donderdag 3 mei 2018

Geen nieuws is goed nieuws


Tussen ons tripje naar Paas Eiland (04/04) en de verjaardag van Ellen (28/04) zit al weer geruime tijd, waarover we niets geschreven hebben. Natuurlijk gebeurt er in die weken van alles, maar zo als reeds gezegd in de titel van dit blog: "Geen nieuws is goed nieuws".
Ellen wilde eigenlijk niet weten dat ze jarig was. Zonder haar medeweten heb ik toch een berichtje op Facebook geplaatst en de reacties stroomden binnen. Al met al heeft ze een hele leuke dag gehad, die we afgesloten hebben met mede zeilers, bier, wijn en een meter pizza.
Dank jullie wel voor alle leuke berichten.

                   Shelley from Avatar, Lili from Liward, Ellen from Acapella and Jennifer from Starlet

Martin vond het nodig om 'even' naar Nederland te vliegen om zijn moeder te verrassen. Ze wilde heel erg graag naar de bruiloft van haar zus in Haarlem.  De dokter had in eerste instantie geen toestemming gegeven om dit te doen, maar naarmate de dag naderde was Bep toch wel weer behoorlijk aangesterkt. Uiteindelijk gaf de dokter toch haar fiat. Martin heeft toen aangeboden om zijn moeder te begeleiden. Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen dat ze niet zou gaan.

                  Echtgenote Wieke                    Bep                           zus Alma


Maandagavond vertrek, 24 uur onderweg -waarvan het eerste stuk op de klapbank- woensdag ochtend in Nederland. Donderdag naar het huwelijk. Vrijdag boodschappen doen.
Zaterdag naar de kleinkinderen in Assen en Zondag weer terug naar de boot. Deze keer 36 uur onderweg. Uiteindelijk, maandag ochtend om 05.00 weer op Tahiti.


Moe maar voldaan en een koffer vol 'goodies'


Twee maanden alweer, liggen we aan onze boei in Tahiti en het voelt een beetje als thuis. We kennen onze buren, hebben een vast loopje naar de supermarkt. In onze mooie blauwe achtertuin moeten we regelmatig het gras, dat onderaan de boot groeit, maaien/afsteken. Klussen en poetsen zijn bijna dagelijks terugkerende bezigheden. We helpen nieuwkomers op weg en eten lekker met en bij mede zeilers.


















     Af en toe trotseren we de regen

Onze muziek vrienden, Steve en Lili, zijn ook weer gearriveerd en inmiddels hebben we twee optredens in de Marina verzorgd. Het is reuze gezellig met gemiddeld 50 cruisers per avond. Iedereen neemt iets te eten en te drinken mee. Er wordt gedanst en gezongen.



Langzaam hebben we de boot weer omgebouwd van huisboot naar vaarboot en bereiden ons voor om naar Moorea te zeilen. Al een half jaar hebben we niet gevaren en na een grondige controle van de boot blijkt alles nog naar behoren te werken. Nu nog de laatste boodschappen en we zijn klaar voor vertrek.


Nog twee mooie plaatjes





woensdag 4 april 2018

Paas eiland - Rapa Nui, het vervolg



Via Airbnb konden we een heel huis huren in Ranga Roa. We hadden mailcontact met Priscila en Miguel van Hare Sunset, waarin we uitgelegd hebben dat we IPB vlogen en dat we dus niet konden garanderen dat we daadwerkelijk zouden komen. Dat was voor hen geen probleem, ze begrepen de constructie. Gelukkig verliep zo wel de heen- als de terug reis, zeer voorspoedig.


Paaseiland is ongeveer 166 km² groot, 26 km x 16 km x 12 km. De officiële talen die ze daar spreken zijn Spaans en Rapa Nui. De lokale currency zijn Chileense Peso's, maar U$ dollars en €uro's worden ook overal geaccepteerd. Op de meeste plekken kun je pinnen. Wifi is er wel, maar zeer langzaam. Het klimaat is subtropisch. De temperatuur in de zomer is gemiddeld tussen de 15-28 gr. Celsius. In de winter, juli en augustus, is de temperatuur 14-22 gr. Celsius.


Het hoogste punt van Rapa Nui lig 555 m boven de zeespiegel, maar over het algemeen is het eiland glooiend. Het heeft een open structuur met uitgebreide vlaktes waar wilde paarden vrij rondlopen.


Eigenlijk bestaat Paaseiland uit drie vulkanen die aan elkaar gegroeid zijn. Er zijn drie enorme  kraters, die ieder een eigen micro klimaat hebben. De krater van Orongo heeft een diameter van een kilometer.


Behalve dan in het stadje Ranga Roa, is er nauwelijks bewoning op het eiland. Er zijn een paar goed begaanbare wegen en de rest is alleen te voet of met een SUV te bereiken.


Wij hadden een scooter gehuurd waarmee we de meeste plekken waar Moai's staan, konden bereiken. Op sommige plaatsen lieten we de scooter achter en gingen te voet verder.

























Doordat we de scooter hadden konden we het wel heel rustig aan doen tijdens deze korte vakantie. Ieder dag verkenden we een ander stukje van het eiland, waardoor we de magie van dit eiland rustig op ons konden laten inwerken.




Lekker ouderwets ansichtkaarten versturen. Ben benieuwd hoe lang ze er over doen.












Het was geweldig om hier te zijn en om dit mee te maken!!!

zaterdag 31 maart 2018

Paaseiland



Op 5 april 1722, ontdekte een Nederlands eskader onder leiding van Jacob Roggeveen ergens in het zuidelijk deel van de Grote oceaan een eiland, dat toentertijd op geen enkele kaart voor kwam. Omdat het die dag Pasen was, noemde hij het Paaseiland.


De eerste indruk die de Hollanders achterlieten bij de lokale bevolking was niet al te best. Terwijl de zeelieden ontscheepten, kwamen de eilandbewoners, nieuwsgierig maar ongewapend, in grote getale naar het strand. Plotseling werden sommige eilanders geraakt door kogels uit een musket. Volgens de logboeken van Roggeveen, was dit een ongeluk. De geschiedenis leert echter dat het zeker niet de laatste keer was dat er op de lokale bevolking geschoten werd door bezoekende naties. Voor deze gewelddadige gebeurtenis met de eerste Europeanen, heeft de Nederlandse regering op 11 juni 2005, officieel haar excuses aangeboden.


De lokale bevolking noemen hun eiland Rapa Nui. Hoewel het officieel Chileens grondgebied is, vinden de Rapanui dat ze in de Taimana thuishoren. De Polynesische driehoek, die in het noorden begrensd wordt door Hawai, in het zuidoosten door Paaseiland en in het westen door Nieuw Zeeland, dat in de Maori taal, Aotearoa heet.


Wij kennen Paaseiland, Easter Island, Isla de Pasqua, Rapa Nui, of hoe je het ook noemen wilt, als het eiland met de beelden. Deze beelden heten Moai.


Er zijn ongeveer 400 van deze beelden verspreid over het hele eiland. Staand, liggend, in gegraven, gerestaureerd, authentiek, in stukken en zelfs nog onafgemaakt in de steengroeve, waar ze gemaakt werden. Een ding is zeker. De Moai, zijn indrukwekkend! Ze zijn allemaal anders en sommige zijn zo groot dat je je echt afvraagt hoe het in godsnaam ooit mogelijk is geweest om deze beelden over het hele eiland, ook op echt afgelegen plaatsen ver van de 'fabriek', te kunnen plaatsen.


























Wij vonden het fantastisch om op Rapa Nui te zijn. Het eiland met 6000 bewoners wordt ieder jaar door ongeveer 80.000 toeristen bezocht. Het enige stadje dat zich op het eiland bevind, is Hanga Roa. Een heerlijk relaxed sfeertje hangt er. Genoeg restaurantjes, supermarkten in alle soorten en maten, lokale snuisterijen, koffie tentjes, alles is er.


Eerlijk gezegd, zijn we wel blij dat we met het vliegtuig naar Paaseiland zijn gegaan en niet met onze eigen boot. De omstandigheden om hier met een boot aan te komen zijn niet optimaal. Allereerst ligt het natuurlijk ver van alles, maar in de tweede plaats is het een eiland waar je zeer lastig aan land kunt komen. Er staan heel vaak enorme golven en de branding, waar je door heen moet om met je dinghy aan land te komen, beukt op de kust. Wind en regen zijn hier onvoorspelbaar en kunnen in een paar minuten van richting en kracht veranderen. De bodem is rotsachtig, waardoor het lastig ankeren is, maar gelukkig liggen er ook een aantal stevige moorings waar je je boot aan kunt vastmaken. Als je ook nog de swell op de koop toe neemt, die er voor zorgt dat je ligt te rollen in je bed, dan kun je met je eigen schip naar Rapa Nui gaan.


Voor nu wensen wij iedereen fijne Paas dagen. Volgende week meer.

maandag 19 maart 2018

Het laatste nieuws


Na drie weken Tahiti, zijn we weer helemaal geacclimatiseerd. Kleine klusjes zijn gedaan, we hebben schoongemaakt en de boot binnenstebuiten gekeerd op zoek naar kakkerlakken, maar gelukkig niet gevonden. 

Sinds begin maart liggen we buiten aan een mooring bij Marina Taina, aan de westkant van het eiland, net binnen het rif. De moorings worden regelmatig door duikers gecontroleerd, dus we hebben een veilig gevoel en kunnen ook gemakkelijk de boot even verlaten.


Nog als verjaardags cadeau, hebben we een paar duiken gemaakt. Hier in de marina, heb je Fluid Divers, die allerlei tripjes organiseren. Het was voor ons alweer een tijdje geleden dat we gedoken hebben en dan is het wel fijn om met ervaren gidsen onder water te gaan. Daarbij komt, dat je hier niet zomaar even met je dinghy naar buiten kunt gaan om een duikplek te bezoeken, net als op Bonaire.


Ondanks het feit dat we toch al behoorlijk wat tijd op Tahiti hebben doorgebracht, was het er nog steeds niet van gekomen om werkelijk een rondje om het eiland te doen. Voorheen lagen we in de stad en konden veel op de fiets doen, maar nu liggen we toch een heel stuk verder van alles af.
Dan is het wel gemakkelijk als je af en toe een auto ter beschikking hebt om de zwaardere boodschappen te doen. We hebben voor twee dagen een auto gehuurd en het nuttige met het aangename gecombineerd.
Na bijna 6 maanden soebatten, is eindelijk onze 'gratis' aangroeiwerende verf afgeleverd. Deze konden we dus gelijk ophalen.

Als garantie, 6 gallon verf

Helaas was het een grauwe en regenachtige dag toen we ons rondje om het eiland maakten. Daar valt eigenlijk weinig over te zeggen. Hoogtepunt van de dag, of eigenlijk het diepte punt, was het moment dat er een kokosnoot op het dak van de auto terecht kwam. Gelukkig stonden we zelf naast de auto en hadden we een all risk verzekering, want die enorme deuk in het dak krijg je er niet zomaar uit.

In Nederland gaat het met mijn moeder, wonderbaarlijk goed. Ze kan weer zelfstandig lopen, voelt zich ijzersterk en de zorg wordt van 24 uur terug gebracht naar 12 uur per dag. Ze heeft geleerd hoe ze zich zelf morfine kan toe dienen en verzorging 's nachts is niet meer nodig. Wij zijn heel blij, want dit geeft ons ook meer ruimte om dingen te plannen.

Komende week hopen we naar Paaseiland te vliegen. De Chileense maatschappij Lantam, vliegt één keer per week rechtstreeks van Tahiti naar Paaseiland op en neer. Aangezien wij als KLM personeel ook bij hen van de IPB (indien plaats beschikbaar) regeling gebruik kunnen maken, nemen we deze kans waar. Echt veel dichterbij dan dit, zullen we niet bij het  eiland met de mysterieuze reuzenbeelden komen. Op een gegeven moment tijdens onze oversteek van Panama naar de Marquesas, waren we er 'slecht' 1000 nm van verwijderd.

Hierover volgende week, als het allemaal gelukt is, meer.

zondag 4 maart 2018

Acapella is weer operationeel



Na bijna drie maanden in Nederland te zijn geweest hebben we de knoop doorgehakt en zijn weer terug gegaan naar Tahiti.

Mijn moeder is in de goede handen van drie verpleegkundigen die haar 24/7 verzorgen en op haar wenken bedienen. Wij kunnen daar verder weinig aan toevoegen.


Drie maanden is best lang, maar uiteindelijk toch ook weer te kort. We hebben heel veel gedaan en heel veel mensen ontmoet, maar konden toch ook weer een aantal uitnodigingen niet accepteren vanwege tijdgebrek. Er stond al een hele tijd een afspraak met Nick op het programma om met zijn band muziek te gaan, maken maar dit is er helaas bij ingeschoten. We kregen ook een hele leuke mail van een ex collega en haar man, Henny en Martin, die ons uitnodigende om hen in IJmuiden op hun boot te bezoeken. Zij volgen onze site al jaren en zijn bezig om zich voor te bereiden op een lange zeilreis. Ook dit kon helaas niet doorgaan. Op het laatste moment schoot een ontmoeting met mijn zus Esther er ook bij in.


Ondanks alle zorgtaken en dankzij het feit dat we in Podium Pingjum ons eigen verblijf hadden konden we wel bezoek ontvangen, hebben we uitgebreid mijn verjaardag kunnen vieren, konden we bij het afzwemmen van onze jongste kleindochter zijn.


Ook mochten we een presentatie geven in de klas van onze kleinzoon over onze zeilreis. De kinderen hebben een uur en een kwartier ademloos geluisterd. Nadat we klaar waren kwamen er nog een heleboel slimme vragen. Vragen over energie verbruik aan boord, maar ook over de politieke situatie in Cuba en vragen over de financiële aspecten van deze manier van leven. Super slimme vragen, die je niet zou verwachten van kinderen van deze leeftijd.


Zijn we heen, via Tokio en Seoul gevlogen, konden we terug weer 'gewoon' via Los Angeles. Wel beschouwd zijn we dus een rondje om de wereld gevlogen.


De boot lag er goed bij. We hadden Adrian, een lokale zeiler, ingehuurd om op de Acapella te passen. Hij controleerde de lijnen, liet de motor af en toe draaien, pompte de toiletten door en luchtte de boot iedere week. We konden zo weer aan boord stappen.

De eerste paar dagen moet je natuurlijk wel weer even wennen aan tijd- en temperatuur verschil. Elf uur tijd verschil, bij vertrek uit Nederland onder het vriespunt en bij aankomst op de boot ongeveer 30 gr. Celsius.

We zijn een paar dagen bezig geweest om de boot weer operationeel te maken, zeilen erop, watermaker weer gebruiksklaar gemaakt, alles lekker schoongemaakt, dinghy weer opgepompt en buitenboord motor erop en nog een paar van dit soort zaken.


Tijdens onze schoonmaak vonden we, gelukkig, een dode kakkerlak. Het was een flinke jongen, maar op zijn huid zat een levend jong. Hopelijk dat het bij deze ene blijft. We waren wellicht net op tijd terug.


We nemen nu de zorg voor de boot weer op en blijven tot het eind van het stormseizoen hier in de buurt rondhangen. Het is de bedoeling om aan het eind van dit jaar in Nieuw Zeeland aan te komen.


donderdag 1 februari 2018

Even een teken van leven

Het is erg stil op jullie social media, hierdoor worden we een beetje ongerust, schrijft Alie.


Er is inderdaad weinig te melden op het moment. Aan de ene kant gebeurt er heel erg veel in ons leven, maar aan de andere kant ook weer heel weinig.


We doen leuke dingen met de kinderen en kleinkinderen, ontmoeten vrienden en familie, maken muziek en genieten van alle gemakken en ongemakken die Nederland te bieden heeft.


Naar omstandigheden gaat het redelijk goed met mijn moeder.  Ze heeft enorm veel pijn, maar is toch ook wel weer levenslustig. Er is een zorgplan opgezet waarin zij, thuis, permanente zorg heeft. 24 uur per dag is er een verpleegkundige aanwezig om haar te verzorgen, medicijnen toe te dienen, te helpen met alle dagelijkse persoonlijke dingen. Wij houden ons bezig met het algehele reilen en zeilen -om nog even in scheepstermen te spreken- van het huishouden.

Doordat de verpleegkundigen ook in het huis van mijn moeder slapen zijn wij verhuisd naar een plek op 1 minuut lopen van waar zij woont. Op deze manier hebben we toch nog de nodige privacy.
Van Saskia en Johan Hiemstra hebben wij, hun Podium Pingjum ter beschikking gekregen. Dit voormalig dorpshuis is volledig verbouwd, wordt gebruikt als theater, is voor bewoning geschikt en is werkelijk van alle gemakken voorzien. We hebben het hier heerlijk.


Er staat een piano in het pand, we hebben een open haard en een afwasmachine. Er hangt permanent een gebruiksklare beamer aan het plafond waardoor we iedere avond Netflix XXL kunnen projecteren op de muur. Wat wil een mens nog meer.


Iedere dag lopen we even op en neer naar het andere huis om te checken hoe het daar gaat en om die dingen te doen die gedaan moeten worden.

Door deze constructie konden we ook even afstand nemen en zijn we een week op vakantie geweest naar Oostenrijk met onze oude ski vrienden, Rob en Alette. Het is alweer 6 jaar geleden dat we op de ski's hebben gestaan, maar het is net als fietsen, je verleerd het niet.


De eerste dag waren we natuurlijk nog wat onwennig, maar de sneeuw condities waren fantastisch waardoor we er weer vrij snel inkwamen. Het was een actieve week met veel zon, heerlijk eten, een klein beetje spierpijn, veel gezelligheid, we hebben leren Keezen en de Bombardino's (soort warme advocaat met slagroom) waren weer heerlijk.


Plannen om weer naar de boot terug te gaan hebben we wel, maar laten we nog even van de omstandigheden afhangen.