zondag 17 juni 2018

Weer onderweg


Als we het hadden willen plannen, was het hoogstwaarschijnlijk niet gelukt.
Op dinsdag 12 juni 2018 zo rond het middaguur, zijn we van Tahiti vertrokken in de veronderstelling dat we er niet meer terug komen.


Op dinsdag 12 juni 2012 zo rond het middaguur, zijn we uit Enkhuizen vertrokken om aan onze wereld omzeiling te beginnen. We zijn zes jaar onderweg en bijna op de helft. Wat een bijzonder leven hebben we toch. Vaak lijkt het op een droom, terwijl het toch heel erg ons werkelijke leven is.

Zo kwam ze uit het water

De reparatie van het roer ging eigenlijk heel voorspoedig. Op maandag ochtend werden we uit het water gehesen en op vrijdag ochtend gingen we er weer in.


Het was een behoorlijke klus om het roer te verwijderen. Door opbouw van corrosie zat de roer as, helemaal klem in het lager. Er moest het nodige geweld aan te pas komen om het roer er uit te krijgen. Het oude lager hebben we er uit moeten zagen. Hierna konden we de houder waar het lager in past, schoonmaken en schuren.


Op Tahiti kon gelukkig wel een nieuw lager gemaakt worden. Dit duurde een paar dagen en in de tussen tijd hebben wij de onderkant van de boot van een nieuwe laag antifouling voorzien. Dit was hard nodig.
Met het oog op de milieu inspecties, straks bij aankomst in Nieuw Zeeland, was dit zeker geen overbodige luxe.

Zo ging ze er weer in

Na een weekje hard werken mogen we even van de luxe, van Papeete City Marina genieten, de jachthaven midden in de stad. Hier ontmoeten we Nick, met wie we ook op de werf hebben gestaan en Doug die al in de marina lag. de mannen zijn alleen op hun boot, terwijl de vrouwen thuis aan het werk zijn.

Doug

In die paar dagen dat we met deze mannen optrekken ontstaat een hele leuke vriendschap.

De boot glijdt weer heel soepel door het water en om eerlijk te zijn kan ik mij niet herinneren dat ze ooit zo soepel gestuurd heeft. We kunnen weer door. Nog even een tussenstop op Moorea voor de allerlaatste inspectie en dan gaan we.

In Moorea liggen Steve en Lilli te wachten, met een uitnodiging om mee te gaan naar een jam session. Dit konden we natuurlijk niet laten schieten. Iedere woensdag is in een restaurant bij de ferry terminal een zogenoemde 'open mic' avond. Hier komen heel veel lokale musici op af. De tent is afgeladen, het eten is heerlijk en de sfeer geweldig. Weer een top avond.

Nog even een dagje genieten, een afscheid rondje over het eiland, voor het eerst op de SUP (of eigenlijk er naast ;-)) en dan gaan we.


We zijn onderweg naar Huahine, Raiatea en Bora Bora, waar we hoogstwaarschijnlijk aansluiting vinden bij een groep Nederlandse zeilers, om samen met hen via Tonga, richting Nieuw Zeeland te gaan.


zondag 27 mei 2018

Soms zit het mee, soms zit het tegen



Op de één of andere manier wil Tahiti ons nog niet laten gaan. Bij aankomst op Moorea vonden we een behoorlijke plas rode olie onder de motor. Dit is de olie die in de sail drive, het aandrijf mechaniek, van de propeller gebruikt wordt.
Volgens Adrian, onze monteur, wijst het op een kapotte pakking tussen de motor en de sail drive. We moesten het in de gaten houden, maar zouden er wel mee terug kunnen varen naar Tahiti.


Het bleek inderdaad de pakking te zijn, maar om deze te vervangen moet de hele motor van zijn plaats. Adrian had pas na een week de tijd om deze klus te klaren. Het zou ongeveer 1 tot 2 dagen gaan duren.
Op maandag ochtend om 8 uur precies, stonden  Adrian en z'n collega op de stoep. Om 5 over 8 had hij zijn gereedschap met chirurgische precisie uitgestald en om 9.20 was de motor van zijn plaats. Om een lang verhaal kort te maken. Diezelfde middag om 13.00 uur stond de motor weer op zijn plek en was het probleem opgelost.

Mijn muziek vriend, Steve van de Liward, vond het geweldig dat we weer terug waren, want dan zouden we samen nog een optreden kunnen doen ergens bij een barretje aan het strand.

Zo gezegd, zo gedaan.

Een paar dagen later vertrokken we weer richting Moorea. Het is ongeveer 20 nm varen, hetgeen we in 4 uur kunnen doen. Net op het moment dat we bij het eiland tussen twee riffen door de pas in willen varen, breekt de ketting van één van de stuurwielen. Het andere stuur doet het gelukkig nog wel, maar het sturen gaat heel zwaar. We weten veilig de ankerplek te bereiken en inspecteren de schade. In de gebroken ketting zitten op diverse plekken scheuren. In de ketting van het andere stuurwiel vinden we ook allemaal grotere en kleinere scheurtjes. We hebben geluk gehad dat ze het niet allebei tegelijk begeven hebben.


Samen met Frits van de Bella Ciao, weten we van twee kapotte kettingen, één hele te maken. Het roer draait nog steeds heel zwaar en na onderzoek blijkt dat het onderste kogellager hoogstwaarschijnlijk vervangen moet worden.


We moeten wéér terug naar Tahiti, want dit is toch de enige plek om zaken voor elkaar te krijgen.

Het Pinksterweekend komt er aan, dus we hebben geen haast want alles is sowieso dicht. Het weer is niet echt stabiel om met een kapot roer lager de zee op te gaan en om eerlijk te zijn vinden we het wel gezellig op Moorea.

Fruit markt Moorea
   
Het is een prachtig eiland en we hebben leuk contact met de ander boten die daar liggen.

Southern Comfort

We worden uitgenodigd voor een potluck op de Southern Comfort. Er zitten al snel 15 man bij hen aan boord en iedereen heeft iets te eten en te drinken meegebracht. 

Fandango

We worden uitgenodigd aan boord van de Fandango om daar te komen lunchen samen met nog een paar andere zeilers. Wij hadden de bemanning van de Fandango voorzien van allerlei informatie over Paaseiland en ze hadden er net zo van genoten als wij.


Tenslotte worden we uitgenodigd om bij Mark en Jennifer op hun 'Starlet', een Nordhavn 46 te komen eten. Het was de bedoeling dat we samen een tijdje zouden optrekken. Zij hebben een motorboot weliswaar, maar nu met onze roer problemen gaat dat niet meer door. We komen elkaar vast wel weer ergens tegen.

Terug op Tahiti, vinden we bij een motorfietsen zaak de juiste ketting. Dit is alvast één ding dat we kunnen afstrepen.
Het kogellager levert iets meer problemen op. Dit moet besteld worden in Denemarken en het kan alles bij elkaar wel een week of drie duren voordat het hier is. De boot moet op de kant om het roer te kunnen verwijderen en het lager opnieuw te installeren. Als we dan toch de kant op moeten, zullen we gelijk de onderkant maar weer opnieuw in de antifouling te zetten en wat andere klussen doen.
(In principe kunnen we op 4 juni gehesen worden.)

Steve heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog een 'Rock the Dock' party te organiseren, wat natuurlijk weer heel leuk was.


Tahiti laat ons dus nog niet gaan. We maken van de nood een deugd en blijven genieten.


Soms zit het mee en soms zit het tegen. Er zijn slechtere plekken op de wereld om pech te hebben.


O ja, deze maand waren we ook 15 jaar getrouwd.


donderdag 3 mei 2018

Geen nieuws is goed nieuws


Tussen ons tripje naar Paas Eiland (04/04) en de verjaardag van Ellen (28/04) zit al weer geruime tijd, waarover we niets geschreven hebben. Natuurlijk gebeurt er in die weken van alles, maar zo als reeds gezegd in de titel van dit blog: "Geen nieuws is goed nieuws".
Ellen wilde eigenlijk niet weten dat ze jarig was. Zonder haar medeweten heb ik toch een berichtje op Facebook geplaatst en de reacties stroomden binnen. Al met al heeft ze een hele leuke dag gehad, die we afgesloten hebben met mede zeilers, bier, wijn en een meter pizza.
Dank jullie wel voor alle leuke berichten.

                   Shelley from Avatar, Lili from Liward, Ellen from Acapella and Jennifer from Starlet

Martin vond het nodig om 'even' naar Nederland te vliegen om zijn moeder te verrassen. Ze wilde heel erg graag naar de bruiloft van haar zus in Haarlem.  De dokter had in eerste instantie geen toestemming gegeven om dit te doen, maar naarmate de dag naderde was Bep toch wel weer behoorlijk aangesterkt. Uiteindelijk gaf de dokter toch haar fiat. Martin heeft toen aangeboden om zijn moeder te begeleiden. Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen dat ze niet zou gaan.

                  Echtgenote Wieke                    Bep                           zus Alma


Maandagavond vertrek, 24 uur onderweg -waarvan het eerste stuk op de klapbank- woensdag ochtend in Nederland. Donderdag naar het huwelijk. Vrijdag boodschappen doen.
Zaterdag naar de kleinkinderen in Assen en Zondag weer terug naar de boot. Deze keer 36 uur onderweg. Uiteindelijk, maandag ochtend om 05.00 weer op Tahiti.


Moe maar voldaan en een koffer vol 'goodies'


Twee maanden alweer, liggen we aan onze boei in Tahiti en het voelt een beetje als thuis. We kennen onze buren, hebben een vast loopje naar de supermarkt. In onze mooie blauwe achtertuin moeten we regelmatig het gras, dat onderaan de boot groeit, maaien/afsteken. Klussen en poetsen zijn bijna dagelijks terugkerende bezigheden. We helpen nieuwkomers op weg en eten lekker met en bij mede zeilers.


















     Af en toe trotseren we de regen

Onze muziek vrienden, Steve en Lili, zijn ook weer gearriveerd en inmiddels hebben we twee optredens in de Marina verzorgd. Het is reuze gezellig met gemiddeld 50 cruisers per avond. Iedereen neemt iets te eten en te drinken mee. Er wordt gedanst en gezongen.



Langzaam hebben we de boot weer omgebouwd van huisboot naar vaarboot en bereiden ons voor om naar Moorea te zeilen. Al een half jaar hebben we niet gevaren en na een grondige controle van de boot blijkt alles nog naar behoren te werken. Nu nog de laatste boodschappen en we zijn klaar voor vertrek.


Nog twee mooie plaatjes





woensdag 4 april 2018

Paas eiland - Rapa Nui, het vervolg



Via Airbnb konden we een heel huis huren in Ranga Roa. We hadden mailcontact met Priscila en Miguel van Hare Sunset, waarin we uitgelegd hebben dat we IPB vlogen en dat we dus niet konden garanderen dat we daadwerkelijk zouden komen. Dat was voor hen geen probleem, ze begrepen de constructie. Gelukkig verliep zo wel de heen- als de terug reis, zeer voorspoedig.


Paaseiland is ongeveer 166 km² groot, 26 km x 16 km x 12 km. De officiële talen die ze daar spreken zijn Spaans en Rapa Nui. De lokale currency zijn Chileense Peso's, maar U$ dollars en €uro's worden ook overal geaccepteerd. Op de meeste plekken kun je pinnen. Wifi is er wel, maar zeer langzaam. Het klimaat is subtropisch. De temperatuur in de zomer is gemiddeld tussen de 15-28 gr. Celsius. In de winter, juli en augustus, is de temperatuur 14-22 gr. Celsius.


Het hoogste punt van Rapa Nui lig 555 m boven de zeespiegel, maar over het algemeen is het eiland glooiend. Het heeft een open structuur met uitgebreide vlaktes waar wilde paarden vrij rondlopen.


Eigenlijk bestaat Paaseiland uit drie vulkanen die aan elkaar gegroeid zijn. Er zijn drie enorme  kraters, die ieder een eigen micro klimaat hebben. De krater van Orongo heeft een diameter van een kilometer.


Behalve dan in het stadje Ranga Roa, is er nauwelijks bewoning op het eiland. Er zijn een paar goed begaanbare wegen en de rest is alleen te voet of met een SUV te bereiken.


Wij hadden een scooter gehuurd waarmee we de meeste plekken waar Moai's staan, konden bereiken. Op sommige plaatsen lieten we de scooter achter en gingen te voet verder.

























Doordat we de scooter hadden konden we het wel heel rustig aan doen tijdens deze korte vakantie. Ieder dag verkenden we een ander stukje van het eiland, waardoor we de magie van dit eiland rustig op ons konden laten inwerken.




Lekker ouderwets ansichtkaarten versturen. Ben benieuwd hoe lang ze er over doen.












Het was geweldig om hier te zijn en om dit mee te maken!!!

zaterdag 31 maart 2018

Paaseiland



Op 5 april 1722, ontdekte een Nederlands eskader onder leiding van Jacob Roggeveen ergens in het zuidelijk deel van de Grote oceaan een eiland, dat toentertijd op geen enkele kaart voor kwam. Omdat het die dag Pasen was, noemde hij het Paaseiland.


De eerste indruk die de Hollanders achterlieten bij de lokale bevolking was niet al te best. Terwijl de zeelieden ontscheepten, kwamen de eilandbewoners, nieuwsgierig maar ongewapend, in grote getale naar het strand. Plotseling werden sommige eilanders geraakt door kogels uit een musket. Volgens de logboeken van Roggeveen, was dit een ongeluk. De geschiedenis leert echter dat het zeker niet de laatste keer was dat er op de lokale bevolking geschoten werd door bezoekende naties. Voor deze gewelddadige gebeurtenis met de eerste Europeanen, heeft de Nederlandse regering op 11 juni 2005, officieel haar excuses aangeboden.


De lokale bevolking noemen hun eiland Rapa Nui. Hoewel het officieel Chileens grondgebied is, vinden de Rapanui dat ze in de Taimana thuishoren. De Polynesische driehoek, die in het noorden begrensd wordt door Hawai, in het zuidoosten door Paaseiland en in het westen door Nieuw Zeeland, dat in de Maori taal, Aotearoa heet.


Wij kennen Paaseiland, Easter Island, Isla de Pasqua, Rapa Nui, of hoe je het ook noemen wilt, als het eiland met de beelden. Deze beelden heten Moai.


Er zijn ongeveer 400 van deze beelden verspreid over het hele eiland. Staand, liggend, in gegraven, gerestaureerd, authentiek, in stukken en zelfs nog onafgemaakt in de steengroeve, waar ze gemaakt werden. Een ding is zeker. De Moai, zijn indrukwekkend! Ze zijn allemaal anders en sommige zijn zo groot dat je je echt afvraagt hoe het in godsnaam ooit mogelijk is geweest om deze beelden over het hele eiland, ook op echt afgelegen plaatsen ver van de 'fabriek', te kunnen plaatsen.


























Wij vonden het fantastisch om op Rapa Nui te zijn. Het eiland met 6000 bewoners wordt ieder jaar door ongeveer 80.000 toeristen bezocht. Het enige stadje dat zich op het eiland bevind, is Hanga Roa. Een heerlijk relaxed sfeertje hangt er. Genoeg restaurantjes, supermarkten in alle soorten en maten, lokale snuisterijen, koffie tentjes, alles is er.


Eerlijk gezegd, zijn we wel blij dat we met het vliegtuig naar Paaseiland zijn gegaan en niet met onze eigen boot. De omstandigheden om hier met een boot aan te komen zijn niet optimaal. Allereerst ligt het natuurlijk ver van alles, maar in de tweede plaats is het een eiland waar je zeer lastig aan land kunt komen. Er staan heel vaak enorme golven en de branding, waar je door heen moet om met je dinghy aan land te komen, beukt op de kust. Wind en regen zijn hier onvoorspelbaar en kunnen in een paar minuten van richting en kracht veranderen. De bodem is rotsachtig, waardoor het lastig ankeren is, maar gelukkig liggen er ook een aantal stevige moorings waar je je boot aan kunt vastmaken. Als je ook nog de swell op de koop toe neemt, die er voor zorgt dat je ligt te rollen in je bed, dan kun je met je eigen schip naar Rapa Nui gaan.


Voor nu wensen wij iedereen fijne Paas dagen. Volgende week meer.