Rare week

  

Afgelopen zondag zijn we met Jaap en Laura van de Margaliti naar de film geweest. Ieder weekend ligt de Freewinds hier aan de kade. De Freewinds is het prive cruiseschip van de Scientology Church. Overal waar ze liggen mogen, passanten gratis naar de film. Vol is vol. Er zijn ongeveer 70 zitplaatsen beschikbaar. Je krijgt een glas cola en een beker met popcorn. Je verwacht dat ze van de gelegenheid gebruik maken om zieltjes te winnen, maar niets van dat alles.

Wij vonden dat Jaap en Laura wel toe waren aan een beetje ontspanning. Zij waren onderweg naar Martinique, totdat na twee dagen varen de motor er mee stopte. Vanaf de plek waar zij toen waren was Martinique absoluut niet bezeild en hebben ze maar besloten om naar Bonaire terug te zeilen. 

Na drie dagen sleutelen, filters schoonmaken, ontluchten, diesel spoelen etc. had Jaap de oude Perkinsmotor weer aan de praat. 

De film, een action-scifi met Tom Cruise in de hoofdrol was niet bijzonder, maar het was wel gezellig. 

Op maandag ben ik naar de dokter gegaan. Het litteken van mijn knieoperatie was erg lelijk gaan ontsteken en er kwam al dagen pus uit. De dokter heeft er eigenlijk direct het mes in gezet om een soort drainage te kunnen maken, waardoor het pus weg zou kunnen vloeien. We kwamen nog een stuk oplosbaar hechtdraad tegen van ongeveer 5 cm, dat niet opgelost was.

Hier gaan zaken toch wel even wat anders. Ellen mocht zelf de kweek naar het laboratorium brengen. Hiervoor moest ze door een dienstuitgang naar buiten, over twee hekken klimmen de parkeerplaats oversteken, om er te komen. De volgende dag moest ze terug komen om te betalen, want de assistente was al naar huis, om 15.30 uur. 

Wanneer je een afspraak hebt om 11.00 uur, wordt je gevraagd om op het geplande tijdstip maar even te bellen om te vragen hoe eea er op dat moment voorstaat. Meestal vragen ze je dan, om een uur later nogmaals te bellen want dan weten ze wel ongeveer zeker hoe de vork in de steel steekt. Dan wordt tegen je gezegd dat maar langzaam die kant op moet komen want je kunt zo aan de beurt zijn. Dat je dan nog een uur moet wachten is normaal. 

 

Eerlijk gezegd wil ik wel vermelden dat het bij mij allemaal, ondanks de wachttijden, zeer voorspoedig verliep. Ik werd even tussendoor geholpen bij de echoscopie, een consult bij de orthopeed werd ook zo even tussendoor geregeld. Dus ik mag helemaal niet klagen.

Na een week lang, iedere dag naar de huisartsenpost te zijn geweest, is na een zware antibioticakuur de ontsteking aardig onder controle. 

Pendelen

Zonsopkomst op curaçao, 06.15.

We pendelen een beetje op en neer tussen Curaçao  en Bonaire. Onze vriend en collega Bruce Rodrigues heeft ons uitgenodigd om naar Bonaire te komen om daar samen met zijn familie het 50 jarig huwelijks feest van zijn ouders mee te vieren. Wij houden wel van feestjes, dus deze uitnodiging namen we graag aan.

Normaliter is de tocht naar Bonaire altijd pal tegen de wind in. Hoewel de afstand niet zo groot is, ongeveer 35nm, blijft het toch oncomfortabel om tegen de wind en de golven op te boksen. Dit weekend hadden we echter een prachtig 'weather window'. Geen wind. De wind zou drie dagen lang helemaal instorten. Van dit gat in de wind hebben we maar gebruik gemaakt. In eerste instantie hadden we nog wel iets langer op Curacao willen blijven maar van dit soort gunstige omstandigheden moet je profiteren.

Wanneer de 'Windguru' geen wind aangeeft, wil dat natuurlijk niet zeggen dat er helemaal geen wind is. Zeker niet op zee. Af en toe hadden we vlagen van 20 knopen wind over het dek en rondom ons lagen allemaal buien. Natuurlijk kregen we één bui, pal over ons heen.

Ellen heeft zich tijdens de oversteek, alvast bezig gehouden met tocht voorbereiding voor als we straks naar het noorden varen. We zijn de diverse opties asn het bestuderen. Afhankelijk van de omstandigheden thuis, is het onze bedoeling om ergens in juni 2015 in New York aan te komen.

Op Bonaire is het cruisebotenseizoen inmiddels weer begonnen.

Dit voelt wel weer goed.

Back in the water

Het is gelukt, vrijdag weer het water in.

Heel even leek het er op dat de reparatie van de boegschroeftunnel toch iets meer tijd zou kosten, dan we gedacht hadden, maar vrijdag aan het einde van de middag was het dan zover.

Zoals altijd, was Rocky zeer geconcentreerd bezig om de Acapella weer heelhuids in het water te krijgen. Bij hem voelt het allemaal zeer vertrouwd aan.

Zondag ochtend bleken we toch nog een kleine lekkage te hebben maar dit kon gelukkig vrij snel verholpen worden en na een week flink klussen konden we dan ook van een wel verdiende rustdag genieten.

Charley en Jenny, die we nog kennen uit Bonaire, hadden ons uitgenodigd om met hen mee te gaan lunchen bij Karakter, een trendy strandtent aan de westkant van Curaçao.

We lieten het ons maar al te graag welgevallen en hebben volop genoten van een heerlijke middag.

Back on track

De allerhoogste tijd voor weer een nieuw bericht. Hoewel ik wel het goede voornemen had om ook tijdens ons bezoek aan Nederland een regelmatige update te geven is dat er helemaal bij in geschoten. Gewoon geen tijd. Sorry.

Alle Reijndorpjes, met aanhang, bij elkaar

Ons maandje in Nederland stond deze keer voornamelijk in het teken van, 'zorgen voor' en een medische mallemolen.

Mark en Manon, vrienden van mijn moeder kwamen met heerlijke zelfgemaakte appeltaart.

Het aantal keren dat we het ziekenhuis bezocht hebben is niet meer te tellen. Dermatologen, cardiologen, gnathologen, tandartsen, fysiotherapeuten en ga zo nog maar even door, hebben we gezien en gesproken. De gezondheidstoestand van mijn moeder heeft natuurlijk een grote duit in het zakje gedaan maar zelf hebben we ook wel onze bijdrage geleverd. 

Gelukkig was er ook tijd en ruimte voor leuke dingen, zoals zwemmen met de kleinkinderen, zeilen met vrienden, eten met familie en vrienden, dus al met al hebben we niets te klagen. 

De waard en de waardin van 'Boerderij De Waard'.

 

Inmiddels zijn we weer terug op Curaçao. De boot staat op de kant bij Curacao Marine en we zijn weer volop aan het klussen. De werkzaamheden vorderen gestaag. We hebben een aantal afsluiters vervangen, één van de vuilwatertank en één van de watermaker en een scheur in de tunnel van de boegschroef gedicht. Het bleek allemaal hard nodig. De kans dat we spontaan zinken is nu weer afgenomen of in ieder geval kleiner geworden ;-))

Al met al zijn we weer, back on track.

Vrijdag hopen we weer het water in te gaan, dan maar hopen dat alle gaten echt dicht zijn.

Onder het mes

Je wil het niet, maar het moment van de waarheid komt steeds dichterbij.

Op maandag om 11.00 moest ik mij melden in het Antonius ziekenhuis van Sneek. 

De ontvangst was allerhartelijkst en professioneel. 

Na de nodige uitleg en noodzakelijke voorbereidingen werd ik naar de operatiezaal gereden, daar werd nog voor een laatste keer gecheckt waar ik voor kwam. "Verwijderen van gruis uit mijn linkerknie".
 

Hierna, ging bij mij het licht uit. 

Ik werd wakker met een enorm verband om mijn knie en naast het bed stond een potje met rare witte balletjes er in. Dit bleek een deel van het gruis te zijn dat zich in de loop der jaren in mijn knie had opgehoopt, een soort overtollig kraakbeen. 

Het genezingsproces kan beginnen. Binnen niet al te lange tijd, hoop ik weer pijnvrij te kunnen lopen en zwemmen.

Er voor ...

en er na...

 

Het nuttige met het aangename..

De eerste paar dagen na onze aankomst in Nederland was het schitterend weer, hetgeen ons de kans gaf om het nuttige met het aangename te combineren. Allereerst moesten we natuurlijk even acclimatiseren. 30 graden of 18 graden is natuurlijk wel even een verschil, maar door het mooie weer hadden we daar niet zo veel last van. Zes uur tijdverschil heb je ook zo overwonnen als je maar op tijd naar bed gaat.

Even testen hoe dat gaat met die krukken.

 

Wij logeren bij mijn moeder, doordat zij op het moment niet zo goed ter been is staat er een bed in de woonkamer. Meestal wil zij zo rond 20.00 uur gaan slapen en worden wij dus verbannen naar de keuken of de boven verdieping. Om het nuttige met het aangename te combineren gaan wij dus dan ook maar vroeg naar bed. 

Samen met Carel, de broer van mijn moeder, hebben we de trapleuningen in het huis zodanig aangepast dat mijn moeder zich toch naar de bovenverdieping kan begeven als ze dat wil (Later bleek, dat ik er na mijn knieoperatie, ook veel plezier van zou hebben.)
 

We zijn nog een dagje gaan zeilen met Marco en Janny op hun Malø 42, de Triskel en hebben hen nog een aantal nuttige -althans dat denken wij- tips kunnen geven.

Al met al, het nuttige met het aangename  gecombineerd was dit een prima start van ons verblijf in Nederland. 

Weer voet op bekende bodem

Met een dagje vertraging, zijn we woensdagochtend goed aangekomen in Nederland. 

Na een vlucht van 8.20 uur, bij de KLM in de economy class, konden we weer voet zetten op bekende bodem. 

Het is prachtig weer, het zonnetje schijnt, hier en daar wat flarden mist en de verwachting is dat de temperatuur de komende dagen rond de 20° blijft hangen. 

Ons vervoer werd voor de deur afgeleverd door nichtje Tessa. 

Wat wil een mens nog meer....

Maandag onder het mes ;-(