zondag 19 januari 2020

Acapella on the road - Auckland to Wellington

Nog even oefenen en hij kan zo met de 'Haka' (Maori wardance) mee doen

Na terugkeer uit Sydney, zijn we na een nachtje slapen in het Kiwi Airport Motel - waar we de auto 10 dagen gratis konden parkeren - in de richting van Whitianga in Coromandel gereden. Hier hadden we een afspraak met Alco en Rozemarije en hun zoontje Kian. We hebben Alco en Roos vijf jaar geleden in de Carieb ontmoet. Ze waren toen onderweg naar Nieuw Zeeland om daar te gaan wonen en leven. Het is hen gelukt.

(foto van Face Book)

In Whitianga sliepen we op een parkeerplaats midden in de stad. Dit is het voordeel als je een 'self contained' campervan hebt. Dan mag dit. Je vindt overal vrije kampeerplekken, de één wat groter dan de ander, maar er is altijd wel ergens een plekje te vinden.

Alco en Roos vertelden ons over "Hot Beach", een half uurtje rijden vanaf  Whitianga. Dit hadden we ook al van anderen gehoord als aanbeveling.


Als je op Hot Beach, ongeveer van 2 uur voor tot 2 uur na laagwater, een gat graaft in het zand, stuit je op een gegeven moment op 'warm water'. Ja echt warm, soms wel heet. In het hele gebied is vulkanische activiteit. Het is niet eens zover van White Island, waar onlangs zeer onverwacht een eruptie plaatsvond.
Laagwater was om 10 uur in de ochtend, dus we hebben ons eerst maar geïnstalleerd op de Top10 Camping naast Hot Beach. De volgende ochtend gingen we gewapend met een schep naar het strand. Er waren al tientallen mensen aan het graven, wat hilarische plaatjes opleverde. Als het in jouw gat niet lukt, kun je altijd nog een andermans gat gebruiken. (Dan zeggen ze dat Duitsers erg zijn..)


Nieuw Zeeland is natuur, natuur en natuur volgens een Nederlandse mevrouw, die hier al sinds haar 16e woont. We ontmoetten haar in de Fernland Spa, bij het stadje Tauranga. Bij de Fernland Spa overnachten we, want we mogen dan gratis gebruik maken van het op natuurlijke manier verwarmde mineralen bad. Heerlijk.  'sAvonds hebben we een plons genomen en de volgende ochtend voor vertrek nog een keer.


Zoals reeds gezegd, in een heel groot deel van dit gebied vind je thermische activiteit. Rotorua, onze volgende stop, is er juist wereldberoemd om. Hier heb je Te Whakarewarewa Thermal Reserve. Hier bevind zich de Pohutu Geyser, de grootste geyser in de zuidelijke hemisfeer. Hij spuit ongeveer twee keer per uur en de straal kan een hoogte van wel 30 meter bereiken.


Na de geysers, was Lake Taupo aan de beurt. Een enorm groot meer, ooit ontstaan door een vulkaan uitbarsting, leerden we later in het Te Papa museum van Wellington. In feite is het meer een enorme kratermond. In de duinen die het meer omgeven, konden we ook gratis kamperen. Er stonden wel 60 campers, in alle soorten en maten. Op het hele terrein was slechts één toilet aanwezig. Een 'huuske', een gat in de grond met daarbovenop een pot. Soms stonden er wel tien mensen in een rij te wachten, allemaal met een toiletrol onder de arm. Het water van het meer was steenkoud, maar bikkels als we zijn, hebben we toch gezwommen.

We zijn onderweg naar South Island, maar de wijnroute op het noord eiland konden we natuurlijk niet overslaan.

Poppie, een sprankelende wijnmaakster die heerlijke wijnen maakt

Nieuw Zeeland staat natuurlijk ook bekend om zijn heerlijke wijnen. Het gebied rond Martinborough in het zuidoosten van het Noord Eiland heeft een goede reputatie. Er zijn enorm veel winery's die dagelijks proeverijen organiseren. Voor €6 kun je zes verschillende soorten wijn proeven. Dit was aan ons natuurlijk wel besteed. Op de camping konden we fietsen huren en hiermee hebben we diverse winery's bezocht. Het resultaat zie je hier onder.



Wellington, was onze laatste stop voordat we konden oversteken naar het Zuid Eiland. Tja, het is gewoon een 'grote' stad, met winkels, restaurants, veel mensen, gezelligheid en ook het Te Papa museum, het antropologisch museum van Nieuw Zeeland. Hier hebben we het grootste deel van de middag doorgebracht.


Inmiddels zijn we met de Interislander ferry overgestoken naar Picton op South Island. Hierover in het volgende blog meer....


zondag 12 januari 2020

Acapella down under


Sinds kerst zijn we al constant 'on the road'. Soms is het lastig om het blog te updaten aangezien dit alleen op de laptop kan. Voorheen had ik ook een app ter beschikking en kon ik e.e.a al op mijn telefoon of iPad voorbereiden maar helaas heeft Google de app niet bijgewerkt en toegankelijk gemaakt voor ios 13.


Laten we maar even bij het begin beginnen. Kerst hebben we bij Naylene gevierd. Zij werkt in Whangarei Town Basin, waar we met de boot liggen en ieder jaar nodigt zij alle zeilers bij haar thuis uit om gezamenlijk kerst te vieren. Zij is 'crazy' van kerst en haar huis is van onder tot boven, binnen en buiten, volledig versierd. Je weet niet waar je moet kijken.


Het huis van Naylene en haar man Phil staat op een heuvel omgeven door bomen op ongeveer 40 min rijden van Whangarei.

Wij hadden al eerder het genoegen om in de 'Hide Out' -zo heet hun huis- te logeren en ook deze keer had Naylene gevraagd of we kerstavond al konden komen. We konden dan blijven slapen en de volgende dag helpen met de voorbereidingen van het 'event'.
Uiteindelijk waren we zeker met 50 zeilers, die allemaal eten en drinken hadden mee genomen. Het werd een enorm gezellig bacchanaal.


De dag na kerst hebben we gebruikt om de boot op orde te maken en alle voorbereidingen te treffen voor onze vlucht naar Sydney en de daaropvolgende road trip naar het Zuid Eiland van Nieuw Zeeland.

Tot op het laatste moment bleef het spannend of we wel of niet naar Australië zouden vliegen i.v.m de bosbranden, ontstaan door de aanhoudende droogte. De beelden die je op de televisie ziet waren erg verontrustend. Zowel de Jonas als de Eye Candy verzekerden ons dat het veilig was om te komen.


Om heel eerlijk te zijn hebben we niet of nauwelijks iets mee gekregen van de enorme ramp die zich in het land voltrekt. Een dag was het een beetje heiig vanwege de rook, verder hebben we er niets van gezien.


We kwamen met regen aan in Sydney. Eerst twee nachtjes in een hotel en daarna ingescheept op de Jonas, de boot van onze vrienden Hannie en Jacob.


De Jonas lag geankerd in Rosebay waarvandaan je een schitterend uitzicht had op het beroemde Opera House en de brug.


Ook Cindy en Geert van de Zensation die op de terugweg van België naar NZ waren hebben een tussenstopje gemaakt in Sydney om daar Oud en Nieuw te vieren.





Het was super gezellig. Met de 'Hop on, Hop off bus' hebben we een City Tour gedaan, veel gewandeld en het beroemde Bondi Beach bezocht. Hannie heeft olie bollen gebakken, we hebben veel gedronken en heel veel gelachen.


Ook  hadden we een koffie afspraak met John en Jolanda van de JoHo, die we een paar jaar geleden in New York hebben ontmoet. Zij zijn inmiddels weer terug in Nederland, de boot is verkocht. Ze hebben nu 5 maanden een sabbatical en maken vliegend en met de auto een rondreis door Japan, Australië en Nieuw Zeeland.


Tenslotte zijn we met de trein naar Kiama gereden, ongeveer 2,5 uur naar het westen vanaf Sydney. In Kiama hebben we bij Andrew en Clare gelogeerd van de Eye Candy. Vrienden die we al heel lang kennen en die we nu eindelijk eens in hun privé omgeving konden meemaken.
Het was zo gezellig dat we er geen moment aan gedacht hebben om foto's te maken.

Het vuurwerk in Sydney is zeker spectaculair. (Helaas is dat bijna niet te vangen op een foto.)
De omstandigheden om de oudejaarsavond te vieren waren ook bijzonder. In Rosebay lagen we nog relatief rustig. daar zijn maar twee boten van hun anker geslagen. In een baai om de hoek, Farm Cove, zijn tientallen boten van hun anker geslagen of gaan krabben. Er stond ook een enorme klap wind. wij hebben 37.2 knopen gemeten.
Ieder jaar opnieuw word je gewaarschuwd om zoveel mogelijk fenders buiten te hangen omdat het zo druk is op het water. (Vergelijk het met de drukte op Koningsdag in de grachten van Amsterdam)





Na een week Australië, zijn we terug gevlogen naar Auckland, waar we met BEN direct aan onze road trip zijn begonnen. Hierover volgende week meer.......



zondag 15 december 2019

Acapella on the road


Toen we van een huis op een boot gingen wonen vroeg dat enige aanpassingen. Nu we van een boot, tijdelijk, in een auto gaan wonen vraagt dat nog meer aanpassingen. De ruimte in de auto is erg beperkt. De ruimte die we hebben in Ben is ongeveer net zo groot als onze slaapcabine in de Acapella. Volgens mij noemen ze dit 'downsizing'.

Het is heel leuk om weer iets nieuws te ondernemen en de beperkte ruimte is eigenlijk alleen maar een uitdaging. We hebben al een aantal aanpassingen gemaakt, waardoor het leven in de bus toch gemakkelijker wordt.


Ellen is heel handig met de naaimachine en zij heeft twee tenten gemaakt.


Een aan de achterkant en een soort voortent. De tent aan de achterkant is heel handig als je je wilt omkleden, wassen of andere momenten waar je wat privacy bij nodig hebt. Ook kan het straks als een klamboe dienen in geval de muskieten aanvallen.


De voortent, geeft schaduw, houdt de regen een beetje tegen en maakt onze leefruimte iets groter.
Voor niet al te veel geld en met hele simpele middelen hebben we de oppervlakte van Ben bijna verdubbeld.



We hebben nieuwe matrassen gekocht, een gammel tafeltje vervangen, de auto opnieuw ingericht,  en wat technische dingen laten doen (o.a. de airco laten repareren). Nu willen we alleen nog een service accu in de auto plaatsen. We kunnen dan ook klein elektrische apparatuur gebruiken zonder dat we bang hoeven te zijn, dat we start accu leegtrekken. Dit is nog even een projectje.

Kamperen is heel gemakkelijk in Nieuw Zeeland. Onze auto is 'Self Contained'. Dit betekent dat we een toilet aan boord hebben en tenminste drie dagen in het wild kunnen kamperen terwijl we met water en afvalwater helemaal zelfvoorzienend zijn.


De meeste campings zijn super goed geoutilleerd, met volledig ingerichte gemeenschappelijke keukens, wasmachine's, douches en toiletten. Overal is het schoon en de campers houden het doorgaans ook goed schoon.


Inmiddels zijn we drie keer met Ben op stap geweest en we denken dat we er wel klaar voor zijn. (Zie het filmpje hieronder)


Eerst vliegen we volgende week naar Sydney waar we oud en nieuw gaan vieren aan boord van de Jonas, met onze vrienden Hannie en Jacob. We blijven maar een weekje in Australië, want dat is lang genoeg om ons NZvisum weer voor drie maanden te verlengen. Als we dan terug zijn rijden we gelijk door vanaf Auckland in de richting van het Zuid Eiland.

We hebben min of meer al een idee over de route die we willen rijden en er valt hier genoeg te zien.

Van een aantal lezers weten we dat ze ook in NZ zijn geweest. Wij zouden het heel leuk vinden om van jullie je top 3 plekken/aanbevelingen te krijgen van plaatsen die we echt moeten bezoeken.

sy.acapella@gmail.com

zondag 1 december 2019

Ter land, ter ... en in de lucht


Als afsluiting van het Bay of Islands Cruisers Festival hebben we met ongeveer 15 boten, onder begeleiding van Nigel en Amanda van de Varakai, een hele tocht gemaakt door de Bay of Islands.


De BOI is een prachtig vaargebied in de buurt van Opua en bestaat uit een paar honderd eilandjes. We tellen iedere rots die uit het water steekt mee ;-)) Nigel en Amanda organiseren tochten van en naar de eilanden (lees Fiji en Tonga). Ook in de BOI kennen zij alle mooie plekjes en dit is hun manier van acquisitie.

Wij noemen het een 'Amerikaanse Fuif' , maar hier heet het 'Going Dutch' 
Iedereen neemt iets te eten mee en je deelt het met z'n allen.

Het was super gezellig, mooie baaitjes, leuk gezelschap, heerlijk eten en zelfs spelletjes op het strand.

Van uit de BOI zijn wij direct door gevaren naar Whangarei. In dit dorpje  hebben we vorig jaar ook gelegen en ook deze keer parkeren we Acapella hier, om vervolgens 'land' dingen te gaan doen. Dat we met samengeknepen billen en met 32 knopen tegenwind de rivier op moesten varen om in Whangarei aan te komen, vermelden we maar niet. Dat de stuurautomaat onder weg van Opua naar het begin van de rivier vreselijke kuren kreeg, daar hebben we het ook niet over. Ter land, ter zee en in de lucht.


Er moest natuurlijk eerst geklust worden aan de boot. In Opua hebben ze geprobeerd om de boiler te maken, maar deze sukkels hebben meer kapot gemaakt dan gerepareerd. In de Riverside Drive marina kennen we een hele goede lasser en die heeft, voor een derde van de prijs die ze in Opua begroot hadden, de boiler weer lek vrij gemaakt.


Ook aan de motor moet e.e.a. gedaan worden, maar daar zijn we nog niet helemaal uit.

Evenals de ondernemers in Opua, die het BOI Cruisers Festival organiseren, wordt in Whangarei door de gezamenlijke marina's een welkomst diner georganiseerd voor de zeilers. Eten en live muziek, wat wil een mens nog meer. Naylene Smit, werkt bij Town Basin Marina, waar wij liggen en zij verzorgt de muziek voor die avond, zij zingt en speelt keyboard. Een goede reden voor Martin om zijn diensten aan te bieden. Naylene nodigt ons uit, om bij haar thuis te komen, ongeveer 40 minuten rijden vanaf Whangarei. Zij heeft een schitterend huis ergens op een heuvel, met uitzicht over de weilanden.


Er wordt muziek gemaakt en uiteindelijk belanden we met z'n allen in de hot tub. Ter land, in het water en in de lucht ;-))

Bij Naylene aan het ontbijt

In Fiji hebben we Wolfgang en Leonie leren kennen. Oorspronkelijk komen zij uit Duitsland maar wonen al jaren in de VS. Wolfgang werd 70 en Leoni heeft een verrassings-party voor hem georganiseerd. Diner bij Winery Ake Ake, met als hoogte punt, de onverwachte komst van zijn zoon, Alex.


Wij mochten ook komen. We zijn met BEN, onze campervan, naar Kerikeri  gereden waar het diner zou plaatsvinden.  Voor de zekerheid toch maar een AirB&B geboekt, op nog geen 500 m van de Ake Ake Wijngaard.


Een goede keus.

De daaropvolgende dag moest het er toch van komen en hebben we onze eerste nacht in de bus geslapen. Nou ja, geslapen is een groot woord... We moeten nog even wennen aan het kampeer leven.


In een paar dagen bekijken/bezoeken we het noordelijke deel van het Noord eiland.

Cape Reinga 


We leren BEN steeds beter kennen en maken hier en daar een aantal aanpassingen.


Nieuwe matrassen, zijn geen overbodige luxe, we veranderen e.e.a. en hebben het uiteindelijk heel erg naar ons zin. Totdat het de hele dag regent.......

In Dargaville bezoeken John, die we ook in Fiji hebben leren kennen. John verbouwt en exporteert avocado's. Hij had een heerlijke lunch voor ons geprepareerd, natuurlijk met avocado's. We hebben een hele rondleiding gekregen over zijn terrein en weten nu alles over avocado's.


Aan het eind van de gezellige middag vroeg John of we het leuk zouden vinden om een stukje te gaan vliegen. Hij heeft namelijk een Gyro copter in zijn schuur staan waar hij regelmatig mee vliegt. Daar zeggen we natuurlijk geen 'nee' tegen.


Nu kunnen we het landgoed ook van boven bekijken. Ter land, in het water en in de lucht. Wat een fantastische belevenissen.

In Nieuw Zeeland kun je voor je auto een eigen nummer plaat kiezen.


Deze zou in Nederland vast niet door de keuring komen :-)))

Terwijl wij hier naar de zomer toegaan, wordt het in Nederland langzamerhand winter en kijken de kinderen uit naar de pakjes avond van Sinterklaas.


Onze kleindochters, Bodhine en Asha, maken zelf speculaas poppen en pepernoten. Dat missen wij allemaal.

Nog even een korte vermelding en een link naar een artikel dat geschreven en gepubliceerd is in 'Cruising World' door de, onder zeilers, wereldberoemde Fatty Goodlander.  Rock the dock

















zondag 10 november 2019

Twee weken Nieuw Zeeland


Na onze aankomst hier heeft het even een paar dagen geduurd voordat we weer bijgekomen waren. Daarna konden we weer volop in de running. Even een korte terugblik.

In de week van 9 november heb je het Bay of Island Cruisers festival. Dit wordt door lokale ondernemers georganiseerd om het begin van het zeilseizoen te openen en de cruisers die hun weg naar Nieuw Zeeland gevonden hebben te verwelkomen. Het festival begint met de Prinsessen Party.
 Alle dames worden geacht om hun mooiste jurk uit de kast te halen en zich als een prinses op het bal te vertonen, maar............... van de heren wordt het zelfde verwacht.
De mannen moeten zich ook als prinses verkleden.













Het was kijken en bekeken worden 


Water is raar spul, als je niet weet waar het vandaan komt.

Vlak voordat we uit Fiji vertrokken bleek dat we ergens een lekkage hadden. Gelukkig was het zoet water, maar als je niet kunt vinden waar het vandaan komt is het ook heel vervelend. Nadat we de hele boot op z'n kop gezet hadden, bleek het uit de boiler te komen. Tijdens de overtocht zouden we wel zonder warm water kunnen, dus de boiler afgekoppeld om er in NZ een project van te maken.


Het uitbouwen van de boiler, was echt wel een klus, maar toen dat eenmaal achter de rug was konden we hem naar de werkplaats brengen om te repareren. Bij JB marine services werd de boiler onder druk gezet om precies uit te zoeken waar het lek zat. Er kwam geen drup water uit. Wel werd er een kapotte pakking gevonden, wat hoogstwaarschijnlijk de oorzaak van de lekkage zou zijn.


Boiler weer ingebouwd, wat ook een behoorlijke klus bleek te zijn. Nadat alles weer netjes aangesloten was en ik de boiler gevuld had met 60 liter water, spoot het er  via een klein lek weer uit. Wat een sukkels daar in de werkplaats. Een hele dag werk voor niks. Uitbouwen ging de tweede keer een stuk gemakkelijker. De boiler ligt nu bij de lasser.


We zijn met de bus naar Whangarei gegaan, is ongeveer 1,5 uur rijden, om onze campervan op te halen. De auto stond gestald bij een bevriende zeilster in een afgelegen schuur. Vanaf Whangarei was dat ook nog een uur rijden, maar Ben stond daar  5 maanden veilig en droog. De accu weer aangesloten een paar keer pompen en direct starten.


In NZ moeten auto's iedere zes maanden een WOF (Warranty of Fitness) verklaring krijgen. Hetzelfde als APK in Nederland, alleen dan ieder half jaar. We hadden al een afspraak bij een garage staan, dus daar zijn we direct naar toe gereden. Twee kleine dingen, die ter plekke gerepareerd konden worden, een aanbeveling voor de volgende keer en we zijn weer mobiel.

Direct de tweede dag na aankomst werden we gevraagd om live muziek te maken tijdens de verjaardag van een van de cruisers. Stefanie van de Nautilus, die we kenden uit Fiji, werd 60 en vierde dit in de Yacht club van de marina. Samen met Pelle van Loupan en Lisa van de Harlequin hebben we een uurtje gerepeteerd en waren daarna wel in staat om voor wat entertainment te zorgen. Dit sloeg zo aan in de Yacht club dat ze ons gevraagd hebben om de volgende vrijdag, tijdens de clubavond, een avondvullend programma te doen. Nou dat wilden we wel.

Gratis snacks en drank, werd door onze manager Ellen bedongen. Het werd een hele leuke avond.

Hieronder nog wat foto's.

Tanken onderweg. We hebben 300 liter diesel verbruikt.

                             Voor  vertrek vanuit Fiji, afscheid van onze vrienden Avi en Roshni,



Pelle en Ulla van de Loupan  waren onze buddyboot, we vertrokken samen en kwamen ook vlak na elkaar aan in NZ.

De onderkant van de boot is schoon,
dus we kunnen vertrekken.