Vanmorgen om 09.00 uur anker op om de 700 mijl naar Tonga te overbruggen. Gisteren waren de andere Nederlandse boten al vertrokken, ieder met een andere bestemming, Palmerston, Samoa en Tonga. Wij konden nog geen afscheid nemen van Suwarrow en hebben de dag nuttig besteed met de boot klaar maken, koken, brood bakken en het weer bericht binnen halen.
Gerard van de Sylfer is wederom onze weerman en hij stuurt ons recente weersverwachtingen op verzoek. We zijn heel blij met hem, want de voorspellingen zijn iedere keer 'spot on'.
Het is een heerlijke zeildag, de hengel hangt uit, we lezen wat en hebben over de radio contact met de andere boten. SY Zensation heeft al een grote tonijn gevangen.
Nog 660nm te gaan.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
woensdag 25 juli 2018
dinsdag 24 juli 2018
Penrhyn en Suwarrow
Penrhyn is het meest noordelijke van de Cook Eilanden. We hadden er nog nooit van gehoord en waren eerlijk gezegd, ook helemal niet van plan om er naar toe te gaan. Het ligt ook nog eens 500 nm buiten onze geplande route. Je hebt het niet altijd voor het zeggen als je aan het zeilen bent en vaak ga je, waar de wind je naar toe brengt. In dit geval dus naar Penrhyn.
Maandagochtend, we hebben net ons anker laten vallen en krijgen al bezoek. De dominee komt samen met zijn vader, de voormalig dominee, ons welkom heten op het eiland. We worden uitgenodigd om op zondag de kerkdienst bij te wonen en vervolgens vraagt hij ons om na de dienst bij hem thuis te komen lunchen. De kleding voorschriften zijn simpel. De dames moeten een hoed dragen, de schouders en knieen moeten bedekt zijn. De heren hebben een lange broek aan en dragen een overhemd.
Aangezien we niet wisten of we er zondag nog zouden zijn, hebben we het maar even in het midden gelaten. We kwamen er al snel achter dat het een hele christelijke gemeenschap is. Op maandag, woensdag en vrijdag is er om 06.00 in de ochtend een dienst en op zondag hebben ze drie diensten. Er wonen ongeveer 100 mensen op het eiland en iedereen wordt geacht, naar alle diensten te gaan. Op zondag mag er niet gewerkt worden, je mag niet vissen, niet klussen, geen huishoudelijke werkzaamheden verrichten, zeilers mogen alleen met de dinghy naar de kant om naar de kerk te gaan. Kortom, op zondag mag je niets. Door de week merkte je niets van alle restricties. Ondanks alles, kregen we een hele leuke band met de dominee en zijn vrouw. We mochten haar wasmachine gebruiken en zij vond het geweldig dat ze allemaal films van onze harde schijf kon downloaden. De dominee is met ons gaan snorkelen en samen met onze Belgische vrienden van de Zensation mochten we bij de vader van de dominee naar het WK voetballen kijken. Ondanks onze aanmoedigingen verloren de Belgen met 0-1 tegen Frankrijk.
Op een gegeven moment, ontstond het plan om op het kleine schooltje een korte presentatie te geven over ons leven als zeilers. Met slechts 15 kinderen in de leeftijd van 4 tot 12 was de dia presentatie misschien iets te veel van het goede. Wat de kinderen wel heel erg leuk vonden was een een bootje vouwen. Cindy (Zensation) is kleuter juf geweest en die maakte er een hele show van. De kinderen hingen aan haar lippen. Zo kwam het uiteindelijk toch nog goed.
Op zaterdag zijn we vertrokken.
Suwarrow, 400nm verderop, hoort ook bij de Cook Eilanden. Op twee rangers na, is het atol onbewoond. Het is een Nationaal Park en de rangers moeten er op toezien dat de parkregels gehandhaaft worden. Het eerste wat je ziet als je aan de kant komt is een enorm bord met alles wat je 'niet' mag. Er is maar weinig, wat wel mag. Gelukkig zijn de meeste zeilers heel coulant en maken we van de nood een deugd. We organiseren een 'borrel' bij zonsondergang op het strand, een gezamenlijk diner, een wandeling over het rif bij laag water, we snorkelen boven de zwarte manta roggen en we krijgen een van de rangers zover om een brood bak cursus te geven.(Harry, de hoofd ranger is vroeger bakker geweest.) Zo werd het met 10 boten toch nog heel erg leuk.
Nu is het tijd om weer door te gaan. We staan op punt van vertrek, richting Tonga (700nm). Als we in Tonga aankomen, zijn we door de datum grens gegaan. Leven we nu 12 uur achter Nederland.(Zondag ochtend bij ons is zondag avond bij jullie. Straks leven we 12 uur voor.(Zondag avond bij jullie, is dan maandag ochtend bij ons.)
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
Maandagochtend, we hebben net ons anker laten vallen en krijgen al bezoek. De dominee komt samen met zijn vader, de voormalig dominee, ons welkom heten op het eiland. We worden uitgenodigd om op zondag de kerkdienst bij te wonen en vervolgens vraagt hij ons om na de dienst bij hem thuis te komen lunchen. De kleding voorschriften zijn simpel. De dames moeten een hoed dragen, de schouders en knieen moeten bedekt zijn. De heren hebben een lange broek aan en dragen een overhemd.
Aangezien we niet wisten of we er zondag nog zouden zijn, hebben we het maar even in het midden gelaten. We kwamen er al snel achter dat het een hele christelijke gemeenschap is. Op maandag, woensdag en vrijdag is er om 06.00 in de ochtend een dienst en op zondag hebben ze drie diensten. Er wonen ongeveer 100 mensen op het eiland en iedereen wordt geacht, naar alle diensten te gaan. Op zondag mag er niet gewerkt worden, je mag niet vissen, niet klussen, geen huishoudelijke werkzaamheden verrichten, zeilers mogen alleen met de dinghy naar de kant om naar de kerk te gaan. Kortom, op zondag mag je niets. Door de week merkte je niets van alle restricties. Ondanks alles, kregen we een hele leuke band met de dominee en zijn vrouw. We mochten haar wasmachine gebruiken en zij vond het geweldig dat ze allemaal films van onze harde schijf kon downloaden. De dominee is met ons gaan snorkelen en samen met onze Belgische vrienden van de Zensation mochten we bij de vader van de dominee naar het WK voetballen kijken. Ondanks onze aanmoedigingen verloren de Belgen met 0-1 tegen Frankrijk.
Op een gegeven moment, ontstond het plan om op het kleine schooltje een korte presentatie te geven over ons leven als zeilers. Met slechts 15 kinderen in de leeftijd van 4 tot 12 was de dia presentatie misschien iets te veel van het goede. Wat de kinderen wel heel erg leuk vonden was een een bootje vouwen. Cindy (Zensation) is kleuter juf geweest en die maakte er een hele show van. De kinderen hingen aan haar lippen. Zo kwam het uiteindelijk toch nog goed.
Op zaterdag zijn we vertrokken.
Suwarrow, 400nm verderop, hoort ook bij de Cook Eilanden. Op twee rangers na, is het atol onbewoond. Het is een Nationaal Park en de rangers moeten er op toezien dat de parkregels gehandhaaft worden. Het eerste wat je ziet als je aan de kant komt is een enorm bord met alles wat je 'niet' mag. Er is maar weinig, wat wel mag. Gelukkig zijn de meeste zeilers heel coulant en maken we van de nood een deugd. We organiseren een 'borrel' bij zonsondergang op het strand, een gezamenlijk diner, een wandeling over het rif bij laag water, we snorkelen boven de zwarte manta roggen en we krijgen een van de rangers zover om een brood bak cursus te geven.(Harry, de hoofd ranger is vroeger bakker geweest.) Zo werd het met 10 boten toch nog heel erg leuk.
Nu is het tijd om weer door te gaan. We staan op punt van vertrek, richting Tonga (700nm). Als we in Tonga aankomen, zijn we door de datum grens gegaan. Leven we nu 12 uur achter Nederland.(Zondag ochtend bij ons is zondag avond bij jullie. Straks leven we 12 uur voor.(Zondag avond bij jullie, is dan maandag ochtend bij ons.)
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
woensdag 18 juli 2018
Maupihaa
Sinds ons vertrek uit Bora Bora zijn we al zonder internet. Aan de ene kant heel erg lekker rustig, maar aan de andere kant toch wel weer heel erg ongemakkelijk. Inmiddels zijn we ongeveer 850nm verderop en varen van Penrhyn naar Suwarrow. Twee eilandjes die bij de Cook Eilanden horen. Twee speldenknopjes in de Stille Oceaan. Het gebrek aan internet is de oorzaak van de vertraging bij het schrijven van dit blog, dat we nu via de korte golf radio publiceren. Helaas kunnen we via de radio geen foto's versturen, die houden jullie dus nog tegoed.
Na Moorea hebben we Huahine, Raiatea en Bora Bora nog een kort bezoek gebracht. Met heel veel warmte in ons hart hebben we afscheid genomen van Frans Polynesie. Wat een prachtige eilanden en wat een lieve, gastvrije en hartelijke mensen wonen hier. "Maururu Roa".
Van Bora Bora zijn we met drie andere Nederlandse boten (Jonas, Bella Ciao en Zensation) 27 mijl westwaarts gevaren naar Maupiti. Een eiland, zoals je je een droom eiland voorstelt. We hebben prachtige wandelingen gemaakt en gezwommen met Manta rays. Aangezien er een goed 'weather window' aan kwam, moesten we eigenlijk veel te snel dit paradijsje weer verlaten. (Jonas blijft achter. Die zien we later wel weer ergens.)
Volgende stop is, Maupihaa. Een nacht varen naar het westen, een atol alleen te bereiken via een hele smalle doorgang tussen de riffen. In deze doorgang staat altijd een behoorlijke stroming waar je tegenop moet boksen. Gelukkig waren de golven niet al te groot en met de hoog staande zon hadden we goed zicht op de ons omringende riffen.
Op het hoofdeiland van Maupihaa, wonen ongeveer 15 mensen. Er is letterlijk niets. De mensen leven, in cooperatief verband, van de opbrengst van de Copra. Dit is het gedroogde vruchtvlees van kokos noten, hetgeen gebruikt wordt voor allerlei producten waar kokos in voorkomt. Een aantal keer per jaar komt een vrachtboot de zakken Copra halen. Deze boot brengt dan tevens weer voorraden mee voor de bewoners. Er is wel electriciteit dmv zonnepanelen, maar geen telefoon, geen internet, geen stromend water. Ze zijn geheel afhankelijk van wat de vrachtboot brengt. Op is op. Ze ruilen kreeften, cocoskrabben, vis en bananen tegen alles wat wij als zeilers kunnen missen. Boter, rijst, meel, blikvoer, koekjes enz.
Ondanks het feit dat er weinig is, komen de bewoners toch niets tekort. Met een aantal boten werden we uitgenodigd om te komen eten. Het werd een onverwacht eetfestijn. Een prachtig gedekte tafel met vis, pizza, cocoskrab, vers palmhartsalade, rijst, een aardappel gratin met vers geraapte Stern eieren en een Kokosnoot om uit te drinken. De zeilers hadden voor eigen gebakken brood, een appel/ananas cake, chocolade taart en fruitsalade gezorgd. Dit alles gecombineerd met gitaar muziek en gezang, maakte het tot een onvergetelijke avond.
Het 'weer' is en blijft bepalend voor ons vertrek. De verwachtingen zijn niet best. Er komt erg veel wind aan en om dit te omzeilen besluiten we met Bella Ciao en Zensation mee te gaan naar het noorden, naar Penrhyn, ook wel Tongareva genoemd. Na vier nachten varen arriveren we in Penryn. Weer zo'n pareltje in de Stille oceaan.
Onderweg vangen we onze eerste vis. Na een gevecht van meer dan een uur ligt een prachtige Dorade van 125cm aan boord van de Acapella. De kapitein is trots.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
Na Moorea hebben we Huahine, Raiatea en Bora Bora nog een kort bezoek gebracht. Met heel veel warmte in ons hart hebben we afscheid genomen van Frans Polynesie. Wat een prachtige eilanden en wat een lieve, gastvrije en hartelijke mensen wonen hier. "Maururu Roa".
Van Bora Bora zijn we met drie andere Nederlandse boten (Jonas, Bella Ciao en Zensation) 27 mijl westwaarts gevaren naar Maupiti. Een eiland, zoals je je een droom eiland voorstelt. We hebben prachtige wandelingen gemaakt en gezwommen met Manta rays. Aangezien er een goed 'weather window' aan kwam, moesten we eigenlijk veel te snel dit paradijsje weer verlaten. (Jonas blijft achter. Die zien we later wel weer ergens.)
Volgende stop is, Maupihaa. Een nacht varen naar het westen, een atol alleen te bereiken via een hele smalle doorgang tussen de riffen. In deze doorgang staat altijd een behoorlijke stroming waar je tegenop moet boksen. Gelukkig waren de golven niet al te groot en met de hoog staande zon hadden we goed zicht op de ons omringende riffen.
Op het hoofdeiland van Maupihaa, wonen ongeveer 15 mensen. Er is letterlijk niets. De mensen leven, in cooperatief verband, van de opbrengst van de Copra. Dit is het gedroogde vruchtvlees van kokos noten, hetgeen gebruikt wordt voor allerlei producten waar kokos in voorkomt. Een aantal keer per jaar komt een vrachtboot de zakken Copra halen. Deze boot brengt dan tevens weer voorraden mee voor de bewoners. Er is wel electriciteit dmv zonnepanelen, maar geen telefoon, geen internet, geen stromend water. Ze zijn geheel afhankelijk van wat de vrachtboot brengt. Op is op. Ze ruilen kreeften, cocoskrabben, vis en bananen tegen alles wat wij als zeilers kunnen missen. Boter, rijst, meel, blikvoer, koekjes enz.
Ondanks het feit dat er weinig is, komen de bewoners toch niets tekort. Met een aantal boten werden we uitgenodigd om te komen eten. Het werd een onverwacht eetfestijn. Een prachtig gedekte tafel met vis, pizza, cocoskrab, vers palmhartsalade, rijst, een aardappel gratin met vers geraapte Stern eieren en een Kokosnoot om uit te drinken. De zeilers hadden voor eigen gebakken brood, een appel/ananas cake, chocolade taart en fruitsalade gezorgd. Dit alles gecombineerd met gitaar muziek en gezang, maakte het tot een onvergetelijke avond.
Het 'weer' is en blijft bepalend voor ons vertrek. De verwachtingen zijn niet best. Er komt erg veel wind aan en om dit te omzeilen besluiten we met Bella Ciao en Zensation mee te gaan naar het noorden, naar Penrhyn, ook wel Tongareva genoemd. Na vier nachten varen arriveren we in Penryn. Weer zo'n pareltje in de Stille oceaan.
Onderweg vangen we onze eerste vis. Na een gevecht van meer dan een uur ligt een prachtige Dorade van 125cm aan boord van de Acapella. De kapitein is trots.
----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com
zondag 17 juni 2018
Weer onderweg
Als we het hadden willen plannen, was het hoogstwaarschijnlijk niet gelukt.
Op dinsdag 12 juni 2018 zo rond het middaguur, zijn we van Tahiti vertrokken in de veronderstelling dat we er niet meer terug komen.
Op dinsdag 12 juni 2012 zo rond het middaguur, zijn we uit Enkhuizen vertrokken om aan onze wereld omzeiling te beginnen. We zijn zes jaar onderweg en bijna op de helft. Wat een bijzonder leven hebben we toch. Vaak lijkt het op een droom, terwijl het toch heel erg ons werkelijke leven is.
Zo kwam ze uit het water
Het was een behoorlijke klus om het roer te verwijderen. Door opbouw van corrosie zat de roer as, helemaal klem in het lager. Er moest het nodige geweld aan te pas komen om het roer er uit te krijgen. Het oude lager hebben we er uit moeten zagen. Hierna konden we de houder waar het lager in past, schoonmaken en schuren.
Op Tahiti kon gelukkig wel een nieuw lager gemaakt worden. Dit duurde een paar dagen en in de tussen tijd hebben wij de onderkant van de boot van een nieuwe laag antifouling voorzien. Dit was hard nodig.
Met het oog op de milieu inspecties, straks bij aankomst in Nieuw Zeeland, was dit zeker geen overbodige luxe.
Zo ging ze er weer in
Na een weekje hard werken mogen we even van de luxe, van Papeete City Marina genieten, de jachthaven midden in de stad. Hier ontmoeten we Nick, met wie we ook op de werf hebben gestaan en Doug die al in de marina lag. de mannen zijn alleen op hun boot, terwijl de vrouwen thuis aan het werk zijn.
Doug
In die paar dagen dat we met deze mannen optrekken ontstaat een hele leuke vriendschap.
De boot glijdt weer heel soepel door het water en om eerlijk te zijn kan ik mij niet herinneren dat ze ooit zo soepel gestuurd heeft. We kunnen weer door. Nog even een tussenstop op Moorea voor de allerlaatste inspectie en dan gaan we.
In Moorea liggen Steve en Lilli te wachten, met een uitnodiging om mee te gaan naar een jam session. Dit konden we natuurlijk niet laten schieten. Iedere woensdag is in een restaurant bij de ferry terminal een zogenoemde 'open mic' avond. Hier komen heel veel lokale musici op af. De tent is afgeladen, het eten is heerlijk en de sfeer geweldig. Weer een top avond.
Nog even een dagje genieten, een afscheid rondje over het eiland, voor het eerst op de SUP (of eigenlijk er naast ;-)) en dan gaan we.
We zijn onderweg naar Huahine, Raiatea en Bora Bora, waar we hoogstwaarschijnlijk aansluiting vinden bij een groep Nederlandse zeilers, om samen met hen via Tonga, richting Nieuw Zeeland te gaan.
zondag 27 mei 2018
Soms zit het mee, soms zit het tegen
Op de één of andere manier wil Tahiti ons nog niet laten gaan. Bij aankomst op Moorea vonden we een behoorlijke plas rode olie onder de motor. Dit is de olie die in de sail drive, het aandrijf mechaniek, van de propeller gebruikt wordt.
Volgens Adrian, onze monteur, wijst het op een kapotte pakking tussen de motor en de sail drive. We moesten het in de gaten houden, maar zouden er wel mee terug kunnen varen naar Tahiti.
Het bleek inderdaad de pakking te zijn, maar om deze te vervangen moet de hele motor van zijn plaats. Adrian had pas na een week de tijd om deze klus te klaren. Het zou ongeveer 1 tot 2 dagen gaan duren.
Op maandag ochtend om 8 uur precies, stonden Adrian en z'n collega op de stoep. Om 5 over 8 had hij zijn gereedschap met chirurgische precisie uitgestald en om 9.20 was de motor van zijn plaats. Om een lang verhaal kort te maken. Diezelfde middag om 13.00 uur stond de motor weer op zijn plek en was het probleem opgelost.
Mijn muziek vriend, Steve van de Liward, vond het geweldig dat we weer terug waren, want dan zouden we samen nog een optreden kunnen doen ergens bij een barretje aan het strand.
Zo gezegd, zo gedaan.
Een paar dagen later vertrokken we weer richting Moorea. Het is ongeveer 20 nm varen, hetgeen we in 4 uur kunnen doen. Net op het moment dat we bij het eiland tussen twee riffen door de pas in willen varen, breekt de ketting van één van de stuurwielen. Het andere stuur doet het gelukkig nog wel, maar het sturen gaat heel zwaar. We weten veilig de ankerplek te bereiken en inspecteren de schade. In de gebroken ketting zitten op diverse plekken scheuren. In de ketting van het andere stuurwiel vinden we ook allemaal grotere en kleinere scheurtjes. We hebben geluk gehad dat ze het niet allebei tegelijk begeven hebben.
Samen met Frits van de Bella Ciao, weten we van twee kapotte kettingen, één hele te maken. Het roer draait nog steeds heel zwaar en na onderzoek blijkt dat het onderste kogellager hoogstwaarschijnlijk vervangen moet worden.
We moeten wéér terug naar Tahiti, want dit is toch de enige plek om zaken voor elkaar te krijgen.
Het Pinksterweekend komt er aan, dus we hebben geen haast want alles is sowieso dicht. Het weer is niet echt stabiel om met een kapot roer lager de zee op te gaan en om eerlijk te zijn vinden we het wel gezellig op Moorea.
Het is een prachtig eiland en we hebben leuk contact met de ander boten die daar liggen.
Het Pinksterweekend komt er aan, dus we hebben geen haast want alles is sowieso dicht. Het weer is niet echt stabiel om met een kapot roer lager de zee op te gaan en om eerlijk te zijn vinden we het wel gezellig op Moorea.
Fruit markt Moorea
Het is een prachtig eiland en we hebben leuk contact met de ander boten die daar liggen.
Southern Comfort
We worden uitgenodigd voor een potluck op de Southern Comfort. Er zitten al snel 15 man bij hen aan boord en iedereen heeft iets te eten en te drinken meegebracht.
Fandango
We worden uitgenodigd aan boord van de Fandango om daar te komen lunchen samen met nog een paar andere zeilers. Wij hadden de bemanning van de Fandango voorzien van allerlei informatie over Paaseiland en ze hadden er net zo van genoten als wij.
Tenslotte worden we uitgenodigd om bij Mark en Jennifer op hun 'Starlet', een Nordhavn 46 te komen eten. Het was de bedoeling dat we samen een tijdje zouden optrekken. Zij hebben een motorboot weliswaar, maar nu met onze roer problemen gaat dat niet meer door. We komen elkaar vast wel weer ergens tegen.
Terug op Tahiti, vinden we bij een motorfietsen zaak de juiste ketting. Dit is alvast één ding dat we kunnen afstrepen.
Het kogellager levert iets meer problemen op. Dit moet besteld worden in Denemarken en het kan alles bij elkaar wel een week of drie duren voordat het hier is. De boot moet op de kant om het roer te kunnen verwijderen en het lager opnieuw te installeren. Als we dan toch de kant op moeten, zullen we gelijk de onderkant maar weer opnieuw in de antifouling te zetten en wat andere klussen doen.
(In principe kunnen we op 4 juni gehesen worden.)
(In principe kunnen we op 4 juni gehesen worden.)
Steve heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog een 'Rock the Dock' party te organiseren, wat natuurlijk weer heel leuk was.
Tahiti laat ons dus nog niet gaan. We maken van de nood een deugd en blijven genieten.
Soms zit het mee en soms zit het tegen. Er zijn slechtere plekken op de wereld om pech te hebben.
Soms zit het mee en soms zit het tegen. Er zijn slechtere plekken op de wereld om pech te hebben.
O ja, deze maand waren we ook 15 jaar getrouwd.
donderdag 3 mei 2018
Geen nieuws is goed nieuws
Tussen ons tripje naar Paas Eiland (04/04) en de verjaardag van Ellen (28/04) zit al weer geruime tijd, waarover we niets geschreven hebben. Natuurlijk gebeurt er in die weken van alles, maar zo als reeds gezegd in de titel van dit blog: "Geen nieuws is goed nieuws".
Ellen wilde eigenlijk niet weten dat ze jarig was. Zonder haar medeweten heb ik toch een berichtje op Facebook geplaatst en de reacties stroomden binnen. Al met al heeft ze een hele leuke dag gehad, die we afgesloten hebben met mede zeilers, bier, wijn en een meter pizza.
Dank jullie wel voor alle leuke berichten.
Martin vond het nodig om 'even' naar Nederland te vliegen om zijn moeder te verrassen. Ze wilde heel erg graag naar de bruiloft van haar zus in Haarlem. De dokter had in eerste instantie geen toestemming gegeven om dit te doen, maar naarmate de dag naderde was Bep toch wel weer behoorlijk aangesterkt. Uiteindelijk gaf de dokter toch haar fiat. Martin heeft toen aangeboden om zijn moeder te begeleiden. Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen dat ze niet zou gaan.
Maandagavond vertrek, 24 uur onderweg -waarvan het eerste stuk op de klapbank- woensdag ochtend in Nederland. Donderdag naar het huwelijk. Vrijdag boodschappen doen.
Moe maar voldaan en een koffer vol 'goodies'
Twee maanden alweer, liggen we aan onze boei in Tahiti en het voelt een beetje als thuis. We kennen onze buren, hebben een vast loopje naar de supermarkt. In onze mooie blauwe achtertuin moeten we regelmatig het gras, dat onderaan de boot groeit, maaien/afsteken. Klussen en poetsen zijn bijna dagelijks terugkerende bezigheden. We helpen nieuwkomers op weg en eten lekker met en bij mede zeilers.
Onze muziek vrienden, Steve en Lili, zijn ook weer gearriveerd en inmiddels hebben we twee optredens in de Marina verzorgd. Het is reuze gezellig met gemiddeld 50 cruisers per avond. Iedereen neemt iets te eten en te drinken mee. Er wordt gedanst en gezongen.
Langzaam hebben we de boot weer omgebouwd van huisboot naar vaarboot en bereiden ons voor om naar Moorea te zeilen. Al een half jaar hebben we niet gevaren en na een grondige controle van de boot blijkt alles nog naar behoren te werken. Nu nog de laatste boodschappen en we zijn klaar voor vertrek.
Nog twee mooie plaatjes
woensdag 4 april 2018
Paas eiland - Rapa Nui, het vervolg
Via Airbnb konden we een heel huis huren in Ranga Roa. We hadden mailcontact met Priscila en Miguel van Hare Sunset, waarin we uitgelegd hebben dat we IPB vlogen en dat we dus niet konden garanderen dat we daadwerkelijk zouden komen. Dat was voor hen geen probleem, ze begrepen de constructie. Gelukkig verliep zo wel de heen- als de terug reis, zeer voorspoedig.
Paaseiland is ongeveer 166 km² groot, 26 km x 16 km x 12 km. De officiële talen die ze daar spreken zijn Spaans en Rapa Nui. De lokale currency zijn Chileense Peso's, maar U$ dollars en €uro's worden ook overal geaccepteerd. Op de meeste plekken kun je pinnen. Wifi is er wel, maar zeer langzaam. Het klimaat is subtropisch. De temperatuur in de zomer is gemiddeld tussen de 15-28 gr. Celsius. In de winter, juli en augustus, is de temperatuur 14-22 gr. Celsius.
Het hoogste punt van Rapa Nui lig 555 m boven de zeespiegel, maar over het algemeen is het eiland glooiend. Het heeft een open structuur met uitgebreide vlaktes waar wilde paarden vrij rondlopen.
Eigenlijk bestaat Paaseiland uit drie vulkanen die aan elkaar gegroeid zijn. Er zijn drie enorme kraters, die ieder een eigen micro klimaat hebben. De krater van Orongo heeft een diameter van een kilometer.
Behalve dan in het stadje Ranga Roa, is er nauwelijks bewoning op het eiland. Er zijn een paar goed begaanbare wegen en de rest is alleen te voet of met een SUV te bereiken.
Wij hadden een scooter gehuurd waarmee we de meeste plekken waar Moai's staan, konden bereiken. Op sommige plaatsen lieten we de scooter achter en gingen te voet verder.
Doordat we de scooter hadden konden we het wel heel rustig aan doen tijdens deze korte vakantie. Ieder dag verkenden we een ander stukje van het eiland, waardoor we de magie van dit eiland rustig op ons konden laten inwerken.
Het was geweldig om hier te zijn en om dit mee te maken!!!
Abonneren op:
Posts (Atom)