dinsdag 16 oktober 2018

Bula, vinaka. Dank je wel en tot ziens

Denk nou niet dat het alleen maar feest is bij ons

Ondanks de vieze uitstoot van de suiker fabriek, zijn we (natuurlijk) langer in Lautoka gebleven dan gepland. Na de vervanging van de gebroken stag is Frits van de Bella Ciao -hij is boot bouwer- bij ons in de mast geweest om de rest van de verstaging te controleren. "Ik kijk anders dan jij", waren zijn woorden. Helaas, hij ontdekte inderdaad een gebroken 'tier' in de verstaging en een scheurtje in één van de spanners. Een potentieel zeer gevaarlijk situatie.


De lokale tuiger blijkt vlakbij te zitten, dus Martin er meteen heen in de taxi. Het ging allemaal té voorspoedig, de machine om een nieuwe stag te maken begeeft het terwijl onze draad er in zit. Gelukkig is er nog zo'n machine op het eiland, in Suva de hoofdstad, op 'slechts' vier uur rijden van onze boot. Uiteindelijk drie dagen later en na een hele lange taxi rit, is alles weer voor elkaar.

Ondertussen, terwijl we druk zijn met de voorbereidingen voor de oversteek naar Nieuw Zeeland, houden we één oog op het 'weer' gericht. De depressies, van uit Australië en Nieuw Zeeland, komen met een bepaalde regelmaat onze kant op. Nu is het net de truc om met het staartje van het slechte weer hier te vertrekken, om voor de volgende depressie daar aan te komen.


Ieder ochtend om 07.15 zitten we bij de radio, om naar de laatste weerberichten van Gulf Harbour Radio vanuit Nieuw Zeeland te luisteren

We hadden ook al een tijdje problemen met de korte golf radio en de stuurautomaat. Zodra we gaan zenden, besluit de Acapella een andere koers te gaan varen. De stuurautomaat gaat op dat moment helemaal haar eigen gang. Erg vervelend, vooral in het donker, want dan moet er toch op de hand gestuurd worden. Op advies van Reto van de She San, is Martin onderin de boot gedoken om de koperen strip, die voor de verbinding zorgt, te controleren. Deze bleek inderdaad op een onzichtbaar plekje half vergaan te zijn.

Jim, van de Victoria had gelukkig nog een stuk liggen en voor een blikje bier wilde hij er wel van af. Probleem ook weer opgelost.

In Nieuw Zeeland is het nu nog winter en de temperatuur, ligt daar nu rond de 15 graden. Wij hebben een goede kachel aan boord, maar deze is de afgelopen zes jaar niet gebruikt. Natuurlijk deed ze het niet toen we haar wilden opstarten. De brander bleek volledig gecorrodeerd en verstopt. We hebben een reserve brander bij ons, dus na een middagje klussen is deze vervangen en zijn we klaar om de kou te trotseren.


Dus, als jullie denken dat we alleen maar aan het feesten en beesten zijn...... Het is gewoon hard werken, dit leventje ;-))

Angela van de She San, heeft bij Heineken gewerkt en zij is officieel bierbrouwer. Zij maakt (brouwt) zelf allerlei drankjes. Het leek haar wel leuk om zelf  eens een keer Kava te maken, van de peperplanten die we normaliter aan de chiefs geven.

Ogen dicht en doorslikken

Oeps
Het spul is niet te pruimen. Je wordt er wel lekker rustig van en je slaapt er heerlijk op.















      Bula




Op dit moment liggen we bij Musket Cove en hebben het erg gezellig met alle boten die ook willen vertrekken. Het 'weer' is het gespreksonderwerp van de dag. Het lijkt erop dat er woensdag 17 oktober vertrokken kan worden. We beginnen met veel wind en hoge golven, maar na een paar dagen zwakt dit af. De totale afstand naar Opua in Nieuw Zeeland is 1100 nm. We denken dit in ongeveer 8 dagen te kunnen doen. Ook deze keer, is Gerard van de Sylfer onze weerguru en helpt ons met de routering.


We houden jullie op de hoogte.

PS. We zijn inmiddels uitgeklaard en vertrekken woensdag de 17e.

zaterdag 13 oktober 2018

Nog meer Fiji



Na een week in het 'Paradijs', vertrekken we met ZO wind naar Makogai, een vroegere lepra kolonie. Hier woonden begin 1900 tot halverwege de jaren 50, ongeveer 5000 mensen. Op de totaal overwoekerde begraafplaats liggen 1500 mensen begraven. Tegenwoordig is Makogai kweekvijver van de Giant Clams.


Na aankomst op het eiland geven we onze cava af aan de hoofd man en krijgen vervolgens toestemming om het eiland te bezoeken.
We hadden van te voren al veel informatie gekregen over het ritueel dat Sevusevu heet.
Op ieder eiland is een 'Chief'. Zodra je ergens voor anker ligt word je geacht bij de chief op bezoek te gaan om toestemming te vragen om op het eiland te mogen zijn.
Je geeft de chief een 'bosje', in krantenpapier, ingepakte takken. Dit zijn de wortels van de Yagona oftewel, peperplant. Van de gemalen wortel maken ze een drankje waar je heerlijk relaxed van wordt. Het drankje ziet eruit als afwaswater, het zit in een grote kom en met een halve kokosnoot schep je de drank eruit. Je zit in een kring en de kom met kava gaat rond. Je vult je kokosnoot, klapt één keer in je handen en drinkt je kokosnoot, in één teug leeg, waarna je drie keer klapt. Dit gaat net zo lang door tot de kom helemaal leeg is of tot het moment dat je een goede smoes hebt gevonden om te vertrekken.


Op Makogai, woont de chief helemaal aan de andere kant van het eiland. Hier mochten we de yagona afgeven aan de opzichter van de clam kwekerij. Deze opzichter was tevens de vertegenwoordiger van de chief op dit deel van het eiland. Na een korte en versnelde 'sevusevu', werden we welkom geheten en mochten we ons vrij bewegen over het hele eiland.

Eneoki, de opzichter, geeft ons een rondleiding door het oude lepra dorp en de begraafplaats.


Tevens geeft hij uitleg over de Giant Clams. Dit zijn letterlijk 'reuze schelpen'. Ze kunnen wel 1.80 m doorsnee worden. Er leeft een dier in en je kunt de schelp maar beter niet aanraken, want dan klapt hij dicht. Het ding heeft zoveel kracht dat hij gemakkelijk je arm breekt.



Aangezien er slecht weer op komst is, blijven we maar een dagje op Makogai.


We besluiten beschutting te zoeken op het  zuidelijke hoofdeiland, Viti Levu. We zeilen van waypoint naar waypoint, tussen de riffen door. Gelukkig is het mooi helder weer en zijn de riffen goed te zien.

Terwijl Martin op zijn manier de wacht houdt,




















Bakt Ellen een heerlijk...



's Nachts wil je hier niet varen, dus zoeken we een beschut plekje om de nacht door te brengen. Er staat wel veel wind, maar achter de mangrove bossen van het eilandje Nananu I Ra liggen we goed. Via Vatia Warf gaan we naar Lautoka, de op één na grootste stad van Fiji. We ankeren voor het Bekana resort met uitzicht op de stad.


In de stad staat een suikerfabriek. Het is hoogseizoen voor de suikerriet, dus de fabriek  draait op het moment dag en nacht. Er komt een enorme zwarte walm uit de schoorstenen van de fabriek, met gevolg dat er iedere ochtend een vieze laag zwarte roet op de boot ligt.





We zullen hier niet al te lang blijven. 


Ondanks de viezigheid is het een gezellig stadje met de nodige restaurantjes, winkels met allerlei snuisterijen, supermarkten, stoffen winkels en een grote overdekte groente en fruit markt.

 Couleur local
En de zonsondergang is prachtig


donderdag 4 oktober 2018

Fiji

In SavuSavu, schrijven we ons in voor een seminar van Curly Carswell. Hij woont en zeilt al zo’n 40 jaar in Fiji, kent alle mooie plekjes en weet de routes om er te komen. Er zijn heel veel bommies rond de eilanden en om veilig tussen deze koraal bergen door te laveren krijgen we, tegen een kleine vergoeding, de waypoints en routes van Curly. Na bestudering van de diverse routes én met uitleg van Curly, kunnen we met een gerust hart op weg.


Samen met de Eye Candy vertrekken we naar Viani Bay, om daar te gaan duiken bij het Rainbow Reef. Deze duikspot staat in de top 10 van de wereld. Bij de Dive Academy, die gesitueerd is in Viani Bay, boeken we 2 duiken.


 Het is absoluut een top duikplek. We zwemmen door een lange tunnel naar beneden en komen uit in een ravijn dat vol zit met vis en kleurrijk koraal. De duikplek heet niet voor niets ‘Rainbow Reef’. De vele kleuren die je ziet zijn fenomenaal.


Na terugkeer van de duik staat er een heerlijke Indiase lunch voor ons klaar.


Viani Bay is een prachtige beschutte baai. Via de radio krijgen we berichten over harde wind en regen maar bij ons schijnt de zon en het water is spiegel glad.
Naast de duikschool staat een lagere school. De kinderen uit omliggende dorpen worden ‘s ochtends en ‘s middags, niet met de schoolbus, maar met de schoolboot gebracht en gehaald. 


Het onderwijs is goed geregeld. De voertaal op school is Engels en het is gebruikelijk op al deze eilanden dat de kinderen een school uniform dragen. Aan de kleur kun je zien, op welke school ze zitten.



Natuurlijk gaan naast alle leuke dingen de onderhoud klussen aan de boot gewoon door. Het grootzeil moest gerepareerd worden en de watermaker had ook dringend weer aandacht nodig.








We hebben weer internet en kunnen hierdoor regelmatig contact houden met Nederland. Met Martin’s moeder gaat het steeds minder goed, dus we stellen onze plannen iedere keer weer bij en houden rekening met een versnelde terugkeer naar Nederland.
Van de week is mam met de ‘wens ambulance’ vanuit Friesland naar Eindhoven gebracht om haar dochter nog een keer in haar eigen huis te kunnen bezoeken.







Via Alberts Cove op het eiland Rabi (spreek uit Rambi), waar we met samengeknepen billen tussen de bommies doorvaren, komen we bij het Paradise Resort op Taveuni. We liggen met nog een paar boten aan moorings voor het resort. Eenmaal aan land worden we als gasten verwelkomd en mogen van alle faciliteiten gebruik maken. Deze week is een soort 'second honeymoon', we genieten volop.


Voor vertrek gaan we nog langs de groenten tuin van het resort, waar we een rondleiding krijgen van Elvin. Hij weet veel van de medicinale werking van alle planten en geeft ons ook nog een paar heerlijke Indiase recepten mee. Ooit geweten dat vrouwentong of Sansevieria goed is voor in de slaapkamer en de bladeren, indien verwarmd, als compress op zere ledematen kunnen worden gebruikt? Papaya is niet alleen lekker, maar ook goed tegen allerlei kwaaltjes.



We bezoeken de slager bij de cattle farm. De koeien zijn net geslacht, dus supervers vlees.
De snelkookpan tevoorschijn gehaald en er wordt weer voor de komende weken rendang en beef curry geweckt.


De weerberichten zijn inmiddels gunstig genoeg om richting zuider eiland, Viti Levu, te vertrekken.
We hebben genoten van ons weekje in het paradijs.

Acapella voor Paradise Resort, Taveuni



                                  Iedere dag verse bloemen

In de honeymoon hangmat

Zoek het verschil...

Jammen met Eric en Jacob, aan boord van de Jonas

                                                            Volop gezelligheid met Jonas en Scoots

donderdag 20 september 2018

Tonga - Fiji

Taartjes en gebak ter gelegenheid van de 12e verjaardag van onze kleinzoon, Bardo

De laatste weken in Tonga zijn omgevlogen. We hebben nog een aantal eilanden bezocht en heerlijk geankerd in prachtige baaien, veel gesnorkeld en met een aantal zeilers een Tongan Feast meegemaakt. Dit is een op traditionele manier bereide maaltijd, met folklore en dans.



Swallows Cave, snorkelen in een grot was één van de hoogtepunten. Miljoenen kleine visjes, die synchroon in patronen zwemmen, een soort onderwater ballet.


Inmiddels zijn we al ruim twee weken op Fiji. De oversteek van Tonga naar SavuSavu, in Fiji is 'slechts' 400 mijl. Met een mooie lopende wind van achteren en stroom mee, doen we dit in een kleine 3 dagen.


Onderweg toch steeds op de uitkijk naar walvissen, maar helaas..... Wat we wel midden op zee tegen komen, is een drijvende Walker Bay dinghy. Met veel moeite hebben we het ding aan boord van de Acapella gehesen, vastgebonden en meegenomen. We rekenden ons al rijk. Zo'n bootje kost toch ongeveer U$2000.


We wisten van een Amerikaanse boot de Sedna, dat ze een maand geleden in Tonga, hun bijbootje  verloren waren. Het zou toch een onwaarschijnlijk toeval zijn, dat wij hem 400 mijl verderop vinden.


Bij aankomst in Fiji, via via contact gezocht met Sedna en inderdaad het bleek hun bootje te zijn. We kregen een mailtje van ze, met het verzoek om het bootje in SavuSavu in de marina achter te laten. Ze zouden het daar dan t.z.t oppikken. "Thank you, thank you, thank you".

Een tweede, minder fijne gebeurtenis deze tocht, was een luide knal midden in de nacht. De intermediaire diagonale verstaging, linksboven in, was afgebroken. Met dyneema lijn hebben we extra steun voor de mast gecreëerd, zodat er niet al te veel pompende beweging zou ontstaan, waardoor de mast eventueel zou kunnen breken. Met de zeilen ingerold, om zo weinig mogelijk kracht op de verstaging te hebben, zijn we op de motor verder gegaan. Gelukkig was het niet echt ver meer, nog ongeveer 80 nm.












Wonder boven wonder hadden we nog een 'oude' reserve stag. Een paar jaar geleden hebben we op Bonaire beide stagen vervangen en de ene die nog goed was aan boord gehouden. De dag na aankomst, hebben we gelijk met hulp van Andrew van de Eye Candy, de D2 vervangen, de verstaging gespannen en de mast opnieuw getrimd.

Fiji is weer een nieuwe belevenis. Er zijn twee hoofd eilanden, Vanua Levu in het noorden en Viti Levu in het zuiden. Hier omheen liggen  320 kleine eilandjes, waarvan 110 onbewoond.


Ook hier zijn de mensen weer heel hartelijk en open. Ze groeten spontaan met "Bula" en zijn geïnteresseerd in de zeilers.

In de winkels kun je bijna alles kopen en op de markt vind je een grote verscheidenheid aan groente en fruit. We zijn positief verbaasd over de prijzen in de restaurantjes. Al voor €5 pp kun je heerlijk eten. Er wordt deze week dus niet gekookt.  We verwennen onszelf met eten uit India, China en Korea. We barbequen in de tuin van de Jachtclub en eten vers gevangen vis.

Via andere zeilers vrouwen hoorden we dat er een heerlijke Spa is in het stadje. Dus samen met Hanny van de Jonas een verwendagje genomen. In bad met warm water uit de hotspring, massage, manicure, pedicure  en een facial. Als herboren kwamen we weer terug bij onze mannen.


vrijdag 24 augustus 2018

Swimming with the Whales



Bovenaan ons wensenlijstje staat zwemmen met walvissen. Tonga is één van de weinige plaatsen op de wereld waar je dit kunt doen. De Bultrug walvissen zwemmen ieder jaar vanuit de poolgebieden, richting de evenaar om te paren en te baren. Rond augustus/september zijn ze altijd in de wateren rondom Tonga te vinden. De dracht van de Bultrug duurt ongeveer 11,5 maand en ze baren om de 2 á 3 jaar. Op het moment dat het jong geboren wordt, is het al 4 m lang en weegt 1,5 ton.

Captain Simeon
Divemaster Baja

Onze tocht begint om 07.30 uur bij Beluga Diving. Samen met captain Simeon, dive master Baja en in het gezelschap van 6 andere 'lotgenoten', varen we in een kleine aluminium boot met hoge snelheid tussen de eilandjes door richting het zuiden, naar open zee.


Iedereen stond op de uitkijk om de 3 m hoge spuiters van de walvissen te spotten.


Zodra we in de buurt zijn moeten we klaar staan om in het water te springen. Baja, de divemaster gaat eerst, om te kijken of het vertrouwd is. Als alles okay is, krijgen wij het commando: "Get ready, jump, hurry, hurry, hurry".


We zwemmen zo snel mogelijk in de richting van de enorme dieren, maar helaas de eerste pogingen mislukken doordat de Bultruggen de diepte in duiken.
De mannen hadden een microfoon onder de boot hangen, waardoor we het gezang van de walvissen goed konden horen. Een Bultrug produceert het meest langdurige en meest gevarieerde gezang uit de dierenwereld. Ze kunnen meer dan 24 uur aan één stuk zingen. Uit onderzoek blijkt dat de liederen van de Bultrug eenzelfde hiërarchische structuur als mensen taal hebben. Hiermee behoort de taal van deze walvis tot één van de meest complexe communicatie vormen in de dierenwereld.

Uiteindelijk hebben we geluk. Een moeder met een kalf. De moeder was zeer relaxed en liet ons heel dicht bij komen.


Met vier snorkelaars tegelijk mochten we moeder met kind bewonderen en een stuk met haar mee zwemmen . Kippenvel, wat een bijzondere ervaring.


Enkele weetjes:
Wetenschappelijke naam: Megaptera novaeangliae. Engelstalige naam: Humpback whale
Een volwassen Bultrug, wordt ergens tussen de 11 en de 19 meter lang. Ze wegen 25 tot 35 ton en kunnen wel 45 jaar oud worden.
Geschat wordt dat tijdens de walvis jacht in de 19de en 20ste eeuw ongeveer 250.000 Bultruggen zijn gedood. Naar schatting leefden er in 1966, toen de jacht werd verboden, nog slechts 1400 dieren. De populatie is sindsdien weer uitgegroeid en bestaat nu uit ongeveer 80.000 dieren. De Bultrug wordt sinds 2008 niet meer beschouwd als een bedreigde diersoort.
Bultruggen zijn trage zwemmers, hun gemiddelde snelheid bedraagt 4 tot 6 knopen. Tijdens hun tocht, van en naar de polen eten de Bultruggen niet. Aan het einde van het seizoen zwemmen de dieren weer 8000 km terug naar de visrijke wateren van het poolgebied om zich daar te voeden met vis en kril.


Dat een ontmoeting met Bultruggen ook anders kan verlopen, bewijst de aanvaring die onze vrienden, Frits en Reinhilde van de Bella Ciao, van de week hebben gehad met een slapende Bultrug.

De schade aan het zwaard van hun catamaran is behoorlijk. Het dier moet zeker ook gewond zijn aangezien ze grote stukken huid op de boeg van hun schip hebben gevonden.












De reparatie is inmiddels al in volle gang. Gelukkig weet Frits hoe het moet, want hij heeft deze boot helemaal zelf gebouwd.