De laatste loodjes, nog ongeveer 140 nm te gaan.
Helaas is de koers net niet helemaal bezeild. We moeten toch
nog stroom draaien en watermaken, dus als we straks de motor
bij zettten winnen we weer wat. In principe plannen we onze aankomst
op zaterdag middag.
Iedere tocht weer, leer je nieuwe dingen, niet alleen over jezelf maar
ook over de boot. Deze reis hebben we heel veel extra inzicht gekregen in
zeiltrim en boothandling.
Het was bijzonder leuk, om met het nieuwe apparaat, met zoveel mensen
contact te kunnen onderhouden zo midden op zee. Dit apparaat -een Delorme
Inreach SE, waarmee je zonder internet of telefoon verbinding toch kunt mailen
en sms-sen- heeft wat mij betreft zijn geld al dubbel en dwars opgeleverd.
Eigenlijk al direct nadat we de golfstroom waren overgestoken, ging de
temperatuur onhoog, maar nu heeft de temperatuur van de buitenlucht
weer tropische waarden. Na lange tijd kunnen we eindelijk weer gebruik maken
van de buitendouche. Dit is waar we het allemaal voor doen ;-))
We kijken er naar uit om straks weer lekker te kunnen zwemmen en snorkelen.
In 2013 zijn we ook als eens op de BVI's geweest maar toen zijn we er vrij
snel doorheen getrokken omdat we vanuit Sint Maarten naar Nederland gingen.
Nu nemen/hebben we er meer tijd voor en kunnen al die plekjes die we toen
overgeslagen hebben nu rustig op ons gemak verkennen.
Nog een nachtje in de hondekooi en daarna kunnen we weer in ons eigen bed slapen.
(Tijdens een oversteek slapen we rechts achter in de gastenhut. Deze ligt direct
onder de cockpit waardoor je dus snel en gemakkelijk kunt communiceren met degene
die op wacht is. Daarbij komt ook, dat het niet echt comfortabel slaapt in de voor
plecht van een varend schip. De achterhut hebben we zo ingericht dat je bijna altijd
redelijk stabiel, tegen de ene of de andere kant van de wand kunt liggen als het schip
door het zeilen schuin gaat.)
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
vrijdag 13 november 2015
dinsdag 10 november 2015
Acapella onderweg naar de BVI's deel 3
Zon en regen wisselen elkaar in een razendsnel tempo af. Het ene
moment vallen de mussen dood uit de lucht en het andere moment komt
de regen met bakken uit de hemel. We moeten door een trog, een gebied
van ongeveer 100 mijl breed, vol met squalls. Vannacht was het slalommen
tussen de buien door. In en om deze squalls zit heel veel energie en
de wind accellereert in een paar tellen van 17 naar 25 knopen.
De Acapella reageert daar fantastisch op en soms halen we
duizelingwekkende snelheden van meer dan 9 knopen. Het is wel leuk om
zo hard te gaan, ware het niet dat we keihard de verkeerde kant op gaan.
We moeten naar het zuidoosten maar de neus wijst constant in de richting
van het zuidwesten. Zolang er nog een zuid component in de koers zit,
gaan we toch nog enigszins de goede kant op.
Volgens de weerberichten valt de wind morgen en donderdag weg, waardoor
we dan weer motorzeilend de verloren hoogte terug kunnen winnen. Het is
nu nog ongeveer 500 nm varen naar Virgin Gorda. In het weekend van de 14e
aankomen is daarmee een reele optie.
We zijn vandaag precies een week onderweg. In de tussentijd hebben we twee
zeilboten gezien. Als we ze proberen op te roepen krijgen we geen gehoor.
Wellicht is er iets met de marifoon. Het lijkt me stug want als ik dat ding
test, doet hij het prima. Nou ja....
De dagen en nachten rijgen zich aaneen, je komt in een bepaald ritme en we
laten het allemaal maar lekker over ons komen.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
moment vallen de mussen dood uit de lucht en het andere moment komt
de regen met bakken uit de hemel. We moeten door een trog, een gebied
van ongeveer 100 mijl breed, vol met squalls. Vannacht was het slalommen
tussen de buien door. In en om deze squalls zit heel veel energie en
de wind accellereert in een paar tellen van 17 naar 25 knopen.
De Acapella reageert daar fantastisch op en soms halen we
duizelingwekkende snelheden van meer dan 9 knopen. Het is wel leuk om
zo hard te gaan, ware het niet dat we keihard de verkeerde kant op gaan.
We moeten naar het zuidoosten maar de neus wijst constant in de richting
van het zuidwesten. Zolang er nog een zuid component in de koers zit,
gaan we toch nog enigszins de goede kant op.
Volgens de weerberichten valt de wind morgen en donderdag weg, waardoor
we dan weer motorzeilend de verloren hoogte terug kunnen winnen. Het is
nu nog ongeveer 500 nm varen naar Virgin Gorda. In het weekend van de 14e
aankomen is daarmee een reele optie.
We zijn vandaag precies een week onderweg. In de tussentijd hebben we twee
zeilboten gezien. Als we ze proberen op te roepen krijgen we geen gehoor.
Wellicht is er iets met de marifoon. Het lijkt me stug want als ik dat ding
test, doet hij het prima. Nou ja....
De dagen en nachten rijgen zich aaneen, je komt in een bepaald ritme en we
laten het allemaal maar lekker over ons komen.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
maandag 9 november 2015
Acapella onderweg naar de BVI's deel 2
De dagen vliegen voorbij, nog ongeveer 600NM te gaan. De afgelopen 24 uur
hebben we op de motor gevaren, aan de ene kant wel even lekker, maar aan
de andere kant ben je op een gegeven moment wel klaar met dat gepruttel.
De wind is weer wat aangetrokken en we zeilen weer, dat betekent ook
dat je je weer de hele dag schrap moet zetten, dat je op je hoede moet
zijn voor onverwachte bewegingen van de boot en dat je niets los kunt
laten liggen. Het valt, of wanneer we weer eens een golf induiken, wordt
het nat.
Overdag vinden we het niet zo belangrijk maar 's nachts houden we ons aan
een wachtschema. Ellen gaat om 19.30 uur naar bed tot 22.30, daarna ga ik
van 22.45 tot 01.45, dan Ellen weer van 02.00 tot 05.00 en mag ik uitslapen
05.15 tot ..... meestal wordt je dan vanzelf wel weer wakker om een uur
of acht.
Het katterige gevoel van de eerste paar dagen is gelukkig helemaal over.
We lezen wat, kijken een filmpje of luisteren naar muziek, doen kleine
klusjes, eten, drinken, trimmen de zeilen als dat nodig is en vullen
om de vier uur het logboek in.
Het bijzondere van dit alles is, dat ondanks het feit, dat we toch echt
de hele dag op elkaars lip zitten, we nog stteds niet uitgepraat zijn en
iedere keer weer andere gesprekstof hebben. (We weten zelf als hoe onze
kerstkaart van dit jaar er uit moet gaan zien ;-))
Twee keer per dag hebben we radio contact met de organisatie van de Salty
Dawg Rally. We geven dan onze positie door, de omstandigheden aan boord
en het weer.
Weerberichten krijgen we ook binnen via de radio. 'Weer guru' Chris Parker,
heeft zich voor de duur van de rally belangeloos verbonden aan de vloot.
Zijn weerberichten zijn soms zo uitgebreid dat je door de bomen het bos
niet meer ziet. Gelukkig krijgen wij via de Delorme Tracker van onze
vriend Gerard van de Sylfer, vanuit Panama, iedere dag een weerbericht,
dat geheel is toegespitst op onze positie. Ook Rudi van de Lizzy stuurt
regelmatig updates vanuit Nederland en vanuit Australie krijgen we
adviezen van Andrew van de Eye Candy. Als we dan al deze gegevens
gecombineerd hebben krijgen we een zeer accuraat weerbeeld voor onze
situatie. De techniek staat voor niets.
Soms slaat de apparatuur, met name de stuurautomaat op hol en leeft ze
een totaal eigen leven. Dit hebben we ook al van een paar andere
boten gehoord. Hier moet je wel op bedacht zijn want voor dat je het
weet ga je ergens anders heen dan de bedoeling is. Zouden de de verhalen
over de Bermuda Driehoek dan toch waar zijn??? Wie weet....
(Als jullie niets meer van ons horen dan weet je hoe het komt.)
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
hebben we op de motor gevaren, aan de ene kant wel even lekker, maar aan
de andere kant ben je op een gegeven moment wel klaar met dat gepruttel.
De wind is weer wat aangetrokken en we zeilen weer, dat betekent ook
dat je je weer de hele dag schrap moet zetten, dat je op je hoede moet
zijn voor onverwachte bewegingen van de boot en dat je niets los kunt
laten liggen. Het valt, of wanneer we weer eens een golf induiken, wordt
het nat.
Overdag vinden we het niet zo belangrijk maar 's nachts houden we ons aan
een wachtschema. Ellen gaat om 19.30 uur naar bed tot 22.30, daarna ga ik
van 22.45 tot 01.45, dan Ellen weer van 02.00 tot 05.00 en mag ik uitslapen
05.15 tot ..... meestal wordt je dan vanzelf wel weer wakker om een uur
of acht.
Het katterige gevoel van de eerste paar dagen is gelukkig helemaal over.
We lezen wat, kijken een filmpje of luisteren naar muziek, doen kleine
klusjes, eten, drinken, trimmen de zeilen als dat nodig is en vullen
om de vier uur het logboek in.
Het bijzondere van dit alles is, dat ondanks het feit, dat we toch echt
de hele dag op elkaars lip zitten, we nog stteds niet uitgepraat zijn en
iedere keer weer andere gesprekstof hebben. (We weten zelf als hoe onze
kerstkaart van dit jaar er uit moet gaan zien ;-))
Twee keer per dag hebben we radio contact met de organisatie van de Salty
Dawg Rally. We geven dan onze positie door, de omstandigheden aan boord
en het weer.
Weerberichten krijgen we ook binnen via de radio. 'Weer guru' Chris Parker,
heeft zich voor de duur van de rally belangeloos verbonden aan de vloot.
Zijn weerberichten zijn soms zo uitgebreid dat je door de bomen het bos
niet meer ziet. Gelukkig krijgen wij via de Delorme Tracker van onze
vriend Gerard van de Sylfer, vanuit Panama, iedere dag een weerbericht,
dat geheel is toegespitst op onze positie. Ook Rudi van de Lizzy stuurt
regelmatig updates vanuit Nederland en vanuit Australie krijgen we
adviezen van Andrew van de Eye Candy. Als we dan al deze gegevens
gecombineerd hebben krijgen we een zeer accuraat weerbeeld voor onze
situatie. De techniek staat voor niets.
Soms slaat de apparatuur, met name de stuurautomaat op hol en leeft ze
een totaal eigen leven. Dit hebben we ook al van een paar andere
boten gehoord. Hier moet je wel op bedacht zijn want voor dat je het
weet ga je ergens anders heen dan de bedoeling is. Zouden de de verhalen
over de Bermuda Driehoek dan toch waar zijn??? Wie weet....
(Als jullie niets meer van ons horen dan weet je hoe het komt.)
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
zaterdag 7 november 2015
Acapella onderweg naar de BVI's
Diegenen die ons volgen via de tracker, hebben gezien dat we de eerste dagen
behoorlijk aan het zwalken waren. Op zoek naar de wind. Niet dat er te weinig
wind was, integendeel zelfs, maar op zoek naar de juiste windrichting.
Momenteel ziet het er naar uit dat we de juiste koers te pakken hebben. De afgelopen
24 uur denderden we met een gemiddelde snelheid van 7 knopen per uur, in de goede richting.
De wind staat in de zuid hoek en wij zakken langzaam af naar het oostzuidoosten.
Morgen is de verwachting dat de wind afneemt en dat we motor moeten aanzetten.
Van dat moment willen we dan gebruik maken om een lange slag zuidoost te maken. Als dan maandag en
dinsdag, hopenlijk volgens verwachting, de wind naar het oosten draait, kunnen we verder naar het
zuiden om de eindspurt in te zetten.
Afgelopen dinsdag om 09.30 zijn we vertrokken vanuit Hampton. Al direct een half uur na ons vertrek
konden de zeilen uitgerold worden en begon ons avontuur. De eerste dag verliep geweldig, goede wind
uit de juiste richting. Na ongeveer 24 uur waren we bij de golfstroom, hier draaide de wind, volledig
tegengesteld aan de voorspelling naar het noorden en begon ons gevecht om de golfstroom over te steken.
De golf stroom is ongeveer 80 mijl breed en stroomt met een gemiddelde snelheid van 4 knopen van zuid
naar noord. 25 knopen wind, tegen 4 knopen stroom, levert een enorme heksenketel aan golven op en
daar moesten wij door heen. Als het dan ook nog de hele dag regent, wordt je niet blij. Het gevolg
was dan ook dat we allebei zeeziek werden.
Als je eenmaal zeeziek bent duurt het best wel een tijdje voordat het weer helemaal over is. Voordeel
is wel dat je niet hoeft te lijnen. De kilo's vliegen eraf. (We konden ook wel wat hebben ;-))
Terug naar nu.
We hebben inmiddels zo'n 550 nm afgelegd en moeten er nog zo'n 850. Het daggemiddelde van gisteren lag
op 160 dus het gaat erg lekker. We gaan hard, erg hard en je moet je dan ook de hele dag schrap zetten,
om niet om te vallen of van de bank af te glijden.
De boot heeft af en toe best wel wat te verduren met deze snelheden, maar ze houdt zich goed. Alleen doet
de electrische Furlex het niet meer. Dit is het apparaat waarmee we het voorzeil in- en uitrollen.
Het zeil staat nu gefixeerd in een midden stand. Contact met de dealer in Nederland levert op dat het
hoogstwaarschijnlijk een kapotte aandrijfriem is, wat makkelijk te repareren is wanneer je zo'n riem hebt.
Lennerd Kramer van Selden Mid Europe, zorgt ervoor dat er een voor ons klaar ligt op het moment dat we
aankomen. Wat een service is dat.
Via de Delorme Inreach Tracker zijn we goed te volgen horen we van diverse kanten. Met het apparaat kunnen
we ook mailen en sms-sen en we hebben dan ook regelmatig, midden op zee, contact met diverse mensen.
Zo dit was het voor nu even. Zijn jullie weer op de hoogte.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
behoorlijk aan het zwalken waren. Op zoek naar de wind. Niet dat er te weinig
wind was, integendeel zelfs, maar op zoek naar de juiste windrichting.
Momenteel ziet het er naar uit dat we de juiste koers te pakken hebben. De afgelopen
24 uur denderden we met een gemiddelde snelheid van 7 knopen per uur, in de goede richting.
De wind staat in de zuid hoek en wij zakken langzaam af naar het oostzuidoosten.
Morgen is de verwachting dat de wind afneemt en dat we motor moeten aanzetten.
Van dat moment willen we dan gebruik maken om een lange slag zuidoost te maken. Als dan maandag en
dinsdag, hopenlijk volgens verwachting, de wind naar het oosten draait, kunnen we verder naar het
zuiden om de eindspurt in te zetten.
Afgelopen dinsdag om 09.30 zijn we vertrokken vanuit Hampton. Al direct een half uur na ons vertrek
konden de zeilen uitgerold worden en begon ons avontuur. De eerste dag verliep geweldig, goede wind
uit de juiste richting. Na ongeveer 24 uur waren we bij de golfstroom, hier draaide de wind, volledig
tegengesteld aan de voorspelling naar het noorden en begon ons gevecht om de golfstroom over te steken.
De golf stroom is ongeveer 80 mijl breed en stroomt met een gemiddelde snelheid van 4 knopen van zuid
naar noord. 25 knopen wind, tegen 4 knopen stroom, levert een enorme heksenketel aan golven op en
daar moesten wij door heen. Als het dan ook nog de hele dag regent, wordt je niet blij. Het gevolg
was dan ook dat we allebei zeeziek werden.
Als je eenmaal zeeziek bent duurt het best wel een tijdje voordat het weer helemaal over is. Voordeel
is wel dat je niet hoeft te lijnen. De kilo's vliegen eraf. (We konden ook wel wat hebben ;-))
Terug naar nu.
We hebben inmiddels zo'n 550 nm afgelegd en moeten er nog zo'n 850. Het daggemiddelde van gisteren lag
op 160 dus het gaat erg lekker. We gaan hard, erg hard en je moet je dan ook de hele dag schrap zetten,
om niet om te vallen of van de bank af te glijden.
De boot heeft af en toe best wel wat te verduren met deze snelheden, maar ze houdt zich goed. Alleen doet
de electrische Furlex het niet meer. Dit is het apparaat waarmee we het voorzeil in- en uitrollen.
Het zeil staat nu gefixeerd in een midden stand. Contact met de dealer in Nederland levert op dat het
hoogstwaarschijnlijk een kapotte aandrijfriem is, wat makkelijk te repareren is wanneer je zo'n riem hebt.
Lennerd Kramer van Selden Mid Europe, zorgt ervoor dat er een voor ons klaar ligt op het moment dat we
aankomen. Wat een service is dat.
Via de Delorme Inreach Tracker zijn we goed te volgen horen we van diverse kanten. Met het apparaat kunnen
we ook mailen en sms-sen en we hebben dan ook regelmatig, midden op zee, contact met diverse mensen.
Zo dit was het voor nu even. Zijn jullie weer op de hoogte.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
zondag 1 november 2015
Klaar
Onze bagage hebben we inmiddels ook weer terug.
Op de één of andere manier is het toch niet zo gemakkelijk om dingen te regelen in de Verenigde Staten. De cilinder van onze Holmatro achterstag spanner bleek lek te zijn en moest worden vervangen. In de VS zitten vier dealers van Holmatro dus dat moet geen probleem zijn, denk je.
Geen van de dealers heeft iets op voorraad en zij moeten alles in Duitsland bestellen. Hierdoor kan het, al met al, wel twee weken duren voordat je daadwerkelijk je onderdelen hebt. Eén van de dealers kwam met een alternatief. Een cilinder van Navtech moet ook passen op de pomp van de Holmatro. Oké, bestel die dan maar. Helaas heeft deze dealer alleen de cilinder en niet het bijbehorende bevestigingsmateriaal. Na heel veel heen en weer bellen konden we uiteindelijk het oog ergens anders lokaliseren en bestellen.
Dan gaat er echter iets mis in de verzend procedure. In plaats van Express verzending wordt het onderdeel met de reguliere post verstuurd. Zou het dus pas maandag afgeleverd worden.
Uiteindelijk zijn we zelf met Fedex in gesprek gegaan en hebben het onderdeel opgehaald in een overslag magazijn van Fedex op één uur rijden van Deltaville.
Daarna was het nog een kwartiertje werk en is de boot klaar om te vertrekken.
Inmiddels zijn we in Hampton aangekomen en hebben kennisgemaakt met de organisatie van de Salty Dawg Rally en natuurlijk een aantal mede zeilers.
Crazy Americans? Nee hoor. Dit hoort bij de Halloweenparty.
Frank Rood een Nederlandse Canadees
De afstand naar Virgin Gorda is ongeveer 1250 NM mijl, het zou moeten lukken om dit in een dag of tien te overbruggen.
Onderweg zullen we het blog, via de radio verbinding, weer updaten. Foto's volgen als we er zijn.
Geen van de dealers heeft iets op voorraad en zij moeten alles in Duitsland bestellen. Hierdoor kan het, al met al, wel twee weken duren voordat je daadwerkelijk je onderdelen hebt. Eén van de dealers kwam met een alternatief. Een cilinder van Navtech moet ook passen op de pomp van de Holmatro. Oké, bestel die dan maar. Helaas heeft deze dealer alleen de cilinder en niet het bijbehorende bevestigingsmateriaal. Na heel veel heen en weer bellen konden we uiteindelijk het oog ergens anders lokaliseren en bestellen.
Dan gaat er echter iets mis in de verzend procedure. In plaats van Express verzending wordt het onderdeel met de reguliere post verstuurd. Zou het dus pas maandag afgeleverd worden.
Uiteindelijk zijn we zelf met Fedex in gesprek gegaan en hebben het onderdeel opgehaald in een overslag magazijn van Fedex op één uur rijden van Deltaville.
De afstand naar Virgin Gorda is ongeveer 1250 NM mijl, het zou moeten lukken om dit in een dag of tien te overbruggen.
Onderweg zullen we het blog, via de radio verbinding, weer updaten. Foto's volgen als we er zijn.
dinsdag 27 oktober 2015
Home sweet home
Na zes heerlijke weken in Nederland is het toch ook wel heel prettig om weer thuis, op de boot, te zijn. Ondanks het feit dat we nu langer zijn geweest, zijn de dagen toch weer voorbij gevlogen en hadden we ook deze keer niet de tijd om werkelijk iedereen te zien of te spreken.
We hebben heel veel tijd met en bij de kleinkinderen doorgebracht.
Natuurlijk hebben we ook heel veel tijd bij mijn (schoon)moeder doorgebracht. Haar huis is onze thuisbasis in Nederland. Er waren wel wat klusjes die gedaan moesten worden in de tuin en om het huis dus daar hadden we mooi de tijd voor. De eerste paar weken was het natuurlijk ook schitterend weer, dus we konden iedere dag lekker buiten zitten. We zijn zelfs nog een dagje met Mams en mijn broer naar de sauna geweest. Heerlijk een dagje ontspannen.
Natuurlijk hebben we ook een aantal mensen verwaarloost, maar dat maken we de volgende keer goed.
Inmiddels zijn we weer terug op de Acapella in Deltaville en zijn ons aan het voorbereiden om naar de Caribe te gaan. Helaas is onze bagage niet aangekomen, daar moeten we dus nog even op wachten. Ook bleek dat er iets met de achterstagspanner niet in orde is. Er wordt nu koortsachtig naar oplossingen gezocht om dit te verhelpen, want morgen moeten we ons in Hampton melden om ons te registreren voor de Salty Dawg Rally, die in principe op 2 November vertrekt naar Virgin Gorda, in de BVI's. (Britse Maagden Eilanden)
We wachten het maar even af en maken van de nood een deugd. Dit blog moet tenslotte ook geschreven worden ;-))
Onze route naar Virgin Gorda kun je eventueel volgen via de site van Ocens.com, klik hier om rechtstreeks doorgelinkt te worden. Als je bij 'Name', Acapella invult krijg je de route te zien die wij twee keer per dag moeten updaten. Bij 'Group' kun je SDR (Salty Dawg Rally) invullen en dan krijg je de positie's van de hele vloot te zien. Je kunt slechts één variabele per keer in vullen. Dus alleen Acapella of alleen SDR, allebei tegelijkertijd gaat niet. Klik daarna, linksonder, op 'View Map' en de gegevens worden geladen.
zondag 6 september 2015
4 keer in 3 dagen
Na onze overtocht van Martha's Vineyard naar de Chesapeake hebben we heerlijk een paar dagen in het dorpje Hampton gelegen. Hiervandaan vertrekken we in november ook weer naar de Britse Maagden eilanden. Het was dus wat voorbereidend werk wat we hier verricht hebben. Waar is wat, hoe komen we bij de supermarkt, welke faciliteiten zijn er, etc, etc. Doordat we aan de kant lagen konden we heel gemakkelijk met de fiets de buurt verkennen.
Volledig uitgerust en helemaal op de hoogte van wat we wilden weten zijn we op weg gegaan richting Deltaville om daar de boot veilg achter te kunnen laten. Nog één laatste stopje hebben we gepland in Mobjack Bay voordat we daadwerkelijk het seizoen en onze 'roadtrip' of was het een 'boattrip' ;-) langs de Amerikaanse Oostkust gaan afsluiten.
Hebben we in het begin wel eens een beetje gemopperd dat we bijna geen contact hadden met andere zeilers, werden we nu 4 keer in drie dagen uitgenodigd.
Op de laatste dag in Hampton, waar we in een marina lagen, werden we uitgenodigd voor een steigerborrel met een aantal leden van een virtuele jacht club.
In Mobjack Bay, waar we voor anker lagen, kwam de bemanning van de Orza ons uitnodigen om het happy hour bij hen op de boot te komen genieten. Er lag een groepje boten in de baai en de bemanningen hiervan zijn allemaal lid van "The Brotherhood of the Coast". De Brotherhood, al met al zo'n 1000 leden verspreid over de hele wereld, zorgt voor elkaar, ondersteund elkaar en anderen op het water. Er bestaat ook een Nederlandse 'Table' (=afdeling) van deze club.
Het was reuze gezellig en een uitnodiging om de volgende dag op één van de andere boten te komen ontbijten namen we dan ook direct aan.
Als klap op de vuurpijl werden we gepraaid door het zeilbootje van Butler en Diana. Zij hadden onze Nederlandse vlag gezien en kwamen gezellig een praatje maken. Diana is Nederlandse en Butler heeft jarenlang in Leiden aan de universiteit les gegeven. We werden uitgenodigd om bij hen te komen dineren in hun prachtige 250 jaar oude woning. Een plaatje.
Samen met een aantal bemanningsleden van de Orza, de Talisman, de Knotugal en de Folie a Deux, hebben we een kleine dinghy tocht gemaakt door de baai, waar de oudste, althans wat er nog van overgebleven is, watermolen van de VS staat.
De molen, de grond en het bijbehorende huis is ooit eigendom geweest van John Lennon en Yoko Ono, die er een studio hadden.
In Deltaville aangekomen, konden we met de eigenaar van de jachtwerf een prima, all inclusive, deal maken m.b.t. liggen en op de kant staan. We liggen hier nu bijna een week, hebben de boot van binnen helemaal uitgemest, opgeruimd en schoongemaakt.
We hebben afspraken gemaakt met de werf over een aantal werkzaamheden, die zij voor ons gaan doen. Dinsdag worden we gehesen en op de kant gezet en woensdag kunnen we vliegen.
Natuurlijk konden we ons bezoek aan Deltaville niet afsluiten, zonder een bezoek gebracht te hebben aan onze vrienden John en Anne, wier moeder over is uit Zuid Afrika. Na een heerlijke avond met veel wijn en een braai, kregen we een auto mee die we de komende dagen nog kunnen gebruiken.
Dit is toch een fantastische afsluiting van weer een hele bijzondere periode.
In principe, vertrekken we maandag 2 november vanuit Hampton, met de Salty Dawg Rally naar de Maagden Eilanden, maar daarover later meer.........
Hebben we in het begin wel eens een beetje gemopperd dat we bijna geen contact hadden met andere zeilers, werden we nu 4 keer in drie dagen uitgenodigd.
Op de laatste dag in Hampton, waar we in een marina lagen, werden we uitgenodigd voor een steigerborrel met een aantal leden van een virtuele jacht club.
In Mobjack Bay, waar we voor anker lagen, kwam de bemanning van de Orza ons uitnodigen om het happy hour bij hen op de boot te komen genieten. Er lag een groepje boten in de baai en de bemanningen hiervan zijn allemaal lid van "The Brotherhood of the Coast". De Brotherhood, al met al zo'n 1000 leden verspreid over de hele wereld, zorgt voor elkaar, ondersteund elkaar en anderen op het water. Er bestaat ook een Nederlandse 'Table' (=afdeling) van deze club.
In Deltaville aangekomen, konden we met de eigenaar van de jachtwerf een prima, all inclusive, deal maken m.b.t. liggen en op de kant staan. We liggen hier nu bijna een week, hebben de boot van binnen helemaal uitgemest, opgeruimd en schoongemaakt.
Het moet altijd eerst ergeren voordat het betert..
Tot in de kleinste hoeken en gaten
Weer lekker frisse gordijntjes
Na gedane arbeid is het goed rusten
Natuurlijk konden we ons bezoek aan Deltaville niet afsluiten, zonder een bezoek gebracht te hebben aan onze vrienden John en Anne, wier moeder over is uit Zuid Afrika. Na een heerlijke avond met veel wijn en een braai, kregen we een auto mee die we de komende dagen nog kunnen gebruiken.
In principe, vertrekken we maandag 2 november vanuit Hampton, met de Salty Dawg Rally naar de Maagden Eilanden, maar daarover later meer.........
Abonneren op:
Posts (Atom)