vrijdag 5 juli 2019

A new rudder

We've left Vuda and went over to Denarau Marina. They were expecting us and the haul out went very smooth. Once on the hard we took the rudder out, which was more difficult then in the water.
We were very curious how the emergency rudder would look like from the outside,  but even more from the inside.

In the workshop from South Pacific Fibreglass, Nick cut the rudder open with an angle grinder. The smell that came out was horrible. Eva was right. "It will be a moldy rudder". It smelled and looked like a sewer. Disgusting. But anyway, it brought us safely to the spot where we wanted to be.

Nick Tansley the owner and director of South Pacific Fibreglass is officially a surfboard builder. He's made over 5000 surfboards in his life. If you place all these boards one after the other, they will have a combined length of more than 10 km. So he knows how to deal with fiberglass.

Nick already had done his home work and could start with the job immediately. His assistant Navneet, took care of the cosmetic damage of Acapella.

In the mean time we cleaned, polished and waxed the hull. Acapella never looked better.

It took just a couple of days to get a brand new rudder. Nick has done a perfect job and we really want to recommend his services.

If you ever need some fiberglass work done on your boat, it doesn't matter what. Just call Nick Tansley from SOUTH PACIFIC FIBREGLASS (+6799268488) located in Port Denarau Marina, Fiji.

Look at the video we've made about the 'rudder repair'.

After a week on the hard, we're back in the water again and ready for new adventures.

Once again we'd like to thank everybody for the moral support you gave us. It really helped.

dinsdag 25 juni 2019

Acapella on the Rocks. The movie

In the mean time, we sailed in three days from Vanua Balavu to the mainland, escorted by Atla. We arrived safely in Vuda Marina, where we spend a few days together. The days in Vuda we used to  inquire about the possibilities and made some arrangements to have the rudder and other damages repaired. Coming week we will be in Denarau Marina, where Acapella is on the hard. A new rudder will be made on the spot.

                                   The new Acapella on the rocks cocktail is very populair.

To order a new rudder from Jefa in Denmark, will take 5 weeks production time and a couple of weeks delivery. Now, hopefully, we will have a custom made rudder in one week time.

                                                    the rudder emergency repair team

Here you can have a look at our video (with English subtitles), about the emergency repair of the rudder.

                                                      Acapella on the Rocks, the movie.

We want to thank everybody for all the heartwarming replies and good wishes after we wrote our last blog about our stranding with the Acapella. We really needed that. We are good and look forward to our next adventures.

dinsdag 18 juni 2019

Acapella on the Rocks

Last week we've experienced our worst nightmare ever, by hitting a reef.
We had a wonderful night sail from Savusavu to Vanua Balavu and just before entering the bay of the main village, Daliconi, we hit a reef that was not on our charts. It was impossible to reverse or to turn. We were stuck!

Luckily we were together with three other boats, Jonas, Atla and Loupan, who where already anchored in the bay. We'd send out a 'pan pan' or an emergency message to them. Atla and Loupan immediately responded and came to the rescue, while Jonas went to the village to get help from the local fishermen.

After several attempts, in which the 250 m long towline broke and the spare towline got into Atla's propeller, the salvage operation had to be stopped. It became low tide and Acapella was starting to heel over. A new plan was made for that evening. High tide would be at 22.45 hrs, so we had some long waiting hours ahead of us.
While the boat was slowly heeling further and further, Martin went into the water to inspect and investigate the possibilities to minimize the damage. He tried to put some fenders between the sharp coral and the boat, but they came up floating again. Then he decided, with a crowbar, to flatten the surface as much as possible, so no sharp rocks would puncture the hull. (He apologized to the coral for the damage, but there was no other way.)

In the mean time I have packed some bags with necessities, just in case we really had to evacuate the boat.

Finally after long hours of waiting, balancing between hope and fear, three boats from the village, with Pelle from Loupan in one of them and Peter from Atla in another, arrived in the pitch dark.
After fixing some lines to the stern and to the mast top, they started to push and pull and after several try's they managed to get us of the reef. It was a miracle, we were floating again.

The previous twelve hours we had been moving in an angle of approximately 50 degrees, which made it very hard to stay upright.

We were towed to the village by Tuta, the Turanga Ni Koro, spokesman for the chief and headman of the village. Tuta invited us to come over to the village the following morning, to do the Sevusevu ceremony.

After a good night sleep we woke up very relieved, because we were still floating. Only the rudder was broken in half and there was some cosmetic damage to the hull, but fortunately no leakage.

Together with the other boats we went to the village to do the Sevusevu.
During the ceremony you will be introduced to the Turanga Ni Vanua (the Chief) and to some of the elders. As a token of your friendliness and willingness, you offer the Chief a nice bundle of kava roots. From these roots a slightly sedative drink can be brewed.
After you've done the Sevusevu, you have permission to go everywhere in the waters and surroundings of the village. You'll become part of the village and the villagers will offer you all the help they can give. Of course it also works the other way around.

During the ceremony we had the change to thank the Chief and express our gratitude for the help we've already received from the people of the village.

Tuta showed us around in the village and after visiting the little school, we went back to the boats.

She wants to become an airhostess

After lunch, Pelle and Peter came over to Acapella to see how we were doing and discuss a plan for an emergency repair of the rudder. The complete left side and 45 cm from the lower part of the rudder where gone.
We agreed to go the Bay of islands, which is a very protected anchorage, lower the rudder in the water, lift it aboard Acapella and try to fix it as much as possible.
(If no repairs would be possible, Atla is willing to tow us all the way back to the mainland. Which will be at least a three day sail)

On our way to BOI, looking out for uncharted reefs

After a night with thunder, lightning and a morning with pouring rain, the rudder was easily removed by Peter, Pelle and Martin.

Eva from Atla, made a special dough with flour, salt, olive oil and water (Trolldegs in Swedish) to give the broken side of the rudder some body, so it will have a profile. (Yes the same Eva who made the beautiful painting for my birthday) She is a real artist.

The next day, Pelle, Peter and Martin strengthened the structure with three layers of glass fiber and epoxy.

The third and last day of the rudder project was spend with cutting the excess fiberglass away, sanding and waiting for the rain to stop.

The rudder had become a real piece of art, with the special 'trolldegs' from Eva as an inside and the glass fiber from Peter and Pelle on the outside. After it was signed by all the artists, it was lowered into the water again and secured to the Acapella by Martin.

Finally it was time for a big celebration, with a speech from the captain and a toast with a new cocktail, called :                   

(Secret receipt: 2 fingers gin, 1 finger white wine (preferably Chardonnay ;-)) 2 fingers fruit syrup mixed with water to taste. Add some tonic water for the bubbly feeling and your good to go. The finishing touch, 2 drops of Angostura, a couple of ice cubes and some nutmeg)

We realize that it has been a close call and without the help of our sailing friends, it could have ended very differently.
Pelle, Ulla, Peter, Eva, Jacob and Hanny, many, many thanks!! Without you we would have been lost.

For now we will sail back to Vuda Marine. Atla will accompany us, just in case. The boat must be hauled out and thoroughly checked, the cosmetic damage has to be repaired and a new rudder has to be made/ordered.

Keep an eye out for our next 'video' blog. "Acapella on the rocks, the emergency repair".

Here's the trailer

Coming soon in a theater near you ;-))

vrijdag 7 juni 2019


                            16 jarige trouwdag gevierd op Minerva met een glaasje bubbels

Na een week op Minerva gelegen te hebben, zagen we een gaatje om naar Savusavu te vertrekken. Het is slechts drie dagen (450nm) varen vanaf Minerva Reef dus dat is goed te doen. Bij aankomst in Savusavu, Fiji, konden we een mooring oppikken bij de Copra Shed Marina. De marina zorgt er dan voor dat de autoriteiten aan boord komen om de inklaring procedure te starten. Eerst komt er iemand van de gezondheidsdienst aan boord. Pas als deze persoon zich er van overtuigd heeft dat je geen vreemde ziekte aan boord hebt komen de anderen. Bio Security, zij onderzoeken of je geen gevaarlijke organismen aan boord hebt in de vorm van plantaardige of dierlijke stoffen. Dan komen douane en immigratie. Alles gaat op een zeer gemoedelijke en vriendelijk manier. Het duurt alles bij elkaar ongeveer anderhalf uur om al het papier werk af te handelen, maar daarna bij vrij om te gaan en staan waar  je wilt.

Jacob en Hannie van de Jonas, waren speciaal naar Savusavu gekomen om ons daar op te vangen. Hannie had een heerlijk welkoms pakket samen gesteld, met vers fruit, yoghurt, brood en beleg. Ook zagen we onze oude vrienden van de Eye Candy, Andrew en Clare, weer. Het werd een gezellig samen zijn, met veel drank, muziek en heerlijk eten.

Na de dure maanden in Nieuw Zeeland is Fiji een verademing. Je kunt hier al voor 7 FJ$ uit eten gaan. Dat is omgerekend €3,- Voor dit bedrag kun je zelf niet koken.

De eerste paar dagen in Savusavu stonden in het teken van bijslapen, opruimen en opnieuw bevoorraden. We gaan naar het oostelijk deel van Fiji, de zogenoemde Lau groep. hier is niet of nauwelijks iets te krijgen, dus we moeten hier opnieuw flink in slaan. Gelukkig is alles hier te krijgen.

Onderweg van NZ naar Fiji zijn we er achter gekomen dat de marifoon niet echt naar behoren werkte. Ook de AIS (Automatic Identification System), die gekoppeld is aan de marifoon deed het daardoor niet goed. Pelle van de Loupan kwam er achter dat de antenne in de top van de mast niet goed was aangesloten. (Met dank aan de tuiger in Nieuw Zeeland ;-( Gelukkig kon Pelle e.e.a weer in orde brengen en hebben we weer een goed werkend communicatie systeem.

Hannie was van de week jarig en wilde graag een dagje leuke dingen doen. Eerst is ze met Ellen naar de spa geweest voor een heerlijke massage en de volgende dag zijn we met z'n vieren op pad geweest.

We hebben het graf van Tilly bezocht. Tilly is een maand geleden hier op het eiland overleden. Zij is op haar 89e (!), op Curacao bij haar jongste zoon aan boord gekomen. Zij had 8 kinderen, maar met weinig nog contact. Ze had er geen zin in om weg te kwijnen in een bejaarden tehuis in Nederland, dus toen haar zoon Humberto aanbood om met hem mee te varen naar Fiji heeft zij deze kans met beide handen aan gegrepen. Tilly was niet echt goed ter been en Humberto heeft speciaal een lift systeem aan zijn giek laten bouwen om z'n moeder op en af het schip te kunnen takelen. Samen zijn zij door het Panamakanaal gegaan en zijn met z'n twee├źn de Pacific overgestoken. Op diverse plekken zijn we Humberto en Tilly gedurende hun reis tegen gekomen. Uiteindelijk is Tilly, na een kort ziekbed op haar 94e vredig ingeslapen in het ziekenhuis van Savusavu.

Na ons bezoek aan de begraafplaats hebben we nog een tochtje gemaakt naar een waterval en 's avonds hebben we heerlijk gegeten in een Koreaans restaurant.

We zijn klaar om weer verder te trekken. Vanua Balavu staat voor de komende dagen op het programma. Even een nacht door varen en dan zouden we er moeten zijn. Hier gaan we voor het eerst de Sevu Sevu, een soort rituele welkoms ceremonie meemaken. Voor de mannen worden wel speciale kleding voorschriften op prijs gesteld. Hierover de volgende keer meer...

donderdag 23 mei 2019


Het is bar en boos. Buiten staan huizenhoge golven die over het rif spoelen. Binnen staan de witte schuimkoppen op het water. Zelfs de kustwacht heeft beschutting gezocht binnen het rif. Het waait al dagen achter elkaaar gemiddeld 25 tot 30 knopen. De wind giert om de boot en maakt eigenlijk de hele dsg door een afschuwelijk kabaal. Zelfs onze windgenerator is gestopt met draaien. Bij teveel wind stopt het apparaat om overbelasting van het circuit te voorkomen. We liggen goed,maar je wordt hier wel een beetje onrustig van. Er is nog steeds geen vooruitzicht wanneer het beter gaat worden. De weer modellen spreken elkaar tegen en het plaatje ziet er iedere dag anders uit.

Anyway, we hadden ons,onze 16e trouwdag anders voor gesteld maar desalniettemin hebben we een prima dag gehad. Klusjes gedaan, gelezen, muziek gemaakt en een fles champagne open getrokken. Op naar 17.

Donderdag 23 mei 2019 (18.15 uur Nieuw Zeeland tijd/06.15UTC/NL dinsdagavond 20.15)

Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

dinsdag 21 mei 2019

Gevangen op de oceaan

Nadat de storm was gaan liggen in Nieuw Zeeland, hebben we nog een dag gewacht tot de zee een beetje tot bedaren zou komen. Op dinsdag 14 mei zijn we vertrokken van uit Opua in de richting van Fiji. Aanvankelijk was er geen wind en hebben we de eerste 24 uur constant de motor aan gehad. Op een gegeven moement, toen we uit de luwte van NZ kwamen stond er een heerlijk briesje van ongeveer 15 knopen, schuin van achter. Dit is voor de Acapella een prima windje om goed vooruit te komen. Met een knik in de schoot gingen we richting Fiji.

Onderweg hebben we iedere dag om 18.00 uur contact met de andere schepen met wie we op varen. De Loupan, Atla en Exocet Strike (weet nog niet waar deze naam vandaan komt).Ook melden we ons iedere avond via de korte golf radio op het SOPAC Net(South Pacific Cruisers Net) Dit net is voor en door cruisers opgezet. Je kunt je positie melden en de situatie waar in je je bevindt, weer, wind golven etc. Op deze manier krijg je zelf weer informatie over de situatie om je heen en welke schepen zich bij jou in de buurt bevinden.

De voortgang is goed, nog ongeveer 1000nm te gaan. Overdag hangen we op de bank in de kuip, lezen een beetje, luisteren naar muziek of kijken een filmpje op de Ipad. Er is voldoende vers voer aan boord dus we hoeven niet te vissen. Gedurende de nacht hebben we een wacht systeem van 3 uur op, 3 uur af. Na het radio net gaat Ellen om 19.00 uur naar bed tot 22. Daarna ga ik van 22 tot 01 en vervolgens Ellen weer van 01 tot 04. Als ik dan na mijn slaapje van 04 tot 07 op dienst kom, kunnen we om 07.15 luiteren naar Gulf Harbour Radio. GHR is een radio net, opgezet door David en Patricia, beiden ex cruisers. Patricia begint iedere ochtend met algemene informatie over wat er in de wereld gebeurt waarna David -hij is meteoroloog- om half acht met de weerberichten komt. David geeft vrij specifieke weer en routing informatie voor het hele gebied tussen NZ, Vanuatu, New Caledonia,Fiji en Tonga. Ook kun je ze mailen om specifieke informatie voor jou positie en route te vragen.

We gaan lekker en maken al plannen wat we gaan doen om onze trouwdag, op 23 mei te vieren. We zijn onderweg naar Savusavu en onze vrienden, Hanny en Jacob, van de Jonas hebben beloofd ons daar op te wachten.

Veel boten onderweg naar Fiji en Tonga maken een tussen stop op het Minerva Reef. Dit is een verzonken atol, midden op de oceaan. Het heeft een doorsnee van ongeveer 5km en het water in het atol gedraagt als een klein meer. Buiten het rif heb je oceaan deining, maar binnen is het water vlak. Je kunt er goed ankeren, want het is maar 20m diep. Hoewel het een bijzondere plek is, hebben wij niet zo'n behoefte om naar Minerva te gaan. We varen lekker en het is toch een omweg.

Op een gegeven moment meldt David van GHR dat zich noord van Fiji een Tropical Depression ontwikkelt. Deze TD zou kunnen uitgroeien tot een cycloon en het is ook nog niet duidelijk hoe hij/zij zich gaat gedragen.(Het heeft nog geen naam, alleen een nummer.F29). Dit is natuurlijk geen nieuws waar je op zit te wachten. Ergens in het weekend komt de depressie bij Fiji aan met verwachte windsterktes tussen de 40 en 50 knopen.

Met onze voortgang komen wij net na het weekend in Fiji aan. Dit betekent, dat we de laatste paar dagen, er dus middenin komen te zitten. Dit is helemaal geen goed nieuws.

GHR,raadt iedereen die voor het weekend binnen kan zijn aan, om gas te geven. Alle andere schepen wordt geadviseerd om uit te wijken naar het Minerva Reef(Pos:23*38'452Z-178*53'636W)om daar af te wachten tot de situatie duidelijk is.

Inmiddels zijn we op Minerva(Noord)(Zuid bestaat ook)aangekomen. We liggen met ons anker goed in gegraven op 17m water met 60 meter ketting uit. Het waait 18 tot 20 knopen en het water is vrij glad. Buiten zie je golven van 2 tot 3 m maar hier binnen zijn het korte golfjes van 30cm.

Hiervandaan is het nog 450 nm naar Savusavu. De wind verwachting is naar beneden bijgesteld en de TD wordt geen cycloon. Dit is het goede nieuws! Hier op Minerva moeten we de komende dagen nog wel rekening houden met een windsterkte van 25 knopen, met uitschieters tot 30kn, maar dit is allemaal goed te overzien. Helaas als de depressie voorbij is, draait de wind naar het noorden. Laat dit nou precies de richting zijn waar wij naar toe moeten.
Dus met andere woorden, het kan nog wel een tijdje duren voordat we hier weer weg kunnen. We maken van de nood en deugd en genieten van deze bijzondere gevangenis.

Sent via SailMail, http://www.sailmail.com

zondag 12 mei 2019

Je hoopt het nooit nodig te hebben

In principe vertrekken we maandag in de richting van Fiji. Zoals de weersverwachting er uit ziet moet het goed te doen zijn.

Ter voorbereiding hebben we alle zwemvesten gecontroleerd. Je hoopt ze nooit nodig te hebben. In de afgelopen weken hebben we toch een paar zeer verontrustende berichten gehoord, die je weer aan het denken zet.

Allereerst kregen we het bericht dat onze vrienden van de Tina Princess, Peter en Eva, schipbreuk geleden hebben.

Eva en Peter, december 2016 op de San Blas eilanden

Tijdens hun overtocht van de Kaap Verden naar de Canarische eilanden hebben ze iets geraakt. Het roer was ontzet en het schip kon alleen nog maar in cirkels varen. In overleg met een RCC (Rescue Coordination Centre) zijn ze opgepikt door een vrachtschip en hebben hun 49ft Hallberg Rassy op volle zee moeten achterlaten.(Klik hier om naar hun blog te gaan.)
Inmiddels zijn zij op Gran Canaria aangekomen, waar ze voorlopig een appartement hebben gehuurd om zich te bezinnen op het vervolg van hun leven.

Een andere bekende zeiler, Jeffrey van de Flying Fish, is door een monstergolf platgeslagen. Gelukkig is de boot weer overeind gekomen en kon Jeffrey het navertellen.
In plaats van naar Fiji te varen, is hij uitgeweken naar New Caledonia, dat voor de wind uit verder naar het westen ligt. (Klik hier om naar zijn blog te gaan.)

Een voor ons onbekende solo zeilster is ook, nog niet zolang geleden, door een freakwave platgeslagen.

In de marina van Marsden Cove, spraken we een zeiler die in aanvaring met een walvis was gekomen, waardoor hij weer terug moest naar Nieuw Zeeland.

Als klap op de vuurpijl kregen we in de laatste Sailspecials ook nog een video voorgeschoteld over monstergolven. (Klik hier en huiver)

Al deze verhalen, drukken je toch wel weer even met je neus op de feiten. Ja, het is leuk wat we doen, heel erg leuk zelfs, maar er zit toch ook een risico factor in. We proberen ons zo goed mogelijk voor te bereiden, maar een ongeluk zit in een klein hoekje.

Van de week toen we ankerop gingen om naar Opua te gaan, komt Ellen terug in de kuip en stapt mis. In eerste instantie lijkt er niets aan de hand te zijn, maar de volgende dag kon ze niet meer lopen. Haar enkel was enorm opgezwollen en ze verging van de pijn. Gelukkig lagen we al in de marina van Opua en met hulp van het havenkantoor wisten we heel snel waar we de dichtstbijzijnde medische post konden vinden. Van de lokale autoverhuurder kregen we zonder omhaal een auto mee en een uur later zaten we bij de dokter. Gelukkig bleek er niets gebroken, alleen zwaar gekneusd. Ellen werd goed ingetaped en kreeg krukken mee. Een paar dagen later moesten we terugkomen. De zwelling was al een stuk minder, de pijn draaglijk en lopen ging alweer redelijk.
Deze keer hoefden we niet eens voor de auto te betalen. Wat een super service van Northland Car and Bike Hire.

Ondanks de storm die nu woedt, zijn we klaar om te vertrekken. Ellen heeft de hele dag staan koken en maaltijden voor onderweg geprepareerd. De boot is vol getankt, de jerrycans gevuld, de lijnen van de Parasailor liggen aangeslagen op het dek, de filters van de watermaker zijn gewisseld dus we kunnen vers water maken, de radio is gecontroleerd en alles werkt.