Koffie visite

Het leuke van zo'n  KLM bestemming is natuurlijk de aanloop die je krijgt van collega's. Sinds een paar maanden als gezagvoerder op de Airbus maakte Paul Conrad zijn eerste reis naar Bonaire. Hij had zijn komst al via de mail aangekondigd en tevens bood hij aan om eventueel iets vanuit Nederland mee te nemen.
Ellen had nieuwe lenzen nodig dus zij greep deze gelegenheid met beide handen aan.
Naast de lenzen bracht de kersverse captain heerlijke Limburgse Kersenvlaai mee, iets dat je hier op het eiland echt niet kunt krijgen én een spuitbus met slagroom.

Onze buurman, Rudi van de Lizzy -gepensioneerd gezagvoerder- kende Paul nog van vroeger dus die kwam ook gezellig even op de koffie. We hebben weer volop verhalen uit de oude doos gehaald maar ook bijgepraat over het heden. Het was gezellig.

De volgende dag werden we uitgenodigd door Gerrit van der Meer. Hij is al jaren met pensioen -ook gezagvoerder- en heeft een huis hier op Bonaire. Wat hij er niet bij vertelde toen hij ons uitnodigde voor de koffie, dat we eerst de halve tuin moesten verbouwen voordat we koffie zouden krijgen ;-))

Op het terras bij het zwembad stonden een aantal plantenbakken die verplaatst moesten worden. Die dingen waren echter met geen mogelijkheid te tillen zo zwaar waren ze. Ellen vind het heerlijk om met haar handen in de aarde te zitten dus die kwam op het idee om de bakken dan maar leeg te scheppen. Zo gezegd zo gedaan. Na een uurtje scheppen en sjouwen was de klus geklaard, kregen we koffie en werd er later een heerlijke lunch geserveerd.

Divers Paradise

Op de kentekenplaten van Bonaire staat als slogan:"Divers Paradise".
Je komt hier dan ook méér mensen onder water tegen dan boven water.
Bonaire staat ergens in de top 10 van de wereld duikresorts.

Een jaar of tien terug  hebben we allebei, hier op Bonaire ons duikbrevet gehaald.
Voor mij was het inmiddels al weer 7 jaar geleden dat ik voor het laatst gedoken had. Ellen heeft 2 jaar terug nog een duik gemaakt. Samen hebben we besloten om toch maar even een opfriscursus te doen. Na wat theorie gingen we het water in waar we allerlei oefeningen moesten doen onder begeleiding van Jamie en Joyce, onze twee duikinstructeurs.  Nadat we weer enigszins gewend waren hebben we een duik gemaakt van ongeveer een half uur. Dit gaan we vanaf nu natuurlijk vaker doen.

Je moet een duikpenning kopen en de opbrengsten van deze penning komen geheel ten goede aan het onderwater- en het bovenwaternatuurpark. Het kost $25 en hij is een jaar geldig.

Het is maar goed dat ze af en toe zo eigenwijs is........

Maandag klusdag.
Er waren een aantal zaken die nog gedaan moesten worden op de boot en er is altijd wel een reden om dat uit te stellen.
Maandag, zo hadden we afgesproken, zouden we gebruiken om te klussen. Wat moet er allemaal gebeuren. Allereerst moet de watermaker een service beurt hebben. De filters moeten worden vervangen, het systeem moet gespoeld worden met chemicaliën en daarna moet er weer heerlijk vers water gemaakt worden. Alles bij elkaar een uurtje werk. Nadat ik de watermaker had gedemonteerd en het spoelproces in gang had gezet zou ik de lier op de mast gaan repareren.
Op de één of andere manier had een bepaald onderdeel van de lier het begeven waardoor hij niet betrouwbaar meer was. Dit onderdeel, een plastic ring, had ik van de week al besteld en was vanuit Sint Maarten naar Bonaire verzonden.

De watermaker stond te spoelen en ik kon aan de slag met de lier. Al het gereedschap dat ik nodig had aan dek gebracht, de plastic ring er ook bij. Het enige wat ik nog nodig had was een doos of een emmer om alle losse onderdelen in op te vangen. Zo'n lier is een prachtig stukje mechanica maar bestaat uit heel veel verschillende componenten.
Ik kom terug met een emmer en zie dat de plastic ring, die zelfs nog in de verpakking zat, verdwenen is. Je krabt jezelf een paar keer achter je oren. "Zie ik het nou goed of heb ik mij vergist, ik heb dat ding toch op het dek gelegd".

Dan kom je plotseling tot het besef dat de ring, met zakje en al, overboord is gewaaid. Daar sta je dan, ........ te vloeken........, U$40 down the drain.
Ellen hoorde mij en vroeg wat er aan de hand was. Nadat ze mijn verhaal had aangehoord dook ze gelijk met een snorkel het water in om te kijken of de ring wellicht onder de boot op de bodem zou liggen. 'Nou niet dus, hoogst - waarschijnlijk gewoon weggewaaid en weggedreven'. Nog meer vloeken.
Ellen kwam op het idee om een ander plastic zakje in het water te gooien om te zien welke kant het op zou drijven. "Wat een onzin", dacht ik bij mezelf, "dat zakje is al lang en breed ergens verderop gezonken".
Anyway, toch maar een plastic zakje in het water gegooid en gekeken welke kant dat ding uit dreef.
Ellen in de rubberboot er achter aan. Er was inmiddels best wel wat tijd verstreken nadat ik ontdekt had dat de ring was verdwenen en er stond ook een pittige wind.

Ik had er absoluut geen vertrouwen in. Ellen was al behoorlijk ver en haar zoekslagen werden steeds groter.

    Op een gegeven moment kwam ze terug............

Het is maar goed dat ze af en toe zo eigenwijs is..........,
daarom ben ik ook zo gek op haar!!!

De watermaker doet het weer fantastisch, de lier werkt weer naar behoren en 's-middags hadden we ook nog tijd, om met Norma en Franz van de Vela - die net waren aangekomen vanuit de Maagden eilanden - een tochtje te maken over het eiland.

Een feest van herkenning

Het is een feest om op Bonaire te zijn, heel veel bekende plekken en heel veel bekende mensen.
Zondag middag op de fiets naar Jibe City. Het is toch 12 km heen en weer 12 km terug en dat met een vouwfiets tegen de wind in. Je moet er wat voor over hebben maar het was alleszins de moeite waard.
Dit is ook de plek waar veel KLM collega's komen. Het was dan ook een feest van herkenning.
Oud collega's, collega's die op vakantie zijn maar ook collega's die 'gewoon' aan het werk waren.

                                     Bonnie Brouwer en Margot Frank.

Gelukkig heeft Bonaire ook nog heel veel onbekende plekken, o.a het nationale park: "Washington Slagbaai". Dit natuurpark bedekt bijna één derde van de noordkant van het eiland. Ruige natuur, een aantal meertjes, heel veel flamingo's en een berg. Deze berg, de Brandaris, 235 m hoog hebben we beklommen.

Rudi van de Lizzy had ons uitgenodigd, samen met Lies en Gerard om een tochtje door het natuurpark te maken en tevens om de berg te beklimmen. Het was een pittige wandeling. Je moet op tijd vertrekken anders wordt het te heet om dit nog te kunnen doen. De beloning ligt op het eind wanneer je op de top een prachtig uitzicht hebt.

Een zwempartij en een heerlijke, lokale lunch (Cabrito= gestoofd geitenvlees met rijst), bij Rose Inn completeerde de dag.

Ons telefoonnummer op Bonaire

Bij een langer verblijf hoort ook een telefoon nummer.

Ons lokale nummer hier is: +599 7801709

(Wil je bellen, houd dan s.v.p rekening met min 6 uur tijdsverschil t.o.v Nederland)

Thuis komen

 

Met het vliegen zijn we al heel vaak op Bonaire geweest, dit eiland is dus niet onbekend voor ons. De afgelopen week voelde dan ook wel een beetje als thuiskomen.

We mochten de auto van Rudi en Marijke gebruiken. Zij zijn hier al helemaal ingeburgerd en van hen kregen we dan ook allemaal tips over supermarkten, winkelen, restaurantjes etc. Samen met Lies en Gerard hebben we het eiland verkend. Voor hen was alles nieuw en voor ons was het een hernieuwde kennismaking.

                                               De beroemde zoutbergen

                                Kiten en duiken zijn dé sporten op Bonaire.

                          Maar laten we vooral het strandleven niet vergeten.

                     Hier samen met Christine, de eigenaresse van Jibe City.

Het was ook heel leuk om weer allerlei KLM collega's te zien die hier meerdaagse stops hebben. We gaan er vast en zeker nog heel veel ontmoeten.

Bonaire

Ze zeggen wel eens: "Home is where the heart is". In ons geval is het: "Home is where the boat is" en dat is nu Bonaire waar we werden verwelkomd en opgevangen door onze eigen 'zeemeerman', Rudi.

Rudi en Marijke varen met hun zeiljacht Lizzy, een Island Packet 42 alweer zo'n 5 jaar hier in het Caribisch gebied.

Na een oversteek van 487 nm in 3 dagen en 6 uur vanaf Sint Maarten naar Bonaire is champagne natuurlijk wel gepast.

Een uurtje na ons kwam ook de Sylfer aan. Gerard en Lies werden natuurlijk ook opgevangen en welkom geheten.

Vrijdagmiddag 14 juni 2013 om 13.45 lokale tijd, precies één jaar en 2 dagen nadat we zijn vertrokken uit Enkhuizen, zijn we aangekomen op Bonaire. Dit eiland gaan we voor de komende maanden, 'thuis' noemen. Na een heerlijke nachtrust hebben we de zaterdag gebruikt om in te klaren, boodschappen te doen en internet op de kop te tikken.
's Avonds zijn we met z'n zessen uit eten geweest bij Bobbejaan,  waar ze de lekkerste spare ribs serveren, om de aankomst te vieren. Later op de avond zijn we nog even naar Jibe City gereden, een trendy lounge/strand tent aan de andere kant van het eiland, om daar wat te drinken en naar live muziek te luisteren.

Ons eerste weekend in Bonaire kon niet beter beginnen ;-))))