrive, de rubber afdichting tussen de motor en de propeller, wordt vervangen. Dit moet ongeveer om de zeven jaar gebeuren, maar hiervoor moet wel de hele motor van zijn plaats.

De trap is opnieuw gelakt en het teak in de kuip heeft nieuwe rubber naden. Volop drukte in en om de boot.

Inmiddels hebben we een auto tot onze beschikking van onze Belgische vrienden Cindy en Geert van de Zensation. Toen wij aankwamen vertrokken zij net naar België en de deal was snel gemaakt. Wij huren hun auto voor de komende maand en halen hen op in Auckland als ze terug komen.

Het plan voor de komende weken is, het klussen met wat sightseeing af te wisselen. Er zijn een aantal prachtige routes hier op het Noordereiland en die willen we graag gaan rijden.

Onze verdere plannen zullen we laten weten, zodra we weer in het water liggen. We houden jullie nog graag even in spanning.....

We zijn weer terug en kunnen aan een nieuw hoofdstuk in ons leven beginnen.