dinsdag 16 april 2019

Tijd om afscheid te nemen


Met pijn in ons hart gaan we afscheid nemen van Whangarei. Wat een heerlijke tijd hebben we hier gehad. Hard gewerkt maar ook enorm veel plezier gemaakt. Volgend jaar komen we hier weer terug. We moeten wel, maar daarover straks meer.....


Hoogtepunten van ons verblijf hier in Whangarei waren toch wel de twee 'Rock the Dock party's' die we hebben georganiseerd. De eerste in de Townbasin Marina en nummer twee in een loods van de Riverside Drive Marina


15 zeilende muzikanten uit 7 verschillenden landen (Zweden, VS, Canada, Australië, Nieuw Zeeland, Nederland en Frankrijk) niveau van beginner tot professioneel.



Je hebt geen idee wat er allemaal voor instrumenten uit de boten komen. Een 88 toets keyboard, een elektrische cello, een viool, 3 basgitaren, ukulele's, akoestische en elektrische gitaren en diverse soorten percussie instrumenten.


Dacht men er in eerste instantie wat vrijblijvend over, naar mate de datum van het eerste optreden dichterbij kwam werd er steeds serieuzer en geconcentreerd gerepeteerd. Op de één of andere manier werd ik tot muzikaal leider gebombardeerd of wellicht heb ik mij wel in die positie gemanoeuvreerd, ik weet het niet ;-)) Hoe dan ook, het was bijzonder leuk om te doen.




We vertrekken vrijdag uit Whangarei en gaan richting Opua, dit ligt iets noordelijker. De afstand naar Opua is groot genoeg om de verstaging en het nieuwe zeil te testen. Moet er dan nog iets bijgesteld worden, dan kan dat daar gebeuren.

Zodra het weer het toe laat varen we dan naar Fiji, waar we de Nieuw Zeelandse winter willen ontvluchten. Ergens rond november komen we hier weer terug. We moeten wel want.......................,


.................we hebben een auto gekocht.

Een zogenoemde 'self contained' campervan. Het is een Toyota Estima, een busje die is omgebouwd tot kampeer wagen. Alles zit er op en aan.


Een keukentje met potten en pannen, een tweepersoons bed, een water tank en een opvang tank voor afvalwater, zelfs een toiletje.


Volgens zijn nummer plaat heet hij 'Ben'. Dat is een goede naam, want de vader van Ellen heette ook Ben. Ondanks het feit, dat het al een oud beestje is met (heel) veel kilometers op de teller, gaan we er van uit dat Ben ons volgend jaar heel Nieuw Zeeland laat zien.




maandag 1 april 2019

Geen nieuwe avonturen, maar wel veel gedaan


De zaken lopen toch niet helemaal zoals gepland. Aanvankelijk hadden we de werkzaamheden, die gedaan moesten worden aan de Acapella, goed onder controle. We hielden behoorlijk wat druk op de ketel en alles liep voorspoedig.















Ons plan was om iedere week een dag of drie of vier aan de boot te werken en de andere dagen te gebruiken om een beetje rond te toeren. In eerste instantie kon dat ook.


De eerste tien dagen, terwijl de boot op de kant stond, verbleven wij in een Air B&B, direct tegenover de marina. We begonnen om 07.30 met het werk en stopten rond 17.00. De werkzaamheden verliepen vlot en de boot kon met een dag vertraging weer het water in.
Heerlijk om weer in je eigen bed te liggen en het wiegen van de boot te voelen. Na een paar dagen van herinrichten konden we aan ons eerste tripje, over land beginnen.


Ellen had een aantal routes uitgestippeld die we in de loop van de komende weken zouden kunnen gaan rijden.

In de tussentijd had Martin aansluiting gevonden bij een aantal muzikanten die een paar keer in de week, vrijblijvend, muziek maakten met elkaar. Na een paar keer gespeeld te hebben rees het plan om een "Rock the dock party" te organiseren. Dat vraagt natuurlijk om regelmatig en serieus repeteren. Dit was allemaal wel in ons schema in te plannen.


Het einde van de grote klussen kwam in zicht. De mast, met nieuwe verstaging, zou terug geplaatst worden. Vrijdag rond 15.00 was de kraan besteld, de Acapella lag klaar en de mast was op het terrein aanwezig. Na alle voorbereidingen gedaan te hebben was daar het moment dat de mast de lucht in ging en op het dek geplaatst werd. De verstaging werd vast gezet maar bleek veel te lang te zijn. Met geen mogelijkheid kon de mast vastgezet worden. Na een vloek en een zucht moest de mast dus weer terug op de aanhangwagen en kon de kraan onverrichter zake verdwijnen. De tuiger zou zijn fout herstellen en maandag weer terug komen om het opnieuw te doen.


Wij hadden een tripje gepland van een paar dagen maar dat moesten we dus maar bijstellen.

Nieuw Zeeland kent natuurlijk een groot aantal  wijnmakers. Bij de meeste daarvan kun je lunchen en natuurlijk, wijn proeven. Hier waren we bij Marsden Estate in Kerikeri, waar we een heerlijke Chardonnay hebben gevonden.










Of het nu door de hoeveelheid wijn kwam, weet ik niet, maar op een gegeven moment had Ellen heel erg de behoefte om een boom te knuffelen.


De Kauri bomen zijn beroemd in Nieuw Zeeland. Ze zijn enorm en kunnen wel 50 meter hoog worden. Helaas worden ze door uitsterven bedreigd. Ze zijn gevoelig voor allerlei ziektes. Bezoekers worden dan ook verzocht om de bomen met respect te behandelen, niet op de wortels te staan/lopen en om je voeten te vegen wanneer je het bos in gaat......


Na overleg kwam de tuiger inderdaad maandagmiddag terug met de aangepaste verstaging. Deze keer paste het wel allemaal en werd de mast keurig op zijn plaats gezet.


Helaas bleek de borgpen tussen mast en giek 'verdwenen'. De tuiger zou op zoek gaan en anders zou hij een nieuwe moeten laten maken of bestellen.  Ook bleek dat er, ondanks goede afspraken, een aantal dingen toch niet gedaan waren. De tuiger zou nog een keer terug komen. Woensdag of vrijdag.

Op deze manier kun je dus weinig plannen.


Voor de repetities van de muziek kwam het wel goed uit, maar dit was zo niet de bedoeling.

Uiteindelijk kwamen de tuiger en zijn maat, natuurlijk op vrijdagmiddag. Ook nu weer had hij niet alles voor elkaar en moet hij nog een keer terug komen.
Wij zijn niet de enige die last hebben van dit soort praktijken. In gesprekken met ander zeilers blijkt dat het hier in Nieuw Zeeland lastig plannen is. Ze hebben hier wat dat betreft, wel een beetje een Caraïbische mentaliteit. Komt het vandaag niet, dan misschien morgen maar.


Om een lang verhaal kort te maken. De mast staat en alles wat er mee te maken heeft is nu achter de rug. We zouden kunnen gaan varen. Echter, we willen/kunnen nog niet.

Allereerst hadden we natuurlijk de Rock the Dock. Als initiator en organisator hoor je natuurlijk wel altijd aanwezig te zijn ;-))


Het werd een enorm succes. Met elf zeilende muzikanten kregen we het voor elkaar, om in twee weken, een programma van een uur in elkaar te draaien. Uiteindelijk hadden we 52 man publiek en was er voor iedereen iets te eten en te drinken. Het was super gezellig.


De volgende en laatste reden om nog niet te vertrekken is dat we willen wachten op de terugkeer van Cindy en Geert van de Zensation. Wij hebben hun auto in gebruik en we hebben hen beloofd, ze op te halen op de luchthaven van Auckland als ze daar aankomen. Wat ze niet verteld hebben, is dat ze om 04.00 in morgen landen ;-)) Om het nuttige met het aangename te combineren hebben we voor het hele weekend een Air B&B geboekt in de stad. Op deze manier maken we er gewoon een heerlijk weekendje uit van.

We hebben dus weinig echte avonturen beleefd maar uiteindelijk hebben we heel veel leuke en nuttige dingen gedaan.




zondag 3 maart 2019

Nieuw hoofdstuk


Na vier bijzondere maanden in Nederland zijn we sinds een week weer terug in Whangarei, Nieuw Zeeland. Het waren intensieve maanden met veel emoties.


Verdriet, vanwege het overlijden van Bep, Martin's onvergetelijke moeder. Vreugde, om alle vrienden en familie weer te zien. Veel gezelligheid bij de kerstdiners en onze zeilers reünie. Genoten van alle muzikale ontmoetingen in Podium Pingjum. Lekker ontspannen tijdens onze wintersport vakantie in Italië. Berusting bij het leeghalen van mam's huis en opluchting bij de snelle verkoop.
Dankbaarheid aan alle lieve mensen die ons verblijf in Nederland zo bijzonder hebben gemaakt. We hebben in ieder geval weer veel mooie herinneringen meegenomen.


Nu weer volop aan de bak om Acapella zo snel mogelijk vaarklaar te krijgen. Na onze aankomst in Nieuw Zeeland vorige week zijn we meteen bij B&B Kauri Nest ingetrokken, een heerlijk plekje tegenover de marina. De boot staat inmiddels op de kant, want na vier maanden in de rivier gelegen te hebben was de aangroei enorm. We zijn met z'n drieën een hele dag bezig geweest om alle kokkels eraf te krabben. Jammer dat ze niet eetbaar zijn, dan hadden we de hele marina uit kunnen uitnodigen. Met de kraan is de mast eraf gehaald. Deze krijgt een grote beurt, de verstaging wordt vernieuwd en alle lijnen en kabels worden vervangen. Na twaalf jaar intensief gebruik is dit geen overbodige luxe.


Ondertussen wordt de onderkant geschuurd en opnieuw in de antifouling gezet. De seal van de saildrive, de rubber afdichting tussen de motor en de propeller, wordt vervangen. Dit moet ongeveer om de zeven jaar gebeuren, maar hiervoor moet wel de hele motor van zijn plaats.


De trap is opnieuw gelakt en het teak in de kuip heeft nieuwe rubber naden. Volop drukte in en om de boot.

Inmiddels hebben we een auto tot onze beschikking van onze Belgische vrienden Cindy en Geert van de Zensation. Toen wij aankwamen vertrokken zij net naar België en de deal was snel gemaakt. Wij huren hun auto voor de komende maand en halen hen op in Auckland als ze terug komen.

Het plan voor de komende weken is, het klussen met wat sightseeing af te wisselen. Er zijn een aantal prachtige routes hier op het Noordereiland en die willen we graag gaan rijden.

Onze verdere plannen zullen we laten weten, zodra we weer in het water liggen. We houden jullie nog graag even in spanning.....

We zijn weer terug en kunnen aan een nieuw hoofdstuk in ons leven beginnen.


woensdag 31 oktober 2018

Goed aangekomen in Nieuw Zeeland


Als je meldt dat je halverwege bent, is het ook wel leuk om te melden dat je uiteindelijk goed aangekomen bent. In zeven dagen hebben we de oversteek van 1150 nm, naar Nieuw Zeeland gedaan.

Alle weer types hebben we mee gemaakt. Het eerste stuk hadden we wind met uitschieters tot 35 knopen en golven van om en nabij 4 meter, maar op het eind was het bladstil.


We zijn er! Het was een pittige tocht, maar alles is gelukkig heel gebleven.


Ook deze keer zijn we met hulp van onze vriend en 'weer guru', Gerard van de Sylfer weer veilig aan de overkant gekomen.


Onderweg zijn we een paar schepen tegengekomen en we zijn zelfs een keer opgeroepen door de Nieuw Zeelandse kustwacht, die met een Orion vliegtuig hun territoriale wateren bewaken.


Inmiddels zijn we een week verder en hebben al een aantal werk afspraken kunnen maken.
Phil, de zeilmaker, gaat een nieuw grootzeil voor ons maken en alle plastic ramen in de sprayhood vervangen. Paul, de tuiger, gaat onze verstaging controleren en vervangen waar nodig. David, de boot oppasser gaat heel goed voor de Acapella zorgen, terwijl wij in Nederland zijn. Ondertussen zal hij wat schuur- en verfwerk verrichten. Bruce gaat voor ons een deel van het teakdek opnieuw van rubber naden voorzien.  Tegen de tijd dat wij terug komen, is de Acapella weer als nieuw en kunnen we aan het vervolg van onze tocht gaan denken.
Voorlopig eerst een paar maanden naar Nederland, dus het volgende blog kan een tijdje op zich laten wachten.......


zondag 21 oktober 2018

Fiji -Nieuw Zeeland. Over de helft

Op woensdagochtend, 17 oktober, om 07.50 zijn we samen met de Victoria vertrokken uit Fiji. Het water in de baai was spiegelglad en er stond geen zuchtje wind. Eenmaal buiten, bleek dit anders te zijn. Er kwam een zeer stevige bries uit het oosten met golven rondom de 3 a 4 meter. Het beloofd een ruige tocht te worden.

Inmiddels zijn we vier dagen onderweg en zijn volkomen door elkaar geschud. De wind (25 tot 30 knopen) en de hoge golven maken het leven aan boord van de Acapella een uitdaging. Maar gelukkig, alles went. De initiele zeeziekte is voorbij en we eten weer normaal. Bij vertek hebben we ons zelf gewogen en we zijn benieuwd wat we wegen als we er zijn. Normaliter vallen we altijd af tijdens een oversteek. Zal nu ook zeker wel zo zijn.
Het geluid van de wind en de golven is oorverdovend en dat, in combinatie met het geklots en gewiebel, maakt het wellicht allemaal wat erger dan het is. Af en toe spoelt er een mega golf over de boot, maar wij zitten gelukkig redelijk droog achter onze plastic af rits ramen.
Overdag hangen we een beetje op de bank in de kuip, zetten ons schrap, lezen veel, luisteren naar muziek of kijken naar een filmpje op de Ipad. Meer kunnen we niet doen.

Iedere ochtend om 08.00 uur is er een radionet, waar de meeste boten die onderweg zijn, zich aanmelden. Het net is er voor de gezelligheid, maar ook voor de veiligheid. Iedereen geeft zijn positie door en de omstandigheden in en om de boot. Mocht er aan boord van een de schepen iets aan de hand zijn, dan weet de rest van de vloot dat ook en kan men eventueel assisteren of hulp organiseren.

We hebben besloten om niet naar Opua te gaan. In plaats daarvan gaan we rechtstreeks naar het iets zuidelijker gelegen Whangarei. Daar gaat de Acapella op de kant voor groot onderhoud. In Opua, wordt begin november een soort aankomst feestweek georganiseerd. Wij gaan dat missen, omdat we dan hoogst waarschijnlijk alweer in Nederland zijn.

We hopen woensdag de 24e in Whangarei aan te komen. "All is well on board"

----------
Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

dinsdag 16 oktober 2018

Bula, vinaka. Dank je wel en tot ziens

Denk nou niet dat het alleen maar feest is bij ons

Ondanks de vieze uitstoot van de suiker fabriek, zijn we (natuurlijk) langer in Lautoka gebleven dan gepland. Na de vervanging van de gebroken stag is Frits van de Bella Ciao -hij is boot bouwer- bij ons in de mast geweest om de rest van de verstaging te controleren. "Ik kijk anders dan jij", waren zijn woorden. Helaas, hij ontdekte inderdaad een gebroken 'tier' in de verstaging en een scheurtje in één van de spanners. Een potentieel zeer gevaarlijk situatie.


De lokale tuiger blijkt vlakbij te zitten, dus Martin er meteen heen in de taxi. Het ging allemaal té voorspoedig, de machine om een nieuwe stag te maken begeeft het terwijl onze draad er in zit. Gelukkig is er nog zo'n machine op het eiland, in Suva de hoofdstad, op 'slechts' vier uur rijden van onze boot. Uiteindelijk drie dagen later en na een hele lange taxi rit, is alles weer voor elkaar.

Ondertussen, terwijl we druk zijn met de voorbereidingen voor de oversteek naar Nieuw Zeeland, houden we één oog op het 'weer' gericht. De depressies, van uit Australië en Nieuw Zeeland, komen met een bepaalde regelmaat onze kant op. Nu is het net de truc om met het staartje van het slechte weer hier te vertrekken, om voor de volgende depressie daar aan te komen.


Ieder ochtend om 07.15 zitten we bij de radio, om naar de laatste weerberichten van Gulf Harbour Radio vanuit Nieuw Zeeland te luisteren

We hadden ook al een tijdje problemen met de korte golf radio en de stuurautomaat. Zodra we gaan zenden, besluit de Acapella een andere koers te gaan varen. De stuurautomaat gaat op dat moment helemaal haar eigen gang. Erg vervelend, vooral in het donker, want dan moet er toch op de hand gestuurd worden. Op advies van Reto van de She San, is Martin onderin de boot gedoken om de koperen strip, die voor de verbinding zorgt, te controleren. Deze bleek inderdaad op een onzichtbaar plekje half vergaan te zijn.

Jim, van de Victoria had gelukkig nog een stuk liggen en voor een blikje bier wilde hij er wel van af. Probleem ook weer opgelost.

In Nieuw Zeeland is het nu nog winter en de temperatuur, ligt daar nu rond de 15 graden. Wij hebben een goede kachel aan boord, maar deze is de afgelopen zes jaar niet gebruikt. Natuurlijk deed ze het niet toen we haar wilden opstarten. De brander bleek volledig gecorrodeerd en verstopt. We hebben een reserve brander bij ons, dus na een middagje klussen is deze vervangen en zijn we klaar om de kou te trotseren.


Dus, als jullie denken dat we alleen maar aan het feesten en beesten zijn...... Het is gewoon hard werken, dit leventje ;-))

Angela van de She San, heeft bij Heineken gewerkt en zij is officieel bierbrouwer. Zij maakt (brouwt) zelf allerlei drankjes. Het leek haar wel leuk om zelf  eens een keer Kava te maken, van de peperplanten die we normaliter aan de chiefs geven.

Ogen dicht en doorslikken

Oeps
Het spul is niet te pruimen. Je wordt er wel lekker rustig van en je slaapt er heerlijk op.















      Bula




Op dit moment liggen we bij Musket Cove en hebben het erg gezellig met alle boten die ook willen vertrekken. Het 'weer' is het gespreksonderwerp van de dag. Het lijkt erop dat er woensdag 17 oktober vertrokken kan worden. We beginnen met veel wind en hoge golven, maar na een paar dagen zwakt dit af. De totale afstand naar Opua in Nieuw Zeeland is 1100 nm. We denken dit in ongeveer 8 dagen te kunnen doen. Ook deze keer, is Gerard van de Sylfer onze weerguru en helpt ons met de routering.


We houden jullie op de hoogte.

PS. We zijn inmiddels uitgeklaard en vertrekken woensdag de 17e.

zaterdag 13 oktober 2018

Nog meer Fiji



Na een week in het 'Paradijs', vertrekken we met ZO wind naar Makogai, een vroegere lepra kolonie. Hier woonden begin 1900 tot halverwege de jaren 50, ongeveer 5000 mensen. Op de totaal overwoekerde begraafplaats liggen 1500 mensen begraven. Tegenwoordig is Makogai kweekvijver van de Giant Clams.


Na aankomst op het eiland geven we onze cava af aan de hoofd man en krijgen vervolgens toestemming om het eiland te bezoeken.
We hadden van te voren al veel informatie gekregen over het ritueel dat Sevusevu heet.
Op ieder eiland is een 'Chief'. Zodra je ergens voor anker ligt word je geacht bij de chief op bezoek te gaan om toestemming te vragen om op het eiland te mogen zijn.
Je geeft de chief een 'bosje', in krantenpapier, ingepakte takken. Dit zijn de wortels van de Yagona oftewel, peperplant. Van de gemalen wortel maken ze een drankje waar je heerlijk relaxed van wordt. Het drankje ziet eruit als afwaswater, het zit in een grote kom en met een halve kokosnoot schep je de drank eruit. Je zit in een kring en de kom met kava gaat rond. Je vult je kokosnoot, klapt één keer in je handen en drinkt je kokosnoot, in één teug leeg, waarna je drie keer klapt. Dit gaat net zo lang door tot de kom helemaal leeg is of tot het moment dat je een goede smoes hebt gevonden om te vertrekken.


Op Makogai, woont de chief helemaal aan de andere kant van het eiland. Hier mochten we de yagona afgeven aan de opzichter van de clam kwekerij. Deze opzichter was tevens de vertegenwoordiger van de chief op dit deel van het eiland. Na een korte en versnelde 'sevusevu', werden we welkom geheten en mochten we ons vrij bewegen over het hele eiland.

Eneoki, de opzichter, geeft ons een rondleiding door het oude lepra dorp en de begraafplaats.


Tevens geeft hij uitleg over de Giant Clams. Dit zijn letterlijk 'reuze schelpen'. Ze kunnen wel 1.80 m doorsnee worden. Er leeft een dier in en je kunt de schelp maar beter niet aanraken, want dan klapt hij dicht. Het ding heeft zoveel kracht dat hij gemakkelijk je arm breekt.



Aangezien er slecht weer op komst is, blijven we maar een dagje op Makogai.


We besluiten beschutting te zoeken op het  zuidelijke hoofdeiland, Viti Levu. We zeilen van waypoint naar waypoint, tussen de riffen door. Gelukkig is het mooi helder weer en zijn de riffen goed te zien.

Terwijl Martin op zijn manier de wacht houdt,




















Bakt Ellen een heerlijk...



's Nachts wil je hier niet varen, dus zoeken we een beschut plekje om de nacht door te brengen. Er staat wel veel wind, maar achter de mangrove bossen van het eilandje Nananu I Ra liggen we goed. Via Vatia Warf gaan we naar Lautoka, de op één na grootste stad van Fiji. We ankeren voor het Bekana resort met uitzicht op de stad.


In de stad staat een suikerfabriek. Het is hoogseizoen voor de suikerriet, dus de fabriek  draait op het moment dag en nacht. Er komt een enorme zwarte walm uit de schoorstenen van de fabriek, met gevolg dat er iedere ochtend een vieze laag zwarte roet op de boot ligt.





We zullen hier niet al te lang blijven. 


Ondanks de viezigheid is het een gezellig stadje met de nodige restaurantjes, winkels met allerlei snuisterijen, supermarkten, stoffen winkels en een grote overdekte groente en fruit markt.

 Couleur local
En de zonsondergang is prachtig